Дзве душы

Заможны памешчык Абдзіраловіч, аўдавелы пасля трагічнага выпадку, давярае свайго малога Ігналіка карміліцы. А тая, жадаючы лепшай долі свайму дзіцяці, пераменьвае немаўлят. Пасля абодва – Ігнат і Васіль – праходзяць праз рэвалюцыю, Грамадзянскую вайну. Пры гэтым асаблівая аўтарская ўвага скіраваная на светабачанне Ігната Абдзіраловіча, які пакутуе ад раздваення душы – у рэчах, простых на першы погляд, бачыць палярныя бакі і разрываецца паміж процілегласцямі, не ведаючы, да якога берага прыстаць.

Жанры

Рейтинг LiveLib

3,8

60 оценок

5
22%
4
50%
3
23%
2
3%
1
2%

Ваша оценка

Прочитали 70Хотят прочитать 27

Рецензии

mbazulko
29 декабря 2016
Мне всегда было тяжело читать Максима Горецкого. В университете я думала, что это из-за большого объёма произведений, но теперь вижу, что нет. Естественно, это ничуть не умаляет значимости автора в белорусской литературе.
Язык все же тяжеловат. Это и не современный белорусский, и не тарашкевица. Я бы сказала, что это трасянка.
Но посыл, безусловно, глубокий. И из истории мы знаем, как жестоко расправились большевики со многими белорусскими просветителями...
Игнат боялся не расправы. Он просто не мог понять, что чувствует. И не понимал, хочет ли он сделать что-то для своей Родины... Мне не очень понравился герой. Хотя, я уверена, что в похожих обстоятельствах такими же было бы большинство из нас. Возможно, именно поэтому Горецкий нарисовал именно такого героя. И все же он слишком долго сохранял нейтралитет. Слишком долго был равнодушным к тому, что происходило вокруг. Война, влюбленность, а потом размеренная жизнь слишком сильно занимали его мысли. И ведь до последнего он не мог решиться, не мог довериться той части его души, которая желала белорусского национального возрождения.
Скажу так: прошло сто лет, а мало что изменилось. С уверенность можно утверждать лишь то, что в нас, беларусах, все тише говорит эта вторая душа. Раньше люди отдавали за это жизни, а теперь и знать белорусского языка не хотят.
Читать далее
13 понравилось
3
994
Irina_Tripuzova
22 февраля 2017
Самавызначэнне
...Селяніну бліжэй і знаямей цяпер пытанне аб міру і зямлі, чымся аб беларускім адраджэнні.
Паручык Абдзіраловіч, а на самой справе падменены ў маленстве сын сялянкі Маланні, ўсё жыццё пражывае ў стане няпэўнасці і нершучасці. Магчыма, якраз з-за гэтай падмены.
На рашучыя дзеянні яго не падштурхнула ні каханне, ні нават забойства знаёмага, ўчыненае шпіёнам Гарэшкам, аб якім ён жа са смакам расказаў Абдзіраловічу. Не было ў яго такой простай чалавечай рэакцыі — пакараць забойцу, толькі — пэўная прыкрасць.
Натуральна, не вызначыўся Ігнась і з тым, кім жа ён з"яўляецца — панам ці ўсё ж сялянскім сынам, беларусам ці грамадзянінам вялікай Расеі. Яго памкненні да лепшага такія кволыя, што відаць — плёну ад іх не дачакаешся.
З іншага боку, уражвае апантанасць адроджаных беларусаў. Здавалася б, у час, калі надзённымі былі патрабаванні хлеба і міру, пытанні адраджэння і беларускай культуры — зусім другасныя. Але адраджэнцы так верылі ў сваю справу, што імі нельга не захапляцца.
Цікавая мова твора — з рускімі, польскімі і ўкраінскімі словамі. Звычайна, калі пісьменнік жадае падкрэсліць каларыт мясцовасці, ён выкарыстоўвае словы ўсё ж з адной мовы — суседняй краіны.
Читать далее
9 понравилось
4
1,5K
stevany
3 июня 2014
Кнiга апiсвае складаны час у гiсторыi Беларусi - рэвалюцыя, грамадзянская вайна, барацьба за ӯладу, кволыя спробы беларускага адраджэння. I на фоне гэтага - лес Iгната Абдзiраловiча, селянiна, выдадзенага за панiча сваей маткай дзеля лепшай долi. Раздваенне яго душы, пошукi праӯды, свайго шляху, пошукi сябе. Кнiга не вельмi меня закранула, але вельмi цiкавым адкрыццем стала мова аӯтара.
9 понравилось
0
555