Я прыду за табой у аўгусце

Праўда нечакана, што адной з найлепшых беларускіх кніг для мяне ў гэтым годзе становіцца твор, напісаны трасянкай? Але гэтая кніга па-добраму ўзарвала мне мозг і прымусіла рагатаць да слёз.
Не пужайцеся тэксту з першых старонак, чытацца будзе непрывычна. Але старонцы на пятай гэтая шчырая споведзь кантралёркі грамадскага транспарту натуральна загучыць у вашай галаве голасам якой-небудзь знаёмай “жэншчыны з начосам” гадоў 50-60, якіх так шмат вакол. Галоўнае, каб не голасам кіраўніка дзяржавы.
Зінаіда Юр’еўна думала, што ўжо шмат розных людзей бачыла, працуючы кантралёркай у транспарце, але мёртвы пасажыр ёй трапіўся ўпершыню. Яна жанчына актыўная, а яшчэ даволі кемлівая, таму там, дзе міліцыя не знаходзіць ніякага крыміналу, Юр’еўна распачынае ўласнае расследаванне.
У кнізе ёсць усе структурна-кампазіцыйныя асаблівасці дэтэктыўнага жанру. Доказы адкрываюцца нам і галоўнай гераіні адначасова, аўтарка нічога не хавае, таму чытач таксама мае магчымасць паўдзельнічаць у расследаванні. А жыхарам Шабаноў і Ангарскай будзе прыемна пазнаць у кнізе родныя мясціны (той момант, калі ўніверсам “Байкальскі” для цябе не пусты гук).
Каму праходзіць міма: адэптам сакралізацыі мовы; тым, для каго беларуская мова — не натуральны сродак камунікацыі, а музейны экспанат за шклом, з якога трэба асцярожна выціраць пыл (проста хвалююся за псіхіку гэтых людзей).
Каму зойдзе: тым, хто ўмее ў гумар; усім, хто атрымлівае задавальненне ад песень, напрыклад, Разбітага сэрца пацана. Якраз можаце саўндтрэкам да чытання гэтай кнігі ўключыць іх новы альбом “Карняплоды любві”. “У мяне ёсць петушок — у цябе культурны шок”, — караценька радком з песні пра кнігу.
І следуючы запаветам былога старшыні Таварыства беларускай мовы Алега Трусава — лупіце трасянкай.
Прысвячаецца ўсім, хто таксама адчувае подых канца лета:

P. S. Кніга існуе толькі ў электроннай версіі. Купіць можна на сайце kniharnia.by .

Атвлекіцесь ат элітарнай ліцературы, гаспада, я знайшоў для вас хіт - сацыяльна-бытавы дэтэкціў "Я прыду за табой у аўгусце" Камілы Цень.

Кніга напісана на чыстай трасянцы, нават я так не магу пісаць, бо праскаківают ліцературна-нармаціўныя словы. Сюжэт просты як пяць дэнамініраваных капеяк: у адзін не очэнь прэкрасны дзень кантарлёр мінсктранса Зінаіда Юр'еўна абнаружывает у тралейбусе труп мужчыны. Прыбыўшая на месца міліцыя рэшает, што прычына смерці прастая бытавуха - напіўся, паваліўся, сеў у тралейбус і забіўся, але Юр'еўна так не думает, ана начынает собственнае расследаваніе і па ходу цекста раскручывает складаны клубок прычынна-следственных связей, прывёўшых да смерці пасажыра. Можэт как дэтэкціў кніга і не блешчыт, няма крутых сюжэтных хадоў і глаўны падазрэваемы хоць і не так ачэвідзен, але ўсё-ткі не вызывает удзіўленія. Усю цікавасць да кнігі цягнет на сваіх хрупкіх плячах глаўны персанаж - кантралёрша Зінаіда Юр'еўна. Чытаючы кнігу чытацель как бы пагружаецца ва ўнутраны мір мыслей звычайнай рабочай жэншчыны з Завадскога раёна сталіцы і відзіт праісхадзяшчае яе простым, але ат этава не менее острым узглядам. Безуслоўна, гэты вобраз глаўная фішка дэтэкціва.

Кніга небальшая і пры жэланіі чытаецца за адзін прысест.

В этой небольшой книжке - три истории, три приключения, рассказанные Зинаидой Юрьевной, контролершей. Истории незатейливые, хотя и не совсем банальные, погонь с перестрелками нет, но следить за расследованием Зинаиды интересно. Женщина она вполне ординарная, но умудряется как-то проводить расследования, не без помощи своего "Ватсона". И все это в локациях Заводского района, что добавляет атмосферности, особенно бывавшим или жившим там.
К языку повествования нужно приноровиться, это не чистая трасянка, скорее русский с белорусским акцентом, что тоже добавляет атмосферности.
Минус книги - слишком короткая, хотелось продолжения. По книге вполне можно было бы снять мини-сериал.

Неблагі гарадскі дэтэктыў, дзе гісторыя расказваецца ад імя жэншчыны-кандуктаршы з Заводскага раёна беларускай сталіцы. Нічога выдаюшчагася, але чытаецца проста і інцярэсна. Аднак ёсць сумнеў пра тое, што аўтарка філолаг. Тэкст напісаны далёка не на трасянцы, гэта чысцюткая расейская мова з беларускім вымаўленнем. Я спрабаваў знайсці ў тэксе беларускую лексіку, і не знайшоў, затое гераіня чамусьці вельмі лёгка вызначае беларускія элементы, якія трасяншчыкі ў звычайным жыцці нават не заўважаюць. Пры такой чысцюткай расейскай лексіцы, сумняваюся што было б такое вымаўленне. Так што аўтарцы варта яшчэ падвучыць сапраўдную трасяначку, няхай хаця б маэстра з Разбітага Сэрца Пацана паслухаець.

Книга понравится беларусам, которые когда-то зачитывались брошюрами Донцовой. Вайб ооочень похожий. Простота, легкость, незамысловатость сюжета, только все это в обертке от Коммунарки.

Мне книжка далась сложно и дочитала я ее только со второго раза. Трасянка не для всех и читать ее непросто, постоянно спотыкаешься о шероховатости языка.

Оказалось, что в книге несколько частей. Первый рассказ значительно слабее, чем второй и третий. Второй читался легче и быстрее, потому что большая его часть написана на русском языке

Мне эту книгу продали как воспоминание про Минск, однако город в ней представлен преимущественно автозаводскими локациями. Поэтому она будет откликаться только тем, кто провел большую часть жизни именно в том районе.

Феномен маленькага чалавека, які можа здолець шмат чаго. Камічная кантралерша Мінсктранса, якая выражаецца на трасянцэ, як нашыя бацькі “Такіх друзей за сраку і ў музей”, з лепшым сябрам латэнтным алкаголікам, дачай, мужам Толікам, які глядзіць тэлівізар і заўжды кажа сваей жонкі, што ей трэба больш, чым другім. Што гэта, калі не люстэрка сучаснай рэчаіснасці.

Наша кантралёрша сустракаецца на сваёй працы з рознымі гісторыямі, а таксама с халатнасцью розных служб і тады яна, матыяваная інтарэсам і справядлівасцью пачынае раследаваць розныя выпадкі. Усе гэтыя гісторыі здараюцца у Заводском раёне Мінска, таму вы вандруеце па Шарыкам, Байкальскай, Чыжоўке. Яна замаўляе сабе салацік з майонэзам, каву і грамульку каньяка - такі геданістычны кайф працоўнікаў Мінсктранса. Смешна, капец як. Цікава і не сумна і я ні адной гісторыі не адгадала

Прочла, мне понравилось. Читается просто, вполне увлекательно. Главная героиня - женщина в возрасте, обычная семья, житейские проблемы. Но мне Зинаида Юрьевна понравилась своей самоиронией, наблюдательностью и добротой. В книге не сказать, что детективная загадка какая-то закрученная, но следить как ГГ расследует неочевидное убийство было интересно. Тем более знакомые названия, маршруты и т.д. Я в книге не заметила какой-то трасянки, может потому что сама так говорю)) Вся трасянка для меня была в заголовке. Автор проработала характеры, истории, мотивации героев, мне нравится такое читать, без особой мрачности и трагичности в отличие от скандинавских детективов напр.. Отдохнуть и даже получить удовольствие вполне для пасмурного вечера.