Радзіва "Прудок". Дзённік

• Тапаром будзе тапарэм?
• Тапаром будзе сякерай.
• Каго любішь?
• Люблю Беларусь.
• То трымайся.

  Гэта не кніга, не дзённік, нават не пасты з сацсетак - гэта прызнанне ў каханні, так-так, менавіта ў каханні да Радзімы.

Цікава, як жыве Андрусь зараз?

Флешмоб 4/7

У 2016 годзе "Радзіва "Прудок" сталася калі не галоўнай кнігай таго года у беларускай літаратуры, але найбольш абмярrоўваемай дакладна. На лайвлібе канешyе дастаnкова рэцэнзій на яе, але ж і мая, спадзяюся, будзе не лішняй) Кніга Андруся Горвата асвятляе адну з найбольш мэйнстрымавых тэмаў у беларускай літаратуры 20 стагоддзя, асабліва яго другой паловы. А менавіта тэму "сена на асфальце", пра жыцце учорашніх вясковых беларусаў у новым для іх гарадзкім індустрыяльным асяродку. Тут узгадваюцца напрыклад Францішак Багушэвіч з яго "не люблю я места...", ці той жа Міхась Стральцоў з апавяданнем "Сена на асфальце" і і гэтак далей. Толькі у Горвата усе гэта павернута нааадварот, герой (ён жа аутар) з'язджае з Менску у вёску і пападае ў ня то штобы новы, але напаўзнаемы для сябе сусвет. З аднаго боку гэтым сказам апісваецца увесь змест кнігі. Але ж "Радзіва "Прудок" пры сваім не вельмі вялікім памеры і здаеццы простым зместам вельмі шчыльная кніга. Напаўненне яе вельмі разнастайнае. Уся кніга складаецца з невялікіх апавяданняў, кожнае з якіх не падобнае да іншых. Узгадваецца напрыклад, апавяданне "Ягор выйшаў з крамы", якое адначасова нагадала мне творы лацінаамерыканскіх "магічных рэалістаў" і некаторыя з апавяданняў з "Эйсід Хауса" Ірвіна Уэлша. Прачытаў я гэта кнігу вельмі хутка, чаму спрыяе яе стылістычная ды моўная лёгкасць. У цэлым раю прачытаць "Радзіва "Прудок" кожнаму хто хоць як небудзь цікавіцца сучасным беллітам.

Такога фармата кнігу я чытаў упершыню. Кніга, як і відаць з назвы, сапраўды з'яўляецца дзённікам і створана з урыўкаў і запісаў за пражыты дзень. Гэта першы пункт, чаму кніга свойская, таму што я і сам пішу дзённік і „Радзіва Прудок” мне вельмі нагадвала мае думкі і мае запісы. Яшчэ кніга свойская, таму што я сам палешук і сам з Ельску, суседняга раёну ад Мазыра, Нароўлі, Петрыкава і Каленкавіч. Гэтыя мясціны пад бокам, а я і не ведаў, што там жыве сучасны пісьменнік, які таксама разважае пра Космас)
Свойская кніга таму, што, калі мне маці тэлефануе, яна пытае як я там гарую, а калі размаўляю з бацькам - ён цікавіцца як я змагаюся))
Па-свойску кніга распавядае і пра мой унутранны канфлікт, калі я жадаю размаўляць па-беларуску, але чамусьці ссуся гэтага і мне сорамна. Гэта неяк дзіка, але нічога не магу, спадзяюся што толькі пакуль, з сабой зрабіць. Пагэтаму перапісваюся па-беларуску, а размаўляю па-руску, пагэтаму таксама атрымліваецца, што нашу ў сябе дзвух чалавек)
Кніга пра ўсё тое, аб чым разважае сучасны беларус, ды і не толькі беларус. Кніга пра жыццё кожнага чалавека. Добрая кніга. Моцная кніга. Па-свойску ўтульная кніга.

Дзякуй за павагу і ўсім Космасу, смеласці, шчырасці і роднага кутка з роднымі словамі!)

Мне кажется про эту книгу знают все, кто читает на мове и есть на фб. Наверное я первый человек который не поставил 5 из 5 на livelib. Потому что я пересилила себя: во-первых впервые за 5 лет взяла книгу у кого-то для "почитать". Во-вторых читала бумажную книгу!
Теперь о книге. Хороший пиар решает! И если есть еще люди которые не верят в это - перед вами пример.Не понимаю искренне, почему именно эта книга взяла все награды? Серьезно что ли не хватает вот таких вот как будто бы рассказов из деревни ? Поверьте, такого рода дневников в любой деревне и агрогородке пруд пруди.В общем молодец Горват! Учиться у него можно. Книгу советовать точно никому не буду, потому что нейтрально к ней отношусь.

Передать впечатление о книге, которая очень понравилась всегда сложно. Видимо потому, что словами автора говорить не станешь (для этого надо просто цитировать все подряд). Вроде у Андрея Горвата все просто: уехал жить в полесскую деревню. Но люди такие живые!
Интересно, что передача характеров идет через прямую речь, в основном. Читаешь и в ушах звучит родной язык, как будто стоишь рядом и слушаешь!
Вообще поначалу это были посты в фейсбуке, в которых автор описывал свои впечатления от жизни в деревне Прудок (в дедовой хате), о том как он там обустраивался и главное - о тамошних жителях. Я в свое время читала и смеялась, так ярко, узнаваемо было написано. К моей величайшей радости (и многих читателей), Андрей Горват издал книгу. Купила ее в кассе Купаловского театра, где автор когда-то работал дворником. К сожалению книга без автографа. Ну ничего, чудесный писатель часто бывает у купаловцев, надо только не пропустить.
Великолепная книга, очень светлая. Стоит читать, чтобы поднять настроение. Андрусiк Иванавiч это умеет))

Выбiраючы чарговую кнiгу для чытання, я натыкнулася на «Радзіва "Прудок"» Андруся Горвата i вырашыла расказаць вам трошкi пра яе, хоць i прачытана яна даволi доўно, але з'яўленне яе на маёй палiчцы мае сваю гiсторыю i вось якую))

Андруся я пачала чытаць яшчэ ў фэйсбуку і калі яго гісторыі выйшлі ў адной кнізе я вырашыла, што яна абавязкова павінна быць у маёй "бібліятэцы" і адправілася за ёй у Купалаўскі тэатр, дзе атрымаць яе можна было з рук самаго аўтара. Кнігу я атрымала, але вось за подпіс мне давялося "пазмагацца". Андрусь выявiўся заўзятым прыхільнікам думкі пра тое, што сталіца Палесся - Мазыр, я ж, лічу, што мой любы Пінск - не толькі адзiн з найпрыгажэйшых гарадоў Беларусi, але менавіта ён - сталіца Палесся) і ў нас выйшла спрэчка, як той казаў не абы якая)), але подпіс я ўсё ж атрымала - які? – глядзiце на  фотаздымку))

I трошкi пра саму кнiгу: «Радзіва "Прудок"» - гэта выдатная жывая беларуская мова, мова гутарковая, эмацыйная, простая, але мудрагелістая, цёплая і адкрытая. Усе гэтыя пацешныя «тутака, тамака, бабця, штоліся..." выклiкаюць успамiны пра маё вясковая дзяцiнства, а гэта значыць усмешку i цеплыню)

Андрусь на старонках кнігі смяецца, здзіўляецца, захапляецца, сумуе, баіцца, спадзяецца, злуецца.., што робіць яе вельмі жывой і сапраўднай.

Кніга пэўна пакідае пасля сябе светлае пачуццё, але адкрывае і страшную таямніцу: «сваё» нельга забраць з сабой, да яго можна толькі прыйсці ці вярнуцца.

«Радзіва "Прудок"» - гэта цудоўна!