Колькі крыві пралілося на берагах Нямігі нашай? Ракі ўжо той няма, — цячэ недзе ў бятоннай трубе, а берагі ўсё адно крывавыя, ды не заўсёды так будзе. Не можа так быць.

У беларускай літаратуры шмат твораў аб Вялікай Айчыннай вайне, але значная частка іх, на жаль, як блізняты, падобныя адно да аднаго. Лес, партызаны, сувязныя, спаленыя вёскі, растраляныя сяляне —вакол гэтага і круцяцца дзясяткі сюжэтаў. Таму чытаць твор, у якім ахват падзей некалькі шырэйшы, сапраўды прыемна. У рамане "Нямігі крывавыя берагі" распавядаецца не толькі аб справах партызанскіх, але і аб падполлі, аб мінскім гета, нават аб калабрацыяністскай арганізацыя "Беларуская народная самапомач". Партызанскія камандзіры ў кнізе — не ўсе бездакорна дысцыплінаваныя і ідэйныя. Часам у іх, як у Васіля Рунца, перамагаюць асабістыя амбіцыі і нежаданне падпарадкоўвацца іншым. Падпольшчыкі, якімі б адданымі справе яны не былі, у любы момант могуць аказацца пад падазрэннем: "А чаму ты на свабодзе, калі іншых арыштавалі?". Даказваць, што ён — "свой", аднаму з галоўных герояў, Міхалу Шарупічу, давялося аж у Маскве. Парушылі мае стэрэатыпы і старонкі пра гета. Раней думалася, што людзі з гета проста пакорліва і маўкліва чакалі непазбежнай расправы. Аказалася ж, што ў іх была свая падпольная арганізацыя, але, ў той жа час, былі і правакатары, што супрацоўнічалі з фашыстамі. Добрая кніга. А з героямі яе можна будзе сустрэцца яшчэ неаднаразова, то гэта толькі першы раман з тэтралогіі Карпава "На перавале стагоддзя".