Мастер и Маргарита

А вот есть что-то еще. Что же это? Обида, вот что. Да, да, обидные слова, брошенные Бездомным прямо в лицо. И горе не в том, что они обидные, а в том, что в них заключается правда.

Говорит поэт Бездомный из сумасшедшего дома...

– Но умоляю вас на прощанье, поверьте хоть в то, что дьявол существует! О большем я уж вас и не прошу. Имейте в виду, что на это существует седьмое доказательство, и уж самое надежное! И вам оно сейчас будет предъявлено.

-Как? А... где же вы будете жить?
-В вашей квартире, – вдруг развязно ответил сумасшедший и подмигнул.

… самый страшный гнев, гнев бессилия.

… язык может скрывать истину, а глаза - никогда!

Она подглядела на меня удивлённо, а я вдруг, и совершенно неожиданно, понял, что я всю жизнь любил именно эту женщину!

Всем известно, как трудно получить деньги; к этому всегда могут найтись препятствия  Но... не было случая, чтобы кто-нибудь, будь то юридическое или частное лицо, затруднялся бы принять деньги.

...сверхъестественного не бывает в нашей жизни. Ибо все в ней сверхъестественное.

Ах, слепил господь Бог игрушку - женские глаза!

...Բայց ո~չ, ո~չ։ Ստում ենսնաբարբառ - միստիկները, Կարիբյան ծովեր չկան աշխարհում, ու այդ ծովերում հանդուգն ծովահեններ չեն լողում և չի հետապնդում կորվետը նրանց ու թնդանոթի ծուխը չի սփռվում ալիքի վրա։ Չկա ոչինչ, ոչինչ էլ չի~ եղել։ Ահա, մի թառամած լորենի կա, թուջե ցանկապատ կա, որից այն կողմ պուրակն է... ԵՒ հալվում է սառույցը սկահակի մեջ, հարեւան սեղանի վրա ինչ-որ մեկի արնակոխ, ցուլի աչքերն են երևում, ու սարսափելի է, սարսափելի... Ո~վ Աստվածներ, իմ Աստվածներ, թույն տվեք ինձ, թույն...

Եթե Աստված չկա, ապա հարց է առաջանում, իսկ ո՞վ է կառավարում մարդկային կյանքը և ընդհանրապես ամբողջ կարգուկանոնը երկրիս երեսին։

Ու կեսգիշերին տեսիլք հայտնվեց դժոխքում։ Պատշգամբ ելավ գեղեցկատես, սևակն մի տղամարդ`դաշունաձև մորուքով, ֆրակով, ու արքայական նայվածքով ընդգրկեց իր տիրույթը։ Ասում, ասում էին միստիկները, որ ժամանակ կար, երբ այդ գեղեցկատեսը ֆրակ չէր հագնում, այլ կաշվե լայն գոտի էր կապում, որի տակից ատրճանակի կոթեր էին դուրս ցցված, սևաթույր մազերին կարմիր մետաքս էր փաթաթում, ու նրա հրամանատարության ներքո Կարիբյան ծովում առագաստանավ էր մահատեսիլ սև դրոշակով։

Հիմա նրան տանում էր ամենասարսափելի զայրույթը, անուժության զայրույթն էր տանում`խեղդելով ու դաղելով։

Я ошибался! – кричал совсем охрипший Левий, – ты бог зла! Или твои глаза совсем закрыл дым из курильниц храма, а уши твои перестали что-либо слышать, кроме трубных звуков священников? Ты не всемогущий бог. Проклинаю тебя, бог разбойников, их покровитель и душа!