Прэм'ера

Святло ўсюды новае, а цемру мы возім паўсюль сваю.

Пакуль у маiм целе б'ецца сэрца, яно б'ецца ў целе беларуса.

Спачатку будзе доўга маўчаць. Потым з яе губ упадзе слова:

• Разумееш...

Разам са мной у аўтобусе едуць іншыя людзі. З краіны ў краіну яны вязуць чамаданы. У чамаданах людзі перавозяць не рэчы, а сваю адзіноту.

А так лёгка, аказваецца, выйсці за межы сваёй сюжэтнай лініі ― і не адбудзецца нічога страшнага. Зямля не разбурыцца і не ўпадзе неба.

... няма горшага пакарання, чым жыць і баяцца.

Я б паклаў вецер на ноты. Адно шкадую: я не ведаю нот. Ведаю толькі словы. І нават словы ― не ўсе.

Je vis. Tu vis. Nous vivre. Я жыву.

А так лёгка, аказваецца, выйсці за межы сваёй сюжэтнай лініі - і не адбудзецца нічога страшнага. Зямля не разбурыцца і не ўпадзе неба. Людзі так па-рознаму могуць адчуваць шчасце, але ад гэтага не меней, а болей месца становіцца.

У чамаданах людзі перавозяць не речы, а сваю адзіноту.