Ціша

Які вони різні та цікаві- сучасні письменники Білорусії. Андрусь Горват- добрий, насмішкуватий. Алексієвич С. - правдива, сувора, чесна. Мартінович В.- "літературоцентричний". Федаренко А.- сумний та відвертий. В "Тиші" головні герої , яких вже сільськими не назовеш, але й міськими- теж не можна. Ніби то не дурні, але і не розумні. Добрі, та доброти наче соромляться. Роботи не цураються, та виходить не дуже справно ( здивувала, чесно кажучи, цитата про "національну білоруську хворобу") Історія життя хлопчика, яку ми від нього почули, не тішить. Йому хочеться мати друга, бо батько - рідкий та чуднИй гість, дядьки- смутний натяк на Горьковських з "Дитинства", вчитель швидко зник. З кого брати приклад, коли виховання таке, що близьки зайняті переглядом TV біля помираючої бабусі? Повістю про дядька Адольфа автор мене здивував. Бо я собі навидумував трешу про сімейку з Мінську, але " все не так сталося, як гадалося" Оповідання я рідко читаю. Дівчатам, мені здається, сподобається "Без назви" ( десь побачив, що "Трусікі") До двох підійшов би епіграф відомого письменника: "Я б таким гостям голову кавуном розбивав" Читається легко. Залишилося тільки два незнайомих слова: "ЛУБИН" ( якась рослина) та "РАХМАНИ". Буду вдячним, якщо будь-хто перекладе.

Літаратуразнаўцы нібыта напісалі пра Андрэя Федарэнку шмат, але празаік па-ранейшаму застаецца загадкай. З першага погляду ягоныя творы апавядаюць пра звычайныя лёсы людзей. Здаецца, Федарэнка можа напісаць твор пра любога (!) чалавека. Пра яго адносіны з блізкімі, пра тое, як ён ездзіць на рыбалку або па грыбы, пра яго працу і сямейныя дачыненні - то бок пра самае-самае будзённае. Але пісьменнік знойдзе ў кожным лёсе нейкую струну, якая гучыць як камертон. І прачытаўшы такі тэкст, гэты гук доўга яшчэ застаецца ў тваёй душы і штосьці ў ёй вярэдзіць і прымушае думаць і разважаць.

Кніга “Ціша” сабрала пад сваю вокладку дзве аповесці “Ціша” і “Дзядзька Адольф” і 10 невялікіх апавяданняў. Сам празаік прызнаецца, што гэтая кніга яму найбольш дарагая, бо і аповесці напісаныя апошнім часам, значыць пра тое, што яшчэ хвалюе празаіка, і самі тэксты стылістычна апрацаваныя бездакорна.

“Ціша” – гэта квінтэсенцыя звычайнага. Тут няма нейкіх прыгодаў, здарэнняў, парадаксальных сітуацыяў. Героі кнігі жывуць самым простым жыццём. Усё пабудавана на адмысловым федарэнкаўскім стылі. Такі пострамантычны мінімалізм.

І яшчэ варта сказаць, што “Ціша” – гэта не тая “ціша”, пра якую вы падумалі адразу. Так клічуць кватэрнага сабачку, які жыве ў сям’і гарадскога дзядзькі хлопчыка Петруся. Цішу лялеюць і любяць бязмежна. А вясковаму пляменніку дзядзька нават апельсіна не падорыць. Такая звычайная гісторыя. Нічога парадаксальнага і нязвыклага.