Цитаты из книги Нямігі крывавыя берагі

Здраднік — камень, які коціцца з гары. У яго няма сваёй волі.

Дурны той сабака, што брэша на гаспадара.

Ніхто так не баіцца катаванняў, як сам кат.

У пераможцаў гарады не паміраюць.

Страх, мусіць, прыходзіць да чалавека, калі ў яго хоць крыхуяшчэ астаецца сілы.

Скупая радасць надта дарагая, цяжка самому адмовіцца ад яе.

Удача акрыляе чалавека, і не думаецца ўжо, што шанцаваць будзе не заўсёды.

Стомлены чалавек заўсёды больш уражлівы і пераходзіць ён ад аднаго настрою да другога хутчэй.

Бежанец — чалавек без прытулку. Яго гоніць няшчасце, і ён уцякае, не ведаючы, дзе і калі прыпыніцца і ці пашанцуе наогул выбрацца з бяды.

Вы, як беларус, прывыклі маўчаць, слухаць, але робіце ўсё па-свойму.

Часта сведкам быць цяжэй, чым прымаць на сябе самыя цяжкія пакуты.

Цярпець і пераносіць нягоды чалавек можа толькі тады, калі пакутуе за дарагое яму.

Не п"е хіба адзін тэлеграфны слуп, ды і то таму, што чашкі ўніз перавернуты.

Парадак варта паляпшаць, яго можна, пры патрэбе, замяніць новым, але імкнуцца знішчыць зусім — нельга.

Мясціны, дзе пабываў чалавек, а потым іх кінуў, здаюцца страшэнна пустэльнымі. Быццам нешта адабралі ад іх.

Нельга плакаць, калі праводзіш дарагога чалавека ў небяспечную дарогу, інакш здарыцца нядобрае.

Палітык тым і розніцца ад астатніх, што стаіць над жыццёвымі дробязямі.