Прэм'ера

Легко понять низкие оценки у Прэм'еры - все ждали, видимо, вторую Радзіва "Прудок" с козой, а тут коза картонная, Прудок - декорация, а его жители - актёры, потому что автор рассказывает о том, как писалась и не оживала, а после оживала пьеса.

В целом, это довольно мило и местами забавно, да и от чтения на белорусском моё сердечко не может не растаять. Понравились отрывки про пропавшего Ленина, про театр и потерявшегося персонажа. А вот про странствия этого персонажа, Париж и Олю - не очень. Как будто потому что в первом случае всё тут рядом, под боком и оно живое и смешное, а во втором - ровно наоборот. Верните козу!

Тем не менее, дочитав вчера, в полусне искала Прудок и не находила, почувствовала себя немного Горватом.

Пра Горвата ўжо страшнавата нешта пісаць, як і ў выпадку з Марціновічам. Толькі Віця сам адказвае крыўдзіцелям сваёй творчасці ў сац.сетках, а за Андрусіка Іванавіча гэта робяць прыхільнікі яго творчасці.
Адразу скажу, што я з тых людзей, якім першая кніга Горвата вееельмі спадабалася. З захапленнем пагрузілася ў жыццё Прудка, назірала за яго жыхарамі, за жыццём ўласна Горвата, ката, казы. Гэта быў цікавы тэкст, які выклікаў увагу да свайго аўтара, бо было дасціпна і смешна. Побытавыя замалёўкі перамяшаліся з разважаннямі і трапнымі жыццёвымі афарызмамі. Такі быў стыль Горвата, які многім прыйшоўся даспадобы (напрыклад, мне). Таму мы з надзеяй узяліся за другую кнігу.
Сказаць, што я расчараваная "Прэм'ерай", гэта не сказаць нічога. Так, я не думала, што эфект ад новай кнігі будзе такі ж, як і ад папярэдняй, але прынамсі чакала нешта такое ж цёплае і светлае. Але атрымалася, што Андрусь Горват знік, а месца яму саступіў Андрэй Горват. Прудок вось толькі нікуды не знік, а перабраўся не сцэну Купалаўскага тэатра. І вялікую частку гэтай кнігі Горват ные (у прамым сэнсе) наконт гэтай пастаноўкі.
Кніга закальцаваная тэмай спектакля паводле першай кнігі: пачынаецца твор рэпетыцыяй, а заканчваецца прэм'ерай. А ўвесь астатні час Горват ператвараецца ў безаблічнага "аўтара" і спрабуе знайсці сябе/героя. Прудок выйшаў на вялікую сцэну, але Горват пакуль не выйшаў з Прудка, бо на фоне ўсяго астатняга выглядае дробным.
Я не ведаю, для чаго было патрэбнае выданне гэтай кнігі, бо па сутнасці ў ім няма нічога асаблівага (акрамя невялікіх уставак з творчай кухняй Купалаўскага тэатра, пра якую ўвогуле было б цікава пачытаць асобную кнігу). Ці можа гэта мне складана зразумець душэўныя трывогі аўтара, бо я ў кнізе ўбачыла толькі рэфлексіі наконт папярэдняга твора і ранейшага жыцця, накшталт "раней трава была больш зялёнай". Той выпадак, калі дакладна не абмінуць параўнанняў з папярэднім творам, і тут Горват прайграў сам сабе.
Затое афармленне кнігі прыгожае, вельмі спадабаліся ілюстрацыі.

Прэм'ера Андрэй Горват (Премьера Андрей Горват)

183 с.
@medisont.minsk

"...Шчасце выглядала як шорты Зуя - не таго памеру.
Счастье выглядело как шорты Зуя - не того размера."

"Святло у́сюды новае, а цемру мы возім пау́сюль сваю.
Свет везде новый, а тьму мы возим везде свою."

Не ждите юморного описания жизни в Прудке. Ждите жизни. Ждите рефлексии. Автор здесь не Андрусь, а Андрей. И в книге он проживает жизнь от начала репетиций на предыдущую книгу до премьеры спектакля.

А параллельно копается в себе. Намекает, что жизнь настолько стремительна, что переступив порог номера в отеле в Минске можно оказаться в Париже или Берлине. А то и на том свете.

Ради чего стоит читать, так это ради языка. Белорусский - не белорусский. Трасянка - не трасянка. Я для себя определила как народный. А интонации, которые проигрываешь в голове!!! Вкусненько!

А жизнь театра?!? То, что недоступно нам, зрителям. Горват приоткрывает завесу и на репетиции, и на жизнь актеров, и на бюрократические проволочки.

В общем, книга читается легко, но подумать есть над чем. Да и сразу однозначную оценку книге сложно дать, потому что после прочтения в голове был полный сумбур.

#прэм'ера #андрэйгорват

Прачытаў я тут "Прэм'еру" і сяжу ў роздумах... Як жа ж цяжка сказаць, якія ўражанні ў меня ад кнігі... За што ты з намі так, Андрусь...
Няма пытанняў - "Радзіва Прудок" было шэдэўрам. Напэўна, лепшае, што я чытаў у мінулым годзе. Проста ўаў. Мяне, канешне, папярэджвалі сябры, што "Прэм'ера" - відавочна больш слабая. Некаторыя нават былі вельмі расчараваныя. Таму я адразу ўбіў сабе ў галаву, што гэты будзе іншы твор і "Прудок" трэба забыць.
"Прэм'ера" аказалася не зусім іншым творам. Тут "прудкоўства" лезе са ўсіх шчылін. Немагчыма чытаць "Прэм'ера" адасоблена, але гэта і не працяг, канешне. Мне ўжо даўно казалі, что "Радзіва Прудок" было пастаўлена ў Купалаўскім тэатры і даволі файна ўспрымана гледачамі. І гэтая кніга - яна як бы пра падрыхтоўку да пастановы і пра рэпетыцыі. Андрусь Горват напісаў п'есу паводлі свайго апошняга твора, паехаў у Мінск, каб папрысутнічаць на рэпетыцыях, расказвае нам нам пра актораў, пра ўнутраную сістэму тэатра. Канешне, Прудок ўсё роўна недзе паблізу - ён тэлефануе, успамінаецца, перадае нешта. Ды і Андрусь таксама то там, то сям. Але калі "Радзіва" было такім сапраўдным лайв-дзённікам. Ты чытаў пра жыццё чалавека і разумеў, што гэта не падман. А вось у "Прэм'еры" я адчуваю нейкі падман. Напрыклад, у Мінску некаторыя героі гавораць на-простаму, па-прудкоўскаму. Ну ні разу не бачыў такога. У Баранавічах бачыў, у Мінску - не. Таму я перастаў разумець, што было выдумана, а што сапраўды было. І чым бліжэй быў канец, тым больш прыходзіў да высновы, што тут шмат прыдуманага. Не, канешне, паверыць, што сапраўды там былі нейкія дэпутаты і кот у тэатры, і праўда немагчыма. Але у астатніх момантах...
У гэтым творы Горват працуе як пісьменнік. То бок прыдумвае нешта, ляціць думкамі то ў тэатр, то ў Парыж, то на свята, то на памінкі. Гэта больш мастацкі твор, чым дзённік. Месцамі з вельмі прыкольнымі гісторыямі. І прыкладна палову кнігі я чытаў з цікавасцю, дзе больш пра тэатр было. Цікава было даведацца, як у тэатры ўсё заведзена.
І тут Андрусь уводзіць нешта фантастычнае - раздзяляе сябе на аўтара і персанажа. Аўтар жыве сваім жыццём, перажывае за пастаноўку. А персанаж знайшоў сабе Олю і паехаў з ёй у Парыж. І вось тут мне падумалася, што аўтар напэўна сапраўды трохі заблытаўся ў сваім жыцці і выказвае нам свае думкі пра месца, дзе яму было б утульна. Ці ў Прудку, ці ў Мінску, ці ў Парыжы. Жартаў стала меньш, нечага незразумелага больш. Вельмі б хацелася сустрць аўтара і спытаць ў яго - вось калі ты пісаў гэта, што на самой справе хацеў сказаць? Хто такая Оля? Чаму памёр у канцы?
Складаная на ўражанням кніга. Першая палова прышпільная, другая - нейкая не такая. Магчыма і не вельмі цікавая я б сказаў. Мне, як чытачу, хацелася лёгкай прудкоўскасці.
Не, нармальны твор. Каб не было " Радзіва" наогул добры. Але гэта як у Корн - колькі новых альбомаў ні пішы, а слухаюць і любяць ўсе толькі першыя.
Хачу вельмі адзначыць малюнкі, якіх у кнізе шмат - яны вельмі круцецкія. Я іх ўсе раглядаў па 5 хвілін і казаў сабе пад нос - ну як жа проста і выдатна намалёна, якая малайчына гэтая Святлана. Таму бал накінуў толькі за малюнкі.
7/10.