Три талера

Прочитала эту книжку и первое желание было поставить , настолько мне не понравилась Оксана, мне не понравилось, что она постоянно врёт - учителям, друзьям, папе. Даже из хороших целей, но ведь плохое это оправдывает! По крайней мере в моих глазах, я не понимаю такого, зачем так себя вести? Привлечь внимание отца, показать, что ей без него очень одиноко и тяжело. Как могу и понять, почему Оксана врёт учителям, шалит - от одиночества, от того, что мало видит папу. Но нет... Я не могу оправдать враньё, ведь по сути так и есть, как ни пытайся назвать это по-другому.
Но потом, когда попыталась отстраниться от книги и взглянуть на происходящее как бы со стороны, непредвзятым взглядом, когда попыталась дать взвешенную оценку всему происходящему, когда попыталась взглянуть на ситуацию в целом, то у меня сложилась совершенно иная картина. Да, Оксана поступает неправильно, но почему? Когда я поняла причину, мне стало легче.

А потом и вовсе я читала и наслаждалась летом, солнцем и теплом. И думала о том, что оказалось в этой истории на втором плане.
А на втором плане там вот что: после аварии на Чернобыле многие люди были вынуждены уехать из родных мест и начать жизнь заново... Это тяжело и я даже не представляю, насколько. В книге Чернобыльская авария упоминается не раз, но не сама авария, а то, как она повлияла на жизнь простых людей, то, как заставила сняться с насиженных мест и отправиться в путь.Сердце щемило от такого.

А ещё заметила, с каким уважением и бережностью автор относится к белорусскому языку. В книге есть момент, когда белорусский язык был назван частью русского языка, что в корне не так и что привело к разрыву между двумя приятелями. И как знание белорусского языка помогло Оксане и её друзьям. Так и хочется написать - берегите и цените ваш родной язык, не умаляйте его красоты и значения!

Гэта лепшая беларуская прыгодніцкая аповесць для дзяцей, што я чытаў!!!
Заўважце - не проста на беларускай мове, а менавіта беларуская. Таму што і падзеі ўсе адбываюцца ў Беларусі, і напісана добрай беларускай мовай, і - самае галоўнае - разгадка таямніцы аказалася магчымай толькі праз веданне беларускай мовы. Цудоўна!
Што тычыцца сюжэту, то ён немудрагелісты: да дзяўчынкі трапляе старажытны талер, як высвятляецца, адзін з трох, што могуць адкрыць таямніцу скарба, схаванага французскім афіцэрам у 1812 годзе. І вось пяцёра сяброў пачынаюць разгадваць загадкі скарба. Але ў іх ёсць канкурэнты - звычайныя бандзюкі, якімі верхаводзіць нячысты на руку загадчык музею, таксама мараць пра старажытнае золата...
Што я вельмі цаню ў дзіцячых кнігах апроч цікавага сюжэту і добрай мовы - пазнавальнасць. У "Шчарбатым талеры" недакучліва даецца шмат звестак па гісторыі Беларусі, прапагандуецца родная мова і любоў да роднага краю.
Не магу паставіць меньш 10, хоць рэжце.

Коротко на русском:
Это лучшая белорусская приключенческая повесть для детей, что я читал!!!
Заметьте - не просто на белорусском языке, а именно белорусская. Потому что и все действия происходят в Беларуси, и написана хорошим белорусским языком, и - самое главное - разгадка тайны оказалась возможной только через знание белорусского языка.
Замечательно!

Кніга, якая вярнула мяне на 7 год назад. Мне ўсё так жа 13 і я разам з героямі кнігі мару знайсьці скарбы, якіх незьлічоная колькасьць у нашай беларускай зямлі.
Адна з праблемаў сучаснай беларускай літаратуры — амаль што поўная адсутнасьць годных твораў для дзяцей і падлеткаў. Дзякуй "палескім рабінзонам" Янкі Маўра ды яго ж "таварыству ваяўнічых тэхнікаў" за тое, што дзецям усё ж такі ёсьць пра што пачытаць па-беларуску акрамя вайны і вёскі.
І вось гэты твор Андрэя Федарэнкі. Ён цудоўны настолькі, наколькі можа быць цудоўнай прыгодніцкая аповесьць для дзяцей. Героі — пяцёра школьнікаў: Чэсь, Міхась, Зьміцер, Аксана, Каця. Некаторыя зь іх гарадзкія, а некаторыя жывуць у вёсцы. Што іх аб'ядноўвае акрамя вёскі Паплавы, дзе ўсе яны сустракаюцца? Дзіцячае жаданьне прыгодаў, незвычайных здарэньняў. Пошукі скарбаў дапамагаюць ім спазнаць саміх сябе, свае здольнасьці, убачыць моцныя бакі іншых, упэўніцца ў моцы свайго сяброўства. Усё гэта на фоне амаль што дэтэктыўнай гісторыі з бандытамі, настаўнікам гісторыі, вясковымі жыхарамі, скарбам і вайной 1812 году.
Упэўненая, што гэтая кніга зацікавіць ня толькі дзяцей.

Шкада, што ў сваім дзяцінстве я не чытала падобных твораў, шкада, што ў школьнай праграме не было гэтай аповесцi... То можа і лета ў весцы, дзе недалека засталіся рэшткі замка, праходзіла б па-іншаму... Добрая, натхняльная гісторыя для падлеткаў. Гісторыя, здольная абудзіць інтарэс да сваёй маленькай (і не толькі) радзімы. Асабіста для мяне аповесць была карысна тым, што на пару дзён дарослага чалавека вярнула ў вясковае дзяцінства, дзе таксама было шмат вольнага часу на свежым паветры, купанне ў рэчцы і смажанае сала з бульбай.
Вядома, для сталага чалавека сюжэт выглядае не зусім дасканалым, але не гэта галоўнае :) У мой час было вельмі небагата рамантыкі з нацыянальным падтэкстам у юнацкай лiтаратуры, можа таму і цяпер (у 30 з хвастом) падобная тэма выклікае ў мяне не толькі сумную ўсмешку, а яшчэ і жаданне ў патрэбны час прапанаваць сваім дзецям пазнаёміцца з ёю, каб, як казаў класік, "не ўмёрлі".