Ціша

Адзінота — гэта не калі ты адзін, а калі ты нікому не патрэбен.

На асфальце вакол лаўкі і пад ёй ляжалі каштанавыя шарыкі, вылузнутыя са сваёй калючай абалонкі - такія ўжо глянцавыя, крышку яшчэ вільготныя, і так ужо прасіліся. хітрыя, у руку: ну, толькі зірні, які я ладненькі, гладзенькі, чысценькі! ну, падымай мяне хутчэй, аднясі далей, выкінь, я прарасту, і род мой працягнецца, ну, калі ласка... Вось сімпатычная, бяскрыўдная барацьба за выжыванне! І асабіста я - за такую.

• Цяпер усё здрабнела. Рэчка высахла, млын разваліўся, рыбы няма, кабаны худыя, яйкі маленькія, мука не белая, а шэрая... Масла на хлеб не намазаць - крышыцца. Цяпер усё толькі грошы. А што такое грошы? Вось твая бабуля разумее... Любі яе, унучак, глядзі, шануй. Бо цяпер такіх больш няма і невядома, ці будуць. Людзі здрабнелі. Нараджаюць такіх, як самі, а то яшчэ горшых...

сапраўднае сяброўства — як золата, з часам не ржавее.

Буду ехаць дамоў - знарок уплішчуся ў самы перапоўнены тралейбус і патапчуся па чужых нагах. Хоць душу адвяду.

Падцягваліся яшчэ цікаўныя, ахвочыя да бясплатнага канцэрта; а калі ўжо збяруцца да кучы людзі, аб'яднаныя агульнай мэтай, іх нічога не спыніць - давядуць справу да канца, асабліва ў такім жыццёва важным мерапрыемстве, як цкаванне бліжняга свайго.

— Нічога не змянілася! Ні за апошнія дзвесце гадоў, ні тым больш за мае пяцьдзясят. У дзевятнаццатым стагоддзі быў звычайны тэлефон, цяпер мабільны, у дзевятнаццатым стагоддзі ездзілі 20 кіламетраў у гадзіну, цяпер дзвесце — вось і ўсе змены. Усе вынаходніцтвы скіраваны толькі на інфармацыю і хуткасць. Каб яшчэ хутчэй разносіць па свеце сваё і чужое глупства.

Жыццё — веласіпед: пакуль круціш педалі — едзеш, спыніўся — упаў...

— Раней як было? Праца і сціпласць. Два словы, два кіты, на якіх раней усё трымалася. Будзеш працавіты і сціплы — усё астатняе само да цябе прыплыве. І грошы, і слава, і павага, кар'ера... Усё цябе само знойдзе. А цяпер? Усё наадварот. Спачатку дайце мне грошы, славу — а тады я адразу стану сціплы і працавіты. Усё пастаўлена з ног на галаву!

Холадна аднаму ўвосень!

Няўжо гэта яно вось такое — жыццё? Дзе ўсё разам, гора і шчасце, сваркі і прымірэнні, слёзы і смех, і ўсё пераменлівае, перамешанае, непастаяннае, усё ў руху, круціцца, як у калейдаскопе; і як у калейдаскопе з розных асколачкаў шкла пры пэўным павароце і неабходным ракурсе ўзнікае малюнак.

Ды ў яго, як у латыша — хрэн ды душа.