Як вытрымаць бясконцую адзіноту?
Адзінота ... Такое давячае, густое пачуццё, якое аддзяляе цябе ад свету. Вось пра што гэтая кніга. Менавіта пра ўчэпістае пачуццё пакінутасці. Пра тое, што ты сам-насам супраць усяго свету.
Кніга цалкам не асацыюецца са Швецыяй. Такой квітнеючай, добраўпарадкаванай і ідэальнай. Чытаючы я ўвесь час лавіла сябе на думцы, што аўтар забыты, патрапаны жыццём, непрызнаны геній, які дажывае свой век у богам забытай хрушчоўцы з драўлянымі аконнымі рамамі, у якія холад пранікае без праблем, з вьевшімся пахам Прымы і ўціскальнай атмасферай блізкага канца.
Апавяданне пачынаецца з забойства трох чалавек. І чытач пагружаецца ў свет забойцаў і жерт. І тут усё далёка не так проста. Свет ніколі не дзяліўся на чорнае і белае. Не, свет поўны адценняў шэрага. Нам удаецца прасачыць як кожны з персанажаў прыйшоў у гэтую кропку незвароту. Прасачыць іх думкі і пачуцці. І становіцца вельмі вельмі холадна, як быццам ты чытаеш гэтую кнігу, стоячы на краі абрыву.
Сама кніга параўнальная са зборнікам апавяданняў, якія звязаныя паміж сабой. І гэта проста геніяльны падыход. Кожная частка - гэта гісторыя аднаго чалавека. Але ўсе разам яны звязаны менавіта патройным забойствам, што апісвалася ў пачатку.
Думаю, што гэта твор трэба чытаць восенню, калі за акном задзімае вецер, а па падваконніку без стомы скачуць кроплі дажджу. І выглядаючы ў акно (асабліва жывучы ў Расеі ці Беларусі), цябе проста кідае ў цёмны вір, запоўнены тленнасці існавання.
10 понравилось
