Петровы в гриппе и вокруг него

Полюбил книгу с первых страниц и получал удовольствие от каждой строчки до самой корочки. Та легкость, понятность и близость, с которой Сальников излагает свои истории, погружает в атмосферу сна, который настолько реалистичен и кажется явью, что отрываясь от книги создается ощущение, будто ты не читал ее, а находился вместе с героями в Екатеринбурге. Высокая детализация, тонкий юмор, безумно интересные и, в то же время, совершенно понятные и близкие персонажи. Это я уже молчу про пасхалки и отсылки, которые Сальников прячет между строк. Прочитав (точнее послушав) "Опосредованно" того же Сальникова - я убедился, что сейчас это мой любимый писатель. Обязательно буду перечитывать его книги и знакомиться с новыми дальше.

Книга об автослесаре Петрове и его семье, когда они болели гриппом. А вообще о жизни.

Я слушала аудиокнигу. Это очень увлекательно оказалось. Думаю, читать тоже увлекательно. Язык легкий, описания примечательные.

После того, как книга закончилась, я подумала, что мне не хватило как такового «конца». Но по прошествии нескольких дней, это ощущение прошло и мне совершенно не хочется снижать за это оценку.

А ещё очень впечатлило, что действие происходит в Екатеринбурге, на знакомых улицах, да и вообще все в этой книге такое знакомое, что трудно остаться равнодушным.

Рекомендую всем, кто любит читать занимательные жизненные зарисовки. Захватывающего сюжета тут нет, но жизнеописания завораживают.

Այս գրքից հետո, իմ համար նոր բացահայտում էր «ժամանակակից արձակ» արտահայտությունը։ Կան գրքեր, որոնք գրում են ոչ թե քո ապրած տարիների մասին, այլ կարծես փոխանցում են քո իսկ զգացողությունները՝ անշուշտ խտացված, ձևակերպված ու ծայրահեղացված։

Իմ տարեկից և ըստ էության, «ժամանակակից» Ալեքսեյ Սալնիկովը ապրում է Ռուսաստանի Եկատերինբուրգ քաղաքում։ Իր այս վեպը սկսել է գրել, մաս առ մաս հրապարակելով ինտերնետում, իսկ հետո որպես ամբողջական վեպ դրել համացանցում։ Ընդ որում, ամբողջությամբ անվճար։ Սալնիկովի վեպն այնքան պոպուլյար է դարձել, որ ընթերցողները նույնիսկ պահանջել են գրականագետներից «ասել մի բան», որովհետև նրանց կարծիքով վեպը, սովորական ցանցային բլոգային գրառում չէր, այն ավելին էր։

Ու պարզվեց, ընթերցողները ճիշտ էին։ Գրաքննադատների սեղանին հայտնվելուց հետո, այն արժանացավ ռուսական գրականության ամենավառ նոր գործերից մեկի համբավին։ Այնքան վառ, որ այս տարի այն գրքի տեսքով հրատարակվեց՝ խախտելով անվանդական գրական ցիկլը, որը սկզբում թղթին է լինում, հետո հայտնվում ինտերնետում։

Սալնիկովի վեպը Պետրով ընտանիքի մասին է՝ հոր, մոր և որդու։ Ամեն ինչ սկսվում է, ինչպես կյանքում, հոր անցկացրած մի խմած երեկոյի նկարագրությամբ։ Հետո ներկայացվում են մյուս հերոսները՝ ընկերը, կինը, որդին։ Ավելի ուշ Պետրովի մանկությունը, հետո՝ կնոջ ներքին ու հակասական աշխարհը։ Ընդ որում, Սալնիկովը դա անում է նոր, թարմ լեզվով, անսպասելի հումորով, ջերմությամբ և իսկապես լավ մտածված սյուժեով։ Բոլոր պատահական նշանները, Պետրովների գրիպային կիսամղձավանջի մեջ, հավաքվում են մեկ կուռ կառուցվածքի մեջ, որտեղ ոչ մի ավելորդ դետալ չկա։ Շատ նոր ու դինամիկ ռուսերենով, հողեղեն ու միաժամանակ ոչ միանշանակ հերոսներով Սալինիկովը ստեղծում է այնպիսի գրական հրավառություն, որին, ինչպես Գալինա Յուզեֆովիչն է նկատել, Գոգոլը Բուլգակովի հետ հաստատ կծափահարեին։