Прэм'ера

Святло ўсюды новае, а цемру мы возім паўсюль сваю.

Пакуль у маiм целе б'ецца сэрца, яно б'ецца ў целе беларуса.

Спачатку будзе доўга маўчаць. Потым з яе губ упадзе слова:

• Разумееш...

Разам са мной у аўтобусе едуць іншыя людзі. З краіны ў краіну яны вязуць чамаданы. У чамаданах людзі перавозяць не рэчы, а сваю адзіноту.

А так лёгка, аказваецца, выйсці за межы сваёй сюжэтнай лініі ― і не адбудзецца нічога страшнага. Зямля не разбурыцца і не ўпадзе неба.

... няма горшага пакарання, чым жыць і баяцца.

Я б паклаў вецер на ноты. Адно шкадую: я не ведаю нот. Ведаю толькі словы. І нават словы ― не ўсе.

Je vis. Tu vis. Nous vivre. Я жыву.

А так лёгка, аказваецца, выйсці за межы сваёй сюжэтнай лініі - і не адбудзецца нічога страшнага. Зямля не разбурыцца і не ўпадзе неба. Людзі так па-рознаму могуць адчуваць шчасце, але ад гэтага не меней, а болей месца становіцца.

У чамаданах людзі перавозяць не речы, а сваю адзіноту.

Няма горшага пакарання, чым жыць і баяцца.

- Андрусь! Андрусь! - ужо не ў дзверы, а ў шыбу малоціць цётка.
А госпадзі! А што такое? Пажар? Канец свету? Флюраграфія?
- Андрусь, Хрыстос уваскрэс!

Столькі дурных думак можа нарадзіцца ў невядомасці.

Калі ў аўтобус заходзіць новы чалавек, пасажыры прачынаюцца, ажываюць, варушацца і па памерах багажа спрабуюць зразумець, што з чалавекам не так, чаму я у стала цесна ў яго сюжэтнай лініі.

... усе даўно пахавалі беларускую літаратуру і з поспехам гастралявалі па памінках.

Зімой усе нудзяцца. Потым будзе вясна. Вясной з зямлі пабяжыць сок у дрэвы, персанаж нап'ецца тым сокам і ачуняе.

– Ты хацеў бы вярнуцца назад, Макс?
Я задаю гэтае пытанне ўсюды. І ўсюды чую ў адказ аднолькавае:
– Разумееш...
Далей можна не слухаць. Можна проста глядзець Макс ў вочы, бачыць у яго вачах плошчу Леніна. Макс сумуе па плошчы Леніна. Няхай яна савецкая, праедзеная страхамі і зарослая бархатцамі, але што рабіць, калі іншай няма.
– Я хацеў бы, але. Але разумееш...
Разумею.

Святло ўсюды новае, а цемру мы возiм паўсюль сваю.

Персанаж сказаў:
– Ты што, не бачыш, як мне пагана?
Аўтар бачыў і нават хацеў выбачыцца. Але разгубіўся і адказаў:
– Цярпі.