Плошча Перамогі

Аднойчы невядома дзе і невядома калі па старой лясной дарозе, а часам нават не па дарозе, а проста па напрамку прайшоў каралеўскі вястун. Клічуць яго – Лёкса Шпуль і ён валодае каштоўнейшымі звесткамі аб выніку вялікай бітвы каралеўскага войска з войскам іншаземным. Лёкса успрымае свой паход як вельмі пачэсны абавязак, бо яго выправіў у шлях сам Кароль. І хоць вынік бітвы – параза, але паведамленне вестуна з'яўляецца праўдай.
Пакуль Кароль ваяваў, у краіне пачалі адбывацца змены. Рэгент, брат Караля, пачаў прымаць новыя законы, мяркуючы палепшыць стан жыцця для простых людзей. І адзін з законаў абвяшчае, што калі вястун прыносіць звесткі аб паразе, яго трэба пакараць смерцю, бо салдата, які добра ваюе з бітвы не выправяць. А калі прыйдуць звесткі аб перамозе, то вестуна трэба узнагародзіць, бо з такой радаснай навіной адправяць толькі лепшага салдата. Для рэгента найбольш прымальнымі з'яўляюцца

Правільная інфармацыя ад правільных людзей. Правільныя адказы на правільныя пытанні.

Кароль даўно заўважыў, што брат носіцца з ідэяй «інфармацыі», але ў яго другі погляд на сітуацыю

Што гэта такое, адзін бог ведае. Інфармацыя… Бязглуздае слова. Ёсьць толькі праўда, Эдгар. Суворая праўда.

На сваім шляху Лёкса даведаўся аб новаўводзінах і здаецца прыняў ды інтуітыўна зразумеў іх нават лепей за тых людзей якія ўсё гэта прыймалі. Бо пакуль ён дайшоў да сталіцы звестка аб паразе войска пераўтварылася ў інфармацыю аб перамозе. Далей у творы расказваецца аб тым куды ідэя выкарыстання «інфармацыі» можа завесці як асобнага чалавека, так і ўсю дзяржаву.
Думка, што праўда ператвораная ў хлусню становіцца хлуснёй, з'яўляецца слушнай і доказаў не патрабуе. Але ў кнізе яшчэ прысутнічае думка, што праўда ператвораная ў «праўдзівую інфармацыю» таксама становіцца хлуснёй. Выходзіць кожная інтэрпрэтацыя праўды робіць яе хлуснёй? Ці не?

Книга, написанная на фоне событий, потрясших Беларусь после “выборов” 2020-го года. Сегодня, ровно год спустя, этот “край, які перасякае гэтая дарога-зморшчына, адна з сотняў на мапе, замёр у чаканьні” - но это только внешне...
Тысячи людей вынужденно покинули страну, уже за тысячу политически-мотивированных административных и даже уголовных (!) дел... а другие тысячи тихо радуются, что “остались живы” - отсиделись, отмолчались, сохранили работу и единственное, что им остается - это кивать на обстоятельств - “вы же понимаете...” Жыць застаюцца найгоршыя з нас. І наймацнейшыя… - вряд ли они считают себя наихудшими ((
Несколько цитат себе на память:

Добры гісторык піша абедзьве гісторыі, вялікую і малую. Вялікая гісторыя трапіць у вялікія кнігі, якія зоймуць сваё месца ў каралеўскай бібліятэцы. А малая гісторыя трапіць у малыя кнігі, якія ніхто цяпер чытаць ня будзе… Малыя кнігі пра маленькіх людзей будуць прачытаныя ў будучыні. Дзеля яе я і пішу. Дзеля яе я сяджу тут і слухаю цябе. Некалі гэтая гісторыя зробіцца вялікай. А вялікая гісторыя малой.
кароль – вось хто выйграе бітвы. А зусім ня нейкія там шпулі
горад вечна мае ў нечым патрэбу, нават калі яму ўсяго хапае
Голас ён меў невясёлы, нізкі, невыразны. Твар брудны і галодны, як гэта прынята ў бадзяг і жабракоў.
Цікае на сьцяне гадзіньнік. У-ця-каць. У-ця-каць.
[Королю:] Ты можаш дазволіць сабе бегчы. Уцячы адсюль… А я не магу. Мне трэба пакласьці тысячы, сотні людзей. Інакш мяне не зразумеюць.
Гэта ня наша вайна». «Не, Эдгар. Ня наша. Няма нашай вайны. Не бывае. У простых людзей не бывае іхнай вайны». «Толькі рэвалюцыя», – ціха сказаў Эдгар. «І інфармацыя… – прашаптаў Лёкса.

И отдельно. Однажды солгавши, человек будет лгать повторно - чужим, своим, себе и даже богу:

Прыйсьці пад богавы вочы і сказаць: Перамога. Яна перамагла, божа. Яна перамагла хваробу і сьмерць.