Ваша оценкаДзеянне ў рамане разгортваецца як ў сучаснасці, так і ў мінулым. Сюжэт пабудаваны, як падарожжа ў часе і дэтэктыўныя расследаванні, паказана гісторыя кахання герояў, дзеля якога ім не шкада і памерці, чытачу адкрываецца запаветная краіна Альбарутэнія. Чытач даведаецца, чаму супрацоўніца выдавецтва Арсенія Вяжэвіч так падобная да графіні на партрэце XIX стагоддзя, і іншае. У кнізе паказаны неверагодны лёс герояў, якія спрабуюць захаваць чалавечую годнасць сярод найгоршых пакут і выпрабаванняў.
Жанры
Рейтинг LiveLib
4,1
24 оценки
- 529%
- 458%
- 38%
- 24%
- 10%
Ваша оценкаПрочитали 26Хотят прочитать 17
Рецензии
Krysty-Krysty1 ноября 2017 г.Читать далееУ гэтым рамане таксама пераплецены аповед з нашага часу і 1930-х, але дадаецца шмат іншых гістарычных эпізодаў: паслярэвалюцыйныя падзеі, сцэнкі часоў паўстання Каліноўскага, Сярэднявечча праз гісторыю роду Курб-Варановічаў.
Чыталася больш натуральна, чым гульня ў Альбарутэнію . Без фантасмагарычнага персанажа невялікія ўтрыраванні нейкіх рысаў у персанажаў не раздражняюць. Пераключэнні на мінуўшчыну не пераважваюць асноўную лінію аповеду. Значна менш дадатковых звестак і недарэчных "лекцый". Без штучных натацый, праўда, не абышлося, сам чытач ну нізавошта не зрабіў бы выснову без разжоўвання аўтаркі.
Аповед часам сапраўды захопліваў, хоць сентыментальнасць лініі кахання а-ля (не)найлепшы жаночы раман затапіла любыя паняцці меры. Што праўда, Леаніды... Караткевіча таксама залітыя сентыментальнасцю, як грушы цукровым сіропам, але нашто параўноўваць непараўнальнае.
На дзіва натуральнай падалася лінія суіснавання аўтара і герояў (я пішу раман, зводжу персанажаў, каб яны забяспечылі мне сюжэт), такі наўмысны постмадэрнісцкі прыёмчык чамусьці не раздражняў штучнасцю, відаць, праз удалы вобраз "аўтара" - паспяховага няўдачніка.
Спадабаўся акцэнт на неадназначнасці гісторыі, яе інтэрпрэтацыі, як і матывацыі людзей. У кожнага можа быць свая праўда, навуковая дыскусія мае на ўвазе несупадзенне думак, цывілізаваная спрэчка з выкладам аргументаў каштоўная ў любой навуцы. Называць чалавека здраднікам, не ведаючы ўсіх абставінаў, надта недарэчна... а хто можа ведаць усе абставіны?..
Зноў жа кніга наўмысна карысная-выхаваўчая: тут і заахвочванне да даследавання радаводаў, і паглыбленне ў часы сталінскіх рэпрэсій, усё аздобленае разгадваннем гістарычных таямніцаў (распалавінены срэбны келіх, падземная царква, варажнеча і лучнасць двух родаў).
Зноў жа не хапіла добрай рукі карэктара, дробныя памылкі з канчаткамі, прыстаўнымі галоснымі, формамі дзеясловаў, пара русізмаў (размарыўся = "размечтался", а чытаецца "натаміўся").
Калі б не пара літаральна фразаў, узроставы цэнз кнігі можна было б апусціць - і кніга стала б вельмі ўдалай для старэйшых школьнікаў. Для дарослага ж чалавека, знаёмага з багаццем сусветнай літаратуры, яна падаецца троху дзяціннай запростай. Але чым больш усяго дыхае па-беларуску, тым лепш. Кнігу гатовая раіць хіба вельмі маладым і не вельмі спакушаным сур'ёзнай літаратурай чытачам.
Перевод на русский язык...
В этом романе также переплетены повествования из нашего времени и 1930-х годов, но добавляется много других исторических эпизодов: послереволюционные события, сценки времен восстания Калиновского, Средневековье через историю рода Курб-Вороновичей.
Читалось более естественно, чем Игра в Альбарутению . Без фантасмагорического персонажа небольшие утрирования отдельных черт персонажей не раздражали. Переключение на прошлое не перевешивало основную линию рассказа. Гораздо меньше дополнительных сведений и нелепых "лекций". Без искусственных нотаций, правда, не обошлось, сам читатель ну ни за что не сделал бы вывод без разжевывания авторки.
Повествование иногда действительно захватывало, хотя сентиментальность линии любви а-ля (не)лучший женский роман затопила любые понятия меры. Правда, Леониды... Короткевича также залиты сентиментальностью, как груши сахарным сиропом, но зачем сравнивать несравнимое.
На удивление естественной показалась линия сосуществования автора и героев (я пишу роман, свожу персонажей, чтобы они обеспечили мне сюжет), такой преднамеренный постмодернистский приемчик почему-то не раздражал искусственностью, видимо, из-за получившегося образа "автора" - успешного неудачника.
Понравился акцент на неоднозначности истории, ее интерпретации, как и мотивации людей. У каждого может быть своя правда, научная дискуссия подразумевает несовпадение мыслей, цивилизованный спор с изложением аргументов ценен в любой науке. Называть человека предателем, не зная всех обстоятельств, слишком нелепо... а кто может знать все обстоятельства?..
Опять же книга подчеркнуто полезная-воспитательная: здесь и поощрение к исследованию родоводов, и погружение во времена сталинских репрессий, все оправленное разгадыванием исторических тайн (располовиненый серебряный кубок, подземная церковь, вражда и связь двух родов).
Опять же не хватило хорошей руки корректора, мелкие ошибки с окончаниями, приставными гласными, формами глаголов, пара русизмов (размарыўся = "размечтался", а читается "натаміўся").
Если бы не пара буквально фраз, возрастной ценз книги можно было бы опустить - и книга стала бы очень подходящей для старших школьников. Для взрослого же человека, знакомого с богатством мировой литературы, она кажется немного наивной, простой. Но чем больше всего дышит по-белорусски, тем лучше. Книгу готова советовать разве что очень молодым и не очень искушенным серьезной литературой читателям.
14400
Torvald513 декабря 2017 г.Читать далееНіхто ў 90-ыя не чакаў, што паэтка Людміла Рублеўская, якая ад першых сваіх публікацый і кніг звярнула на сябе ўвагу і ўпэўнена заняла сваю персанальную “дзялку” ў беларускай паэзіі, раптам перакваліфікуецца ў празаіка. Прычым і ў празаічным цэху яна вельмі хутка зрабіла кар’еру – і з чалядніка літаральна за некалькі год вырасла да майстра. Падобныя прыклады ў беларускай літаратуры ўжо былі, напрыклад, Вольга Іпатава, але ніхто раней з жанчын-паэтак у прозе не меў такога поспеху як Людміла Рублеўская. Яна, нядоўга экспэрэментуючы, адразу ўзялася за самыя запатрабавальныя чытачом жанры – дэтэктыў, прыгодніцкі і гістарычны раман. Прычым працуе так актыўна, што новыя кнігі ў яе выходзяць штогод.
Апошнім часам Людміла Рублеўская піша пераважна гістарычна-прыгодніцкія раманы. У нейкім сэнсе яе можна назваць спадкаемніцай Уладзіміра Караткевіча. Але калі беларускія празаікі ў гэтым жанры раней глыбока сягалі ў гісторыю Беларусі – ад Полацкага княства да часоў Вялікага княства Літоўскага – то Рублеўская тут абрала сабе зусім недалёкі, але вельмі драматычны час, – 30-ыя гады мінулага стагоддзя. Час татальных зачыстак беларускай нацыянальнай інтэлігенцыі. Яшчэ не так даўно гэтая тэма ў беларускай літаратуры была жорстка забароненая.
Разам з гісторыкам Віталём Скалабанам пісьменніца актыўна займалася гэтай трагічнай тэмай і напісала шэраг артыкулаў і нарысаў. Назапашаны матэрыял яна і скарыстала ў стварэнні раманаў “Сутарэнні Ромула” і “Забіць нягодніка, альбо Гульня ў Албарутэнію”. Калі казаць пра чытацкую аўдыторыю твораў – то перадусім гэта моладзь. Як раз яна шмат можа даведацца пра беларускія справы ХХ стагоддзя – адкуль у беларускім правапісе ўзяўся падзел на “тарашкевіцу” і “наркамаўку”, хто такія Язэп Лёсік і Вацлаў Ластоўскі і чаму прыканцы 30-х гадоў у Беларусі засталіся лічаныя пісьменнікі.
Асобна трэба сказаць пра фабульныя асаблівасці раманаў. Пісьменніца любіць рабіць падарожжы ў часе, а ў рамане “Забіць нягодніка” героі твора наогул вандруюць па часе, патрапляючы з ХХІ стагоддзя ў 30-я гады ХХ стагоддзя. Падчас гэтых вандровак яны робяцца сведкамі трагічных здарэнняў – катаванняў, забойстваў, здрадаў. Гэта не новы літаратурны прыём, але я асабіста не вялікі яго прыхільнік, асабліва што тадычыцца гістарычнай прозы, бо размываецца гістарычны кантэкст і цяжка рэальна ўспрымаць падзеі. Атрымліваецца як у дзіцячай размове пра якую-небудзь старажытную бітву, маўляў, вось бы мне кулямёт, то я адзін бы разагнаў варожае войска. З пазіцыі сённяшніх дзён многія гістарычныя падзеі выглядаюць часам нелагічнымі, або прынамсі дзіўнымі.
Упэўнены, што асобныя творы Людміры Рублеўская будуць вывучаць у школе, бо ў іх ёсць выхаваўчы элемент – чытач лёгка ўсведамляе, што такое дабро, а што такое зло, а таксама багата даведаецца пра цікавую, легендарную гісторыю сваё роднай краіны.
12510
mad_barsuk10 января 2014 г.Гэта кніга больш узгадала Караткевіча. Цікавы сюжэт с двух ліній, шмат адсылак да рэальных гістарычных падзей і каханне(па мне так не зусім патрэбнае). Добра што нараджаюцца новыя беларускія паданні
5263
Цитаты
xbohx10 декабря 2014 г.Гэта няпраўда, што чалавек – калектыўная жывёліна. Іначай чаму ён увесь час здабывае адгароджаную прастору дзеля сябе?
291
Подборки с этой книгой
Современная белорусская литература: что читать? | Сучасная беларуская лiтаратура: што чытаць?
- 354 книги
5А. Анархоптахи. Классный журнал
- 2 907 книг
Кнігарня пісьменніка
- 130 книг
Белорусская фантастика - на беларускай мове
- 111 книг
Беларушчына
- 74 книги
Другие издания
