Логотип LiveLibbetaК основной версии
Обложка
User AvatarВаша оценка
5
(1)

Усе мы з хат

Иван Сипаков

Рейтинг LiveLib

5,0
1 оценка
  • 5
    100%
  • 4
    0%
  • 3
    0%
  • 2
    0%
  • 1
    0%
User AvatarВаша оценка
Прочитали 2Хотят прочитать 1

Рецензии

  • Аватар пользователя
    sergeymailbox10 августа 2024 г.

    Жизненно

    Грустное и трогательное произведение о жизни маленькой белорусской деревни в середине прошлого века. О шести уцелевших домах после войны и их немногочисленных обитателях. Простые люди и такие же незамысловатые зарисовки из их будней на протяжение одного последнего летнего месяца. Выпас коров, покос травы, чистка криницы, уборка урожая, проводы, приезд и отъезд родных и прочие деревенские дела, заботы и хлопоты. Герои поделятся своими воспоминаниями, горем и радостью, обидами, проблемами, а также планами на будущее, мечтами и надеждами о возрождении своей малой родины.
    Читается легко и быстро. Язык - белорусский. Объем - 160 страниц.

    Читать далее
    6
    731
Все рецензии

Цитаты

  • Аватар пользователя
    sergeymailbox11 августа 2024 г.

    ..., мы з вамі знаходзімся ў звычайнай вясковай хаце сярэдзіны, а дакладней - сямідзесятых гадоў дваццатага стагоддзя. Перад намі своеасаблівы вясковы іканастас - гэта значыць, набор разнастайных партрэтаў, якія адлюстроўваюць жыццё нашага роду, але не з далёкіх стагоддзяў, а толькі з таго часу, як чалавецтва адкрыла фотаапарат і мае родзічы займелі магчымасць ім карыстацца

    0
    513
  • Аватар пользователя
    sergeymailbox10 августа 2024 г.

    Крыніца нізкая, вада ў ёй недалёка, а таму даставаць яе лёгка: абагнуўся цераз зруб, расхінуў у бакі лісце, зачэрпнуў вядром, каб яно аж па самыя вушкі схавалася ў вадзе, і вось ён, той чысты крышталь, ад якога, бывае, у летнюю спёку не адарвацца: зубы заходзяцца, рукі млеюць трымаць навыцяжку цяжкае вядро, а ты, здаецца, усё піў бы і піў, ніяк не наталяючы смагі.

    0
    401
  • Аватар пользователя
    sergeymailbox10 августа 2024 г.

    Хоць раніца ўжо недзе хілілася да поўдня, у кустах - дзіва! - усё роўна, аж захліпаючыся ад шчасця і радасці, спявалі салаўі. Я, не асабліва ўслухоўваючыся ў іх спевы, і то налічыў больш дзесятка розных спевакоў, якія вялі кожны сваю песню і ў той жа час адну - гэта быў гімн раніцы, вясне, сонцу, жыццю і сваёй каханай салаўісе, якая сядзіць вось тут, побач, - у гняздзе.

    0
    82
Все цитаты

Подборки с этой книгой

Все подборки

Другие издания

  • Усе мы з хат