Цитаты из книги Радзіва "Прудок". Дзённік

— Каго любіш? — Люблю Беларусь. — То трымайся.

Дома — гэта там, дзе ты нармальны.

Парадокс у тым, што самае дарагое заўсёды бясплатнае.

Кожны беларус мусіць быць партызанам. Самы лепшы беларус — такі, які зрабіў штосьці неверагоднае, а пра яго не напісалі ў газеце пры жыцці.

Пакуль мы будзем рухацца, жыццё нас будзе слухацца.

Мыць сем шкарпэтак — гэта такі тэст на песімізм—аптымізм. Песіміст знервуецца, што адной шкарпэткі не хапае. Аптыміст узрадуецца, што адна шкарпэтка дадатковая.

Гаспадарку весці — не яйцамі трэсці.

Я-гэта маленькая мадэль беларускай нацыi. Сяджу са сваiм гiстарычным кавалкам зямлi, кармлюся датацыямi i нiяк не магу сфармiравацца.

Дыялог у краме. — Е ці не е? — Е. — Дай. — На. Калі ўвядуць падатак на літары, мы выжывем. Мы нават зэканоміць можам у ліхія часіны: — Е? — Е.

У мяне няма тэлевізара, алкаголю і салатаў. У мяне ёсць толькі лес, Космас, вада і агонь. У мяне няма нічога, але я маю ўсё.

Крыжы, помнікі, Дзяды, Радаўніцы патрэбныя толькі жывым — каб не адчуваць сваёй адзіноты, каб спадзявацца, што пасля смерці будзе працяг. Але працяг адзін: цела згніе і дасць перагной дрэвам, у галінах якіх будуць жыць птушкі.

Мой унутраны прадзед заўсёды помніць, дзе стаяць вілы. Мае ўнутраныя бабы кажуць: — Тшш, тшш.

Ад мамы я наўчыўся двум трапным выразам (калі вы прынцэса, то лепей не чытайце). Гэта аналаг расійскаму "за рубль удавится" — "за капейку і ў царкве пердне". І яшчэ адзін, больш жорсткі: "пасрэ і панюхае, хаця б дух не прапаў". Уся душа і фантазія беларусаў у гэтых фразах.

Чым болей для душы, тым меней для кiшэнi.

Беларусы падзяляюцца на тых, хто любіць стаяць ракам на бульбяным полі, і тых, хто здаўся.

Нядаўна ехаў у метро і глядзеў на твары людзей з вышэйшай адукацыяй. Кожны другі — пляменнік Бога. Астатнія — такое ўражанне — увесь час бегаюць, збіраюць паперкі, каб пацвердзіць, што і яны ягоныя пляменнікі.

Мне здаецца, у чаканні смерці можна зразумець нашмат болей пра жыццё. Само жыццё з'яўляецца перашкодай, каб ведаць пра яго ўсё.

Сёння я ўпэўнены, што грошы і рэчы ўсяго толькі дапамагаюць адцягнуць увагу ад унутранай цішы і перажыць адзіноту.

Старадаўняя беларуская традыцыя - на апошнія грошы купляць торт.

Дворнік Купалаўскага тэатра зарабляе два мільёны. Дворнік Галоўпаштамта - два с паловай. Дворнік камерцыйнай установы - тры. Дворнік гандлёвага цэнтра "Карона" - чатыры. Чым болей для душы, тым меней для кішені. У тэатры пацікавіліся, ці валодаю я беларускай мовай. У астатніх месцах - ці п'ю.