Ціша

Андрэй Федарэнка

Кнігу складаюць дзве новыя аповесці Андрэя Федарэнкі, а таксама дзесяць апавяданняў, напісаных у розныя гады.

Жанры

Рейтинг LiveLib

4,2

29 оценок

5
41%
4
45%
3
14%
2
0%
1
0%

Ваша оценка

Прочитали 31Хотят прочитать 14

Рецензии

Sopromat
14 мая 2019
Які вони різні та цікаві- сучасні письменники Білорусії.
Андрусь Горват- добрий, насмішкуватий.
Алексієвич С. - правдива, сувора, чесна.
Мартінович В.- "літературоцентричний".
Федаренко А.- сумний та відвертий.
В "Тиші" головні герої , яких вже сільськими не назовеш, але й міськими- теж не можна. Ніби то не дурні, але і не розумні. Добрі, та доброти наче соромляться. Роботи не цураються, та виходить не дуже справно ( здивувала, чесно кажучи, цитата про "національну білоруську хворобу")
Історія життя хлопчика, яку ми від нього почули, не тішить.
Йому хочеться мати друга, бо батько - рідкий та чуднИй гість, дядьки- смутний натяк на Горьковських з "Дитинства", вчитель швидко зник.
З кого брати приклад, коли виховання таке, що близьки зайняті переглядом TV біля помираючої бабусі?
Повістю про дядька Адольфа автор мене здивував. Бо я собі навидумував трешу про сімейку з Мінську, але " все не так сталося, як гадалося"
Оповідання я рідко читаю. Дівчатам, мені здається, сподобається "Без назви" ( десь побачив, що "Трусікі")
До двох підійшов би епіграф відомого письменника: "Я б таким гостям голову кавуном розбивав"
Читається легко. Залишилося тільки два незнайомих слова: "ЛУБИН" ( якась рослина) та "РАХМАНИ". Буду вдячним, якщо будь-хто перекладе.
Читать далее
14 понравилось
2
758
Torvald5
11 мая 2018
Літаратуразнаўцы нібыта напісалі пра Андрэя Федарэнку шмат, але празаік па-ранейшаму застаецца загадкай. З першага погляду ягоныя творы апавядаюць пра звычайныя лёсы людзей. Здаецца, Федарэнка можа напісаць твор пра любога (!) чалавека. Пра яго адносіны з блізкімі, пра тое, як ён ездзіць на рыбалку або па грыбы, пра яго працу і сямейныя дачыненні - то бок пра самае-самае будзённае. Але пісьменнік знойдзе ў кожным лёсе нейкую струну, якая гучыць як камертон. І прачытаўшы такі тэкст, гэты гук доўга яшчэ застаецца ў тваёй душы і штосьці ў ёй вярэдзіць і прымушае думаць і разважаць.
Кніга “Ціша” сабрала пад сваю вокладку дзве аповесці “Ціша” і “Дзядзька Адольф” і 10 невялікіх апавяданняў. Сам празаік прызнаецца, што гэтая кніга яму найбольш дарагая, бо і аповесці напісаныя апошнім часам, значыць пра тое, што яшчэ хвалюе празаіка, і самі тэксты стылістычна апрацаваныя бездакорна.
“Ціша” – гэта квінтэсенцыя звычайнага. Тут няма нейкіх прыгодаў, здарэнняў, парадаксальных сітуацыяў. Героі кнігі жывуць самым простым жыццём. Усё пабудавана на адмысловым федарэнкаўскім стылі. Такі пострамантычны мінімалізм.
І яшчэ варта сказаць, што “Ціша” – гэта не тая “ціша”, пра якую вы падумалі адразу. Так клічуць кватэрнага сабачку, які жыве ў сям’і гарадскога дзядзькі хлопчыка Петруся. Цішу лялеюць і любяць бязмежна. А вясковаму пляменніку дзядзька нават апельсіна не падорыць. Такая звычайная гісторыя. Нічога парадаксальнага і нязвыклага.
Читать далее
11 понравилось
0
757
nubir
24 мая 2015
Моцна!:) Пасля Федарэнкі заўсёды шукаеш, чаго б яшчэ пачытаць па-беларуску:) І знаходзіш яшчэ Федарэнку:)
8 понравилось
0
384