Цитаты из книги Զուլալի

Երբ արդեն տարիքդ առել ես էնքան, որ չես էլ հիշում`ինչքան ես, զղջումը անիմաստ է։

Հիվանդ որդու մասին հարցուփորձ չարեցի. ինչ կարիք կար մարդու հոգին խռովելու։ Լավ նորություն որ լիներ, ինքն էլ կպատմեր, այնինչ վատ լուրը ջուրը քցած քարի պես է. միայն իր շուրջն ալիքներ է առաջացնում`խորացնելով։ վիշտը։ Վատ լուրը բորբոքել պետք չի։

Սիրելը կնոջ համար դժվար չէր։ Նա էն մարդկանցից է, որոնք ծնվում են մարդու սիրտը ջերմացնելու ու մխիթարելու համար։

Мамида смотрит на нее так, словно прикидывает в уме – стоит в очередной раз напоминать о том, что смеяться, мелко трясясь, как овца на ветру, женщине ее возраста не пристало.

У времени ход только вперед, но в самом деле это не так, ход у времени всегда к началу начал, туда, где, окуклившись, бытие обращается в небытие, как в той странной игре, где детвора, разбившись на два лагеря, вызывает кого-то, кто должен разбить круг.

У жизни вообще сюжетов раз-два и обчёлся, по большому счёту, каждому из нас выпадают одни и те же испытания, и истории у всех одинаковые. Истории одинаковые, а смысл у каждой свой.

Тесто для нее все, потому что самые свои красивые мысли она думает, когда занимается им.

Больно так, что хочется немедленно прямо сейчас раствориться, исчезнуть. Если бы можно было умереть я так и сделала бы! О это непреложное чувство свободы, когда сердце не знает больше тревоги и рассеялось все, что мучало и не давало дышать!

Чем спокойнее ее взгляд – тем тревожнее у нее на душе.

И настала нескончаемая ночь. Ведь для того, чтобы наступило утро - звезды должны сперва зажечься, а потом погаснуть. И луна должна сменять приливы и отливы.

Тесто - это все! Это все в ее понимании означает действительно все, начиная с "Не отвлекай, если не хочешь схлопотать на свою голову проблем!" и заканчивая "Ничего важнее этого в мире нет!"

когда-нибудь придет и мой черед превратиться в воспоминание. А пока я стою на склоне Филин-горы и смотрю вверх. И единственное, о чем прошу, - о возможности как можно дольше простоять так не одной, а вместе с родителями.

Որքան կարճատև է երջանկությունը կարոտից սահմանազատող ակնթարթը, որքան քիչ ժամանակ է մեզ տրված`սքանչելին զգալու համար, ու որքան շատ ժամանակ է տրված`այդ սքանչելին կարոտելու համար։

Սեպտեմբերը իրեն աստիճանաբար սիրահարցնելու հատկություն ունի։ Մինչև դու վերապրում ես ամռան հեռանալը, ընտելանում մտքին, որ առջևում երկար ցրտերն ենզ սեպտեմբերը աշնանային գույներով զարդարում է ծառերի սաղարթները, մեղմում ու ստվերագծում լույսը`փոխրենն ավելի վառ դարձնելով երանգները`նարջնագույնով ու կիտրոնագույն կադմիումով, ծիծաղկոտ ու ոսկեգույն օքրայով, այրված պիսակավոր սիենայով հոգածությամբ ներկայալով կեչու տերևի եզրաշերտը։

Կոտրված խաչով համրիչը մինչև օրս էլ ընկած է պահարանիկի վրա, աթոռի թիկնակին կախված է նրա բաճկոնը, անավարտ գրքի դուրս է ցցվել էջադիրը`սպիտակ սագափետուրը։ Եթե կարողանայի, կկարդայի էդ գիրքը, բայց պապիկս մեռել է, ու էլ մարդ չկա, որ ինձ օգնի`տառաճաբաչ դառնամ։

Նրա մահվան օրից քիչ բան է փոխվել, թերևս միայն փոշին է ավելացել, իսկ առաստաղի անկյունները պատվել են սարոտայնով։

Էդ շեկության համար ես նրան առանձնակի եմ սիրում. պապիկն էլ էդպես շեկ էր. մորուքն ու նույնիսկ հոնքերը, իսկ մազերը սպիտակ ու խիտ էին, կարելի էր մատներով խառնել։ Պապի մազերը ծերություն ու ծախոխտ էին բուրում։