Бойцовский клуб

Дзіўна, што "Байцоўскі клуб" доўгі час быў як быццам бы навокал, але ў гэты ж час і недзе далёка. Паясняю. Калі я паступіў вучыцца ва ўнівер, многія з маіх сяброў захапіліся альтэрнатыўнай літаратурай. Некаторыя рэчы з прачытанага яны бралі і ў сваё жыццё. Напрыклад, ставілі аватаркі з мылам, на якім было напісана Fight Club. Я шмат разоў бачыў гэтыя мылы, але не ведаў, адкуль яно ўзялося. Нейкая новая марка мыла? Новы мем? Кіно? Раз не вытрымаў і спытаў у кагосьці, чаму ў яго на аватарцы мыла. Так я дазнаўся, што ёсць нейкі культавы фільм пад назвай "Байцоўскі клуб". Як чалавек, якому не падабаюцца мардабіцці, у мяне не ўзнікла жаданне паглядзець, што там у фільме такога цікавага.
Потым мне далі пачытаць "Удушша" таго ж Паланіка, пасля якога я пачаў купляць і іншыя яго раманы. Я паспрабаваў той самы альтэрнатыйна-анархісцкі смак, ад якога фанацелі мае сябры і знаёмыя=) Але чамусьці "Байцоўскі клуб" цікавіў мяне меньш за ўсё. Магчыма таму што гэта быў самы папсовы твор Паланіка, магчыма таму, што па рамане знялі кіно, і яго можна хутка паглядзець, калі вельмі цікава.
Дарэчы гадоў можа 4-5 таму я ўсё ж такі кіно паглядзеў. На той час ў мяне ўжо была набытая гэтая кніга, якая проста чакала сваёй чаргі=) Не магу сказаць, што фільм мяне вельмі ўразіў. Канцоўка канешне незвычайная, але не ўнікальная. Такі прыём многа дзе ўжо быў выкарыстаны пасля БК. На гэта мой брат даў заўвагу, што ўсё трэба спасываць ў свой час - музыку, кіно, літаратуру. Калі б я паглядзеў кіно раней, магчыма і я паставіў сабе аватарку з мылам=)
Калі я пачаў чытаць БК, галоўным было для мяне - чым адрозніваецца кніга ад фільма. Амаль што нічым. Некаторыя рэчы я ўжо забыў, якія глядзеў, таму мне здавалася, што вось гэтай сцэнкі не было ў фільме. А вось гэта было, і гэта, і гэта. Так, канцоўка крыху іншая. Паланік нават сказаў, што канцоўка фільма яму больш падабаецца, чым тая, што была ў кнізе.
Наогул, вельмі цяжка вырашыць, што рыбіць перш - чытаць, ці глядзець тое, што знята па напісанаму. Тое, што будзе другім, хутчэй за ўсё будзе мець прысмак паўторнасці. Я спрабаваў чытаць кнігу і не думаць пра кіно. Ці наогул мне цікава тое, пра што піша Паланік? Амаль ўсе яго творы пра таямніцу чалавечай душы. Пра незвычайных людзей, якія раптам пайшлі супраць сістэмы, ці супраць нават саміх сябе. У БК галоўны герой трапіў у псіхалагічную пастку, жыццё перастала прыносіць задавальненне. І калі звычайны чалавек ідзе да лекара ці псіхатэрапеўта, то галоўны герой БК ідзе на сходы людзей, хворых на рак. Так ён бачыць людзей, у якіх сапраўды ёсць праблемы, што неяк дае яму забыццё на свае цяжкасці. Але поўнасцю мяняе яго жыццё сустрэча з Тайлерам Дэрдэнам, які выдумляе "байцоўскі клуб", дзе можна набіць твар любому чалавека і атрымаць ад гэтага кайф. Ніхто так не робіць, а мы будзем рабіць. Але пазней ГГ пачынае падазраваць, што з Тайлерам нешта не так, і што яго жыццё, магчыма, не падпарадкоўваецца яму. Ёсць нешта яшчэ, што з аднаго боку яму дапамагае, а з другога псуе.
То бок вось вам яшчэ адзін хворы чалавек, які бачыць соцыюм крыху не так. І бачыць - гэта яшчэ кветачкі, а вось рабіць непатрэбнасці, ад якіх залежыць жыццё іншых людзей - гэта ўжо ягадкі. Вялізныя, як кавун...
Крыху брыдка, крыху разумееш, крыху хочацца дапамагчы, але як... Галоўны герой дапамагае сабе сам (у канцы канешне).
Мабыць, каб я БК прачытаў першым за ўсё, што напісаў Паланік, то адзнака была крыху вышэйшая. Я ўсё роўна люблю больш "Удушша", ці "Калыбельную" (яе ў Беларусі забаранілі, калі не памыляюся).
7 духмяных мылаў з 10.

Я, как и многие сначала посмотрела знаменитый фильм, а потом уже взялась за первоисточник. Читать было легко и быстро несмотря на то количество черного юмора, цинизма и насилия, что происходили на страницах. Главную суть книги я проспойлерила и уже окунулась в тот поток сознания, отрывистый и местами резкий, который вёл Рассказчик. Где-то я слышала, что Паланик - мужской писатель, но не соглашусь с этим, потому что и у женщин наступает такой момент, когда всё надоедает, ярости через край и хочется ее куда-то выплеснуть. Только мы не создаем бойцовских клубов, хотя, не спорю, что спорт помогает хотя бы немного себя реабилитировать, а не поедать будто стая акул изнутри. Об одержимости человечеством потреблением написал еще Генри Торо в книге "Уолден, или жизнь в лесу", но Чак высказался об этом намного жестче. Что потеряв всё, дойдя до ручки можно обрести настоящую свободу и даже власть над миром вокруг себя. Конечно же никому не советую и сама придерживаюсь другого мнения, учитывая концовку, которая мне даже больше, чем в фильме понравилась. Сначала я не поняла, а потом как поняла и это был взрыв эмоций. Это было моё первое знакомство с автором, со временем буду изучать и анализировать и другие.