Ночь

Осознание того, что твой жизненный уклад – это следствие ряда дурацких суеверий, принимается в расчет, только если ты этим укладом не удовлетворен.

Главная проблема в поедании донера – куда попадает первая капля из прорванного нутра. Как бы старательно ни оборачивал мастер оконечность фольгой, после нескольких укусов кебаб обязательно лопнет. Помня об этом, я заранее снял сюртук и жилет и кусал ароматный сверток, стоя буквой «Г», так что, когда мой кебаб протек, смесь салатного сока, кетчупа и белого соуса ляпнулась рядом с моей ногой. 

Свет выключает фантазию. А фантазия в темноте часто работает на то, чтобы напугать посильнее.

Радость, пережитая в одиночку, не настоящая. Воспоминаний не остается.

Пока новость не обсудишь, в чем смысл ее, не сообразишь.

Вся агрессия на свете возникает из-за недоразумений и невозможности договориться.

- Сын чалавечы хадзіў сярод людзей, казаў пра дабро і ўсім было зразумела, што ён вучыць дабру. "Не забі", "не брашы ў судзе", "не бяры чужога". І што з ім зрабілі? Вось задумайцеся: што са сказанага ці здейсненага галілеянінам падлягала суду? Катаванням? Укрыжаванню? І, каб з гэтай гісторыі можна было зрабіць сістэмныя высновы, - дык што тут можна было зразумець? Пра людзей? Пра іх дабрадзейнасць?

- Што пра таго галілеяніна толькі не навыдумлялі! "Збавіцельная ахвяра". Чацвёртае стагоддзе, Канстанцінопаль, другі Сусветны сабор. Гэта калі Феадосію Флавію трэба было падчысціць арыянаў. "Збавіцельная ахвяра", ну! Як быццам увесь Новы запавет не пра тое, што нябёсам чалавечых ахвяраў не трэба.

Няёмка жыць у сусвеце, у якім наверсе няма ні дабра ні зла. Ні пакарання, ні літасці.

Але навізна заўсёды турбуе. Бо канфліктуе з існай карцінай. І людзі наўмысна пазбягаюць ведаў. Гэта - у іх прыродзе. Усё, што ім патрэбна, - забаўкі ды субстрат ведаў, які яны назвалі "інфармацыяй".

- Бог, - паўтарыў ён, задуменна ківаючы галавой ды калупаючыся зубачысткай ў роце. - Баюся, што гэтае слова згубіла не толькі сваю веліч, але і ўсе былыя значэнні. Пасля таго, як Ніцшэ сказаў, што Бог памёр, і з Ніцшэ за гэта нічога не зрабілася, Бога перасталі паважаць.

Калі заклікаць да справядлівасці ў час, як крыўдзяць цябе, і рабіць несправядлівасць, калі нешта патрэбна табе, вартасць гэтага панятку растане ў тваёй галаве настолькі, штонаступным разам ты пасаромеешся да яго апеляваць.

І, што самае крыўднае мае намеры былі незласлівымі. Я шчыраваў не для сябе. Але, як я раптам зразумеў, зло ніколі не дапагае зрабіць добрую справу. Ніколі.

- На вежы сядзіць Аракул. І вось ён, Аракул, - асноўны. Усе астатнія тут, у акрузе, спасылаюцца на яго.

• А адкуль Аракул усё ведае? - не адставаў я.
• Як адкуль? - Цугундар разгублена паправіў бабра на галаве. - Ён жа Аракул!!! Яму паложана!

Гэты чалавек нават душу д'яблу будзе тройчы прадаваць!

Як паказалі папярэднія замеры, бездань прасціраецца ўніз на глыбіню, якая перавышае іх ацэначныя здольнасці (доўгі капрон з грузілам).

Я не самотны, я Герду маю.

Я не люблю вялікія групы людзей. Я не люблю зброю. Тым больш не люблю вялікія групы людзей, якія прыйшлі павытарашчвацца на зброю.

- Чалавек баіцца таго, што не здольны зразумець, - сказаў я.

• Чалавек не баіцца, а здзіўляецца таму, што не здольны зразумець. Калі ж прыходзіць страх, ніякага чалавека ўжо не застаецца.

Калі ў чалавека, які ідзе ў свет, ёсць прылада забойства, ён ператвараецца з вандроўніка ў салдата.