Картина мира

✔Чем больше я читаю современных авторов, особенно зарубежных, тем больше убеждаюсь, что на данном этапе своего читательского пути я хочу постигать произведения 19-20 вв.
✔Да, многие современные книги хороши. И темы в них затрагиваются серьезные и глубокие, и интрига держит в напряжении. Но мне постоянно чего-то в них не хватает: то глубины повествования, то психологизма в раскрытии характеров персонажей, то образности и яркости стиля изложения. И почему-то эти книги совершенно не западают в душу, запоминаются лишь на краткое время, их не хочется покупать в бумажном виде, так как понимаешь, что перечитывать, скорее всего, не будешь.
✔Так произошло и с книгой "Картина мира". Я снова прочитала приятную, трогательную и достаточно интересную историю и не более. В книге мы узнаем о жизни Кристины Олсон и ее отношениях с художником Эндрю Уайетом, для которого эта женщина стала музой на долгие годы.
✔Повествование в романе нелинейное: сначала автор рассказывает о Кристине во взрослом возрасте, затем отсылает к ее детству и юности. И такие фрагменты будут чередоваться на протяжении всей книги, пока в конце не сойдутся в одной точке.
✔Жизнь этой девушки непростая, ей каждый день приходится сталкиваться с ворохом проблем и забот. Но Кристина сильна духом, благоразумна, честна и пытается со всеми трудностями справляться самостоятельно.
✔Что ж, и сюжет романа оказался интересным, и героиня не отталкивала. Но всё равно книга не зацепила, к сожалению, показалась немного поверхностной. Постоянные прыжки с настоящего в прошлое Кристины в какой-то момент начали даже раздражать. Прибавим к этому простой, малообразный язык, короткие предложения, и в конце концов сложилось ощущение, что передо мной раскрутили фотопленку и показывают кадры с разных ее концов, причем с такой скоростью, что у тебя не получается внимательно рассмотреть и проникнуться каждым запечатлённым мгновением в полной мере... Поэтому к роману сложилось вот такое неоднозначное отношение.
✔А близка ли вам современная зарубежная литература? Что в ней цените? Каких авторов можете посоветовать?

Стыд и гордость, наверное - две стороны одной монеты...©
-------------------------------
Прекрасная история на основе картины.
Возможно это выдумка, как утверждает автор.
Роман рассказывает о Кристине Олсон - героине картины и музе Эндрю Уайета, выдающегося художника XX века. Кристина в детстве заболела болезнью, которая с годами парализовала всю нижнюю часть ее тела. Она была на всю жизнь связана с родовым гнездом семьи Олсон, большим старинным домом на семейной ферме. И когда в ее доме появился Эндрю, он стал отправной точкой, которая позволила нам узнать всю историю Кристины и ее родных.
Это очень трогательная и в тоже время сложная книга, ведь мы переживём с Кристиной все заново, ее боль, ее радость, ее огорчения и ее любовь.
Если вы любите период 1800-1950, узнавать новое, семейные саги, новое и интересное, то вам определённо стоит прочесть этот роман.
Прекрасный язык повествования, за который в не меньшей мере хочется благодарить переводчика, ведь это такая ответственная и сложная работа, которая позволяет нам в полной мере прочувствовать правильную подачу автора. Очень жаль, что эта книга не так часто мелькает в ленте букстаграма, хочется надеяться, что прочитав ее, она займёт достойное место на ваших книжных полках и в ваших сердцах.
В моем сердце она прочно

Ձեզ երբևէ չի հետաքրքրել, թե ովքե՞ր են այն մարդիկ, որ պատկերված են կտավներում։ Ոչ թե պարզապես կտավներում, այլ համաշխարհային ճանաչում ունեցողներում։ Ասենք, ի՞նչ էր մտածում Մոնա Լիզան, ի՞նչ էր արել մինչև Դա Վինչիի հետ հանդիպելը և ինչ եղավ նրա հետ։ Մոնա Լիզայի դեպքում դեռ ուսումնասիրություններ կան։ Իսկ մյուսների՞։ Ահա այդպիսի գեղարվեստական փորձ է արել ամերիկացի գրող Կրիստինա Բեյքեր Քլայնը, որի վեպը ամերիկյան թերևս ամենահայտնի կտավի մասին է՝ Էնդրյու Ուայեթի «Կրիստինայի աշխարհի»։

Մեզ մոտ ոչ այնքան ուսումնասիրված է, բայց ԱՄՆ-ում գրեթե սրբապատկեր դարձած այս կտավն ուսումնասիրում են դպրոցում, այդ մասին անցնում են Արվեստի պատմություն առարկայով բոլոր համալսարաններում։ Ուայեթի կտավի մասին գրել են շատերը՝ ինչպես է այն ստեղծվել, ով է եղել Կրիստինան, ինչու է հողին հենված։ Սա այնքան կարևոր կտավ է, որ Կրիստինայի տունը Մեն նահանգում դարձել է թանգարան։ Կրիստինան այնքան հայտնի է, որ 2015-ին հատուկ բժշկական համաժողով է անցկացվել՝ ուսումնասիրելու Ուայեթի կտավի գլխավոր հերոսուհու տեղաշարժի դժվարությունների պատճառը։

Եվ ահա, փաստագրությամբ զինված, մեկ այլ Կրիստինա, այս անգամ գրողը, նոր շունչ է տալիս կտավին՝ ներկայացնելով գլխավոր հերոսուհու կյանքը։ Վերցնելով փաստերը, օրինակ ե՞րբ է ծնվել հերոսուհին, ինչպե՞ս է հանդիպել նկարիչին, ինչ ընտանիքից է եղել, Կրիստինա Բեյքեր Քլայնը կառուցել է մի ամբողջ կենսագրություն՝ Կրիստինայի պատմությունը կտավից տեղափոխելով գրական էջեր։

Հայտնի է, որ կտավի հերոսուհին ծնվել 1893թվականին։ Ծնվելուց հետո պարզվել է, որ վերջույթները՝ ձեռքերն ու ոտքերը, թույլ են և որքան մեծացել է, այնքան դժվարությամբ է կարողացել տեղաշարժվել։ 40 տարեկանից հետո ուղղակի սողացել է հողի վրա։ Ապրել է Մեն նահանգի գյուղերից մեկում, բլրի վրայի եռահարկ տանը՝ իր եղբոր հետ միասին։ Հենց այդ ժամանակ էլ նրան այցելում են երիտասարդ նկարիչ Էնդրյու Ուայեթը և նրա կինը։ Սկսվում է իսկական ընկերություն, որ շարունակվում է ավելի քան 30 տարի։ Կրիստինան դառնում է Ուայեթի գլխավոր մուսան, որի գլուխգործոցն իհարկե «Կրիստինայի աշխարհը»կտավն է։

Վեպը հեղինակը սկսում է նկարչի ու Կրիստինայի ծանոթությունից, հետո աստիճանաբար ներկայացնում նաև գլխավոր հերոսուհուն։ Նրա մանկությունը, ծնողներին, եղբայրներին։ Պատանեկան տարիքի չստացված սիրավեպը, հիվանդության բարդությունը, զարգացումը, Կրիստինայի կենսափիլիսոփայության, հոգու և կենցաղի փոփոխությունը։ Վեպի հանգուցալուծումը հենց հայտնի կտավի ստեղծումն է և հերոսուհու արձագանքը։

Կրիստինա Բեյքեր Քլայնը շատ դիպուկ կարող է փոխանցել այն, ինչ նկարել է Ուայեթը։ Կտավին նայելով, գիրքը կարդալով՝ հասկանում ես, որ գործ ունես կնոջ հետ, ով իրականում հոգու խորքում աղջիկ է մնացել , որ պարփակված է անկարող մարմնում, և տնակում, որ մի կողմից, ամենաբարձրն է շրջակայքում, բայց և միայնակ է հորիզոնում։ Կտավը ավելի շատ հոգեբանական բնապատկեր է, քան դիմանկար, ոչ թե բնակավայրի այլ հոգեվիճակի նկարագրություն։

Ուայեթի նկարներն առհասարակ, և այս գլուխգործոցը հատկապես, երկշերտ են։ Մի կողմից, ամերիկյան ռեալիզմ է՝ հստակ ուրվագծերով, գույներով, ստվերով ու լույսով, մյուս կողմից, թաքնված էներգետիկայով, դուալիստական շերտով՝ ինչպես հերոսուհին։ Նա հողին ոչ պառկած է, ոչ հենված, դիմագծերը չեն երևում, բայց վարդագույն պարզ հագուստը հուշում է նրա երիտասարդ ոգին, բայց անհամաչափ բարակ ու կնճռոտ ձեռքերը՝ անառողջ մարմինն ու գուցե արդեն մաշված տարիքը։

Վեպը և կտավը մարդկային պայքարի, մեծ աշխարհում իր տեղը փնտրող կնոջ մասին է, որը և ներսից և դրսից, պատված է սպիերով։ Ինչպես ապրել, եթե դատապարտված ես ապրել անկարող մարմնում, մնալ ստվերների ու դատարկ տանը ու դիմանալ հորիզոնին և միայնությանը։ Ահա այս մասին են վեպն ու կտավը։

Легкое, невесомое произведение, в котором как бы невзначай одним словом, жестом, поступком автор передает читателю глубокие мысли и чувства. Каждый обретет в этой книге свой смысл: для кого-то эта история станет олицетворением силы духа перед лицом жестоких обстоятельств, а кто-то увидит в ней торжество привычного над страхом неопределенности. Кто-то посчитает главную героиню достойной восхищения, а кто-то решит, что она лишь очередной пример человека, замкнувшего на своих невзгодах и не дерзнувшая посмотреть своим страхам в глаза. Эта история об обычной необычной семье, о настоящей дружбе, которая не требует социально ожидаемых проявлений, при этом дает самое главное: принятие; о взаимоотношениях с родителями и вмешательстве последних в судьбу своих детей; о любви и предательстве. В этой истории описываются знакомые жизненные обстоятельства, но в ней нет ничего банального.
Отдельно хочется подчеркнуть умелое погружение в быт, склад жизни людей начала 20 века, что заставляет по-новому начать ценить блага и удобства, которыми мы имеем в своем распоряжении сейчас и принимаем как должное.
Удачное соединение вымышленного и действительного: осознание, что эти необычные персонажи имеют прототипов из реальной жизни будоражат воображение, добавляют дополнительной перчинки в восприятие этой истории.
Лично я для себя вынесла такую основную мысль: стоит набраться храбрости и покинуть свою «ракушку», когда она становится слишком тесной. И не стоит отказываться от вещей, которые наполняют твою жизнь радостью и смыслом, даже во благо своей семьи.

Я так хотела, чтобы книга мне понравилась. Эндрю Уайет - мой любимый художник. Он смотрит на трепещущие занавеси, холодный ветер, старые боты, двери, с которых сходит краска, сухую траву, тихую землю, на эти скромные вещи, на которые мало кто обращает внимания, и доказывает, что "в ней есть любовь, в ней есть язык". И, конечно, я люблю картину "Мир Кристины". Для незнающего человека это - гимн земле и небу, ощущение себя рядом с Кристиной, в свободном пространстве поля, а для знающего - гимн самостоятельности и терпению. Разумеется, я хотела узнать историю Кристины, Эндрю Уайета, и то, как она стала его музой.
В итоге я действительно узнала всё в подробностях. О семье, о матери и братьях, о неверном возлюбленном. Об Эндрю Уайете, его методе работы. О каторжном труде Кристины на ниве домашнего хозяйства, ещё более трудном для инвалида. О кухне штата Мэн, о полях и море.
Это всё замечательно, но это не делает книгу тем, чем она собиралась быть - художественным романом. Это скорее похоже на доклад, на перечисление фактов. В послесловии Кристина Бейкер-Клайн подробно рассказывает об исследовательской работе, которую провела предварительно. Видимо, занявшись фактами, она позабыла о том, что в художественном романе должен присутствовать психологизм, создаваться атмосфера. Что надо не рассказывать, а показывать. Деревянный, рубленый стиль это усугубляет: "Я иду/делаю/зову/пеку", и только. Одна и та же конструкция, да ещё без прилагательных, без наречий. Это констатация, не художественное повествование.
И всё-таки книга неплохая. Пусть это не очень хороший художественный роман, но он близок к хорошему документальному, Книга сделана тщательно, с глубокой любовью к Кристине Ольсен и Эндрю Уайету. А то исследование, что провела Кристина Бейкер-Клайн, достойно восхищения. Она, несомненно, смогла привлечь новую волну внимания к Эндрю Уайету, и это уже похвально.

"Dünyanın bir parçası" Kristina Beyker Klayn
«Картина мира» Кристина Бейкер Клайн

Bu yazıçını bir neçə ildir ki, tanıyıram... "Orphan train" kitabını kim bilir neçə dəfə oxumağı arzulamışam... amma hər dəfə bir maneə çıxıb yolumu kəsib... Qismət yazarın son romanını oxumaq imiş...
Əvvəla amazonda tez-tez gözümə dəydiyi üçün, sonra da rus oxucuların göstərdiyi marağa görə kitaba başladım...
Bundan əvvəl oxuduğum roman məni olduqca yormuşdu... Bu romana başlayanda elə bil konfortlu bir zonaya addım atdım..
Romanın sakit, hüzur dolu bir atmosferası var... Mərkəzində insan ilə, insanın acıları, ümidləri, sevgisi var... türklər demiş bu romandakı bütün obrazlar canlıqanlıdır...
Hər dəfə romana başlayanda bir səs buna qarşı çıxırdı, oxuma deyirdi... amma romanın içinə dalanda isə qətiyyən oradan çıxmaq istəmirdim...
Böyük şəhərdə yaşayırıq... Böyük şəhərlər insan ruhunu yorur, qurudur... Bəzən insan uzaqlara getmək istəyir... Heç kimin səni tanımadığı, bilmədiyi bir yerə... Hər şeyi təzədən başlamaq, həyatı yenidən qurmaq istəyir... Bax bu romanda mən məhz bu məkanları tapır, qurtum-qurtum hüzuru içirdim...
Buna baxmayaraq mən buranın övladıyam... bu zamanın, bu məkanın... yəqin oxumağa mane olan səsin səbəbi də elə bu idi...
Roman məşhur amerikalı rəssam Endryu Uayetin "Kristinanın dünyası" şəklindəki Kristinaya həsr olunub... Kristina bilinməyən səbəblərdən ayaqları tutmur... Lakin sürünərək də olsun öz azadlığını, kimsədən asılı olmamamağı qoruyub saxlayır... Romanda Kristinanın uşaqlıqdan başlayaraq rəsmin çəkilməsi dövrünə qədər əhatə edən həyatını oxuyursunuz... Aşağıda həmin rəsmi vermişəm... Mənə də çox maraqlı gəldi... şəkildən sonra rəssamın həyatı ilə maraqlandım... Endryunun atası da oğlu da rəssamdır...
Sözü çox uzatdım... roman qəşəng idi... oxunmalıdır... çünki ətrində insan ətri var... insani olan hər şey isə insana doğmadır...