Любовь во время чумы

Пасля гэтай кнігі я зразумеў, што эксперыменціраваць з жанрамі літаратуры, нават у добрых намерах, трэба ў меру. Гэтую кнігу я купіў не з-за Маркеса, якога раней ніколі не чытаў, а каб падтрымаць пераклад на беларускую мову. Ведаю, што Маркес - вельмі папулярны аўтар і што яго "Сто гадоў адзіноты" чытаюць масава да гэтай пары. Але на беларускай мове выдалі меньш папулярны твор - "Каханне падчас халеры". Мне вельмі хацелася, каб у рамане апавядалася пра часы Сярэднявечча, калі панавала чума. Але ж не, раман пра Калумбію першай паловы 19-га стагоддзя. І гэта насамрэч цікава, таму што пра Калумбію таго часу я нічога не ведаю.
Спачатку чыталася цяжкавата. У Маркеса вельмі асабісты стыль напісання. У іншых водгуках пра гэта і пішуць, то Маркеса адразу можна пазнаць па стылю. Павольна, жывапісна, с вялікай колькасцю падрабязнасцей пра тое, што стаяла ў комнаце і якога колеру яно было. Нехта памёр, нейкі доктар прыехаў, нейкі папугай, нейкая жонка... Нешта зусім странна і нецікава. Але паступова карціна пачынае праясняцца. На першае месца выходзяць 2 героі - Ферміна Даса (13-гадовая дачка багатага іспанца) і Флярэнтына Арыса (пазашлюбны 18-гадовы юнак з прывіднай будучыняй). Маладыя людзі закахаліся адзін ў аднаго, пісалі любоўныя лісты, мяняліся падарункамі, але бацька Ферміны забараніў дачцы сустракацца з Флярэнтынам, і так іх шляхі і разышліся. А пачуцці засталіся.
Маркес нам расказвае пра тое, як Даса і Араса жылі адзін без аднаго. Гэта сапраўдны раман пра каханне. Не ведае, спраўднае яно ці не... На мой погляд, дзікунскае. Даса жыла звычайным жыццём жанчыны, якая жыве ў шлюбе. А вось Арыса проста лятаў ад адной жанчыны да другой. Спаў з ўсімі, а кахаў усё тую ж дзяўчынку з мінулага. На мой погляд, гэта хвароба. Арыса сапраўды вельмі падобны да маральна хворага чалавека. Ён не бачыць, што людзі мяняююца, ён карыстаецца другімі жанчынамі, якія магчыма хацелі, каб Арыса быў ж імі назаўсёды. Навошта дабівацца чалавека, якому ты не патрэбны, калі можна ашчаслівіць другога чалавека? А калі ты разумееш, што не можаш быць з другім, навошта яго падманваць?.. 70-гадовы стары пень спіць з 14-гадовай дзяўчынкай - цьфу, агідна чытаць...
Не магу сказаць, што мне было вельмі цікава чытаць. Усю кнігу я магу перасказаць за 2-3 абзаца. Нічога "вау" у рамане я знайшоў. Так, Маркес піша цікава, вельмі ёмка, магчыма крыху цяжкавата чытаецца, але тут ён сапраўды талент. Але ж само апавяданне... Я проста такое не чытаю. І гэта, канешне, праблема не аўтара, а мая праблема. Таму адзнаку я стаўлю толькі за маё стаўленне да тэкста. У чыжах водгуках сустракаў меркаванне, што гэта сапраўды спецыфічны раман і пачынаць трэба са "Сто гадоў адзіноты". Але ж чытаць далей Маркеса ў мяне жадання не з'явілася. І больш купляць кнігі проста так ужо не хочацца. Асабліва калі сваіх кніг, якія вельмі хочацца прачытаць, вялізная куча.
Любіце адзін аднаго і не псуйце нервы=) 6/10

Знаёмства з калумбійскім пісьменнікам не задалося. А я ж так загарэлася ідэяй прачытаць менавіта гэты твор пасля таго, як галоўная гераіня фільма "Інтуіцыя" вырашыла згуляць у гульню з лёсам і напісала ўнутры кнігі свой нумар тэлефона для новага знаёмага, а потым прадала яе букіністам. Увогуле, я вырашыла пазнаёміцца з гісторыяй у свядомым узросце.

На жаль, цяпер я разумею сваю маму, якая так і не дачытала "Каханне...". Але я не прывыкла кідаць чытанне, нават калі кніга мне не падабаецца. Вось і тут, давячыся словамі, адкладаючы чытанне, я з гонарам магу сказаць, што падужала том. Пытанне - навошта? Толькі для таго, каб у размове з кімсьці калі-небудзь узгадаць, што знаёмая з творчасцю Гарсіа Маркеса? Іншае тлумачэнне свайму ўчынку я не бачу, таму што гісторыя для мяне апынулася расчараваннем.

Пачнем з таго, што я не ўбачыла ніякай гісторыі кахання. Я ўбачыла толькі праследаванне, уцёкі ад пачуццяў, але кахання для мяне не было нідзе, акрамя як у назве. Ды і чума там таксама хутчэй для антуражу. Хацелася нейкіх неверагодных эмоцый, жадання з-за адчування надыходзячай смерці, аднак нічога не заўважыла. Я ўбачыла пошласць, якая відавочна была ні да месца, прастытуцыю, педафілію, самагубства. Валасы на галаве ўставалі дыбарам, калі я хацела збегчы ад жудасных апісанняў, але мяне працягвалі мучыць, катаваць, а я дабраахвотна дазваляла гэта рабіць. Дыялогаў было вельмі мала (паказвае тое, што кнігу можна лёгка аднесці да разраду сусветнай класікі), ды і падзелаў на главы не было - суцэльны тэкст з доўгімі, складанымі сказамі. А я ўжо адвыкла ад гэтага стылю пісання.

Зрэшты, гэтая кніга відавочна не можа быць прыкладам таго, якім патрэбна быць каханне праз гады. Наадварот, я б такога кахання не хацела зусім. Гэта ненармальныя псіхічна нездаровыя адносіны, якіх баішся і не хочаш цярпець. Чужая для мяне гісторыя з непатрэбнымі падрабязнасцямі. На жаль, гэта анты-топ.

Если бы я прочитала эту книгу лет так в 18 - когда я ещё не имела своего опыта и взгляда на любовь, то скорее всего, я согласилась бы со многими, кто утверждает,что эта книга "о великой любви" и тп. "Действительно, -подумала бы я тогда, вот же она настоящая любовь, когда любишь человека всю жизнь, ставишь свою любовь в центр всей своей жизни, и не ожидаешь ничего взамен!"
Но, время прошло,я поумнела (Слава Богу)) и приобрела свой опыт, и сейчас, в 25 лет, я твердо уверена, что "любовь" описанная в книге - она больная. Да и не любовь это вовсе,а зависимость. Главный герой -Флорентино Ариса - по моему мнению, достаточно поверхностный и слабовольный человек, по сути влюбился в образ, который сам и придумал, а дальше, за неимением собственной жизни, только лелеял его и боготворил. Сама Фермина Даса (его возлюбленная), по-моему мнению, наиболее точно его охарактеризовала- он просто тень. Меня он очень раздражал на протяжении всей книги- его безвольность, зацикленность, потакание своим страстям! (особенно злит эпизод, когда он уже будучи дряхлым стариком, оосознано соблазнил свою несовершеннолетнею, почти что ребёнка дальнюю родственницу!)
Он всё время хотел не "быть", а "казаться"- таким, каким он понравится Фермине Даса. Ничтожный, несчастный человек, который при этом рад был упиваться своим страданием.
Но хорошо, я отношусь предвзято и негативно к главному герою, но становится ли плоха от этого книга, спрашиваю я себя? а что собственно, является показателем "хорошей" книги? мы все со времён школы привыкли,что хорошая книга должна заставить тебя размышлять, делать выводы. Так и что же этой историей хотел сказать нам автор? Что всё же есть в этом мире такая сильная любовь, которую можно пронести через всю жизнь? вывод напрашивается именно такой. Поэтому, эта книга и вредна для неокрепших умов, что они за неимением собственного опыта могут действительно решить, история Флорентино Ариса- это история любви. Но повторюсь, это история совсем не про любовь. Любовь-это точно не тогда, когда ты влюблен в образ, а не в человека, когда боишься слово лишнее сказать, лишь бы тебя не отвергли, это не тогда, когда страшно, тревожно, когда тебе надо притворяться чтобы понравиться, когда ты готов отказаться от собственной "жизни" ради любви. Это всё про больные отношения. Стоило ли Флорентино Ариса  всю жизнь не "жить", а надеяться и ждать, ради призрачного шанса хоть в конце жизни побыть со своей возлюбленной? Очевидно, что автор считает, что да, ради любви можно всё стерпеть. Но я считаю,что нет, так своей жизнью распоряжаться точно не стоит. Я вообще считаю, что конец у книги должен был быть другим: Фермина Даса так и не смилостивилась над Флорентино Ариса,и они также по отдельности доживают свои жизни, и в жизни у Флорентино Ариса, так же ничего не происходит, с течением времени он умирает прожив пустую жизнь, и так и оставшись тенью. Потому что в реальной жизни, скорее всего так бы и было, и вот тогда действительно, появилась бы полезная мысль у книги- не стоит жертвовать свою жизнь на алтарь другого человека, особенно если он тебя об этом не просит. Если тебя отвергли- надо жить дальше, не зацикливаться на одном человеке.
Продолжение в комментариях

Книга написана невероятным языком. Читается довольно легко, хотя и состоит из сплошных описаний. Язык книги завораживает. Совсем другое чувство вызывает "любовь" Флорентино Арисы на протяжении почти всей книги - отвращение, немного жалости... Неужели ему понадобилась жизнь, чтобы научиться любить правильно?

Флорентино Ариса болен любовью. Всю жизнь он прячется в любовных стихах, упивается своими страданиями по неразделённой любви и сам себе портит жизнь. И только под конец жизни, когда, казалось бы, ни о какой любви не может быть и речи - он находит эту любовь. Но его плотских похождений и совращения четырнадцатилетней Америки Викуньи я простить не могу. Самое омерзительное - что все свои грехи он совершал во имя любви, ради Фермины Дасы, которая ничего не подозревала и довольно счастливо жила в браке с другим мужчиной.

Вся эта история скорее пример как поступать не стоит, чтобы не разрушить свою жизнь. А так же яркий пример того, что настоящая любовь строится на поддержке, понимании и сочувствии друг другу. А любовная поэзия и страдания  к здоровой любви не имеют никакого отношения.

Три звёзды ставлю только за великолепный язык автора.

Первые страниц 100 (1/5 книги) я еле продиралась через лес запутанных слов и была готова бросить. Но когда наконец-то начался экскурс в историю героев, продолжившийся почти до конца книги, стало интересно, и постепенно меня захватило так, что я не могла оторваться. В целом это был бы идеальный роман, если бы не некоторая омерзительность в конце. Мне вполне нравился герой Флорентино Арисы, несмотря на его несдержанность в любовных похождениях, но связь 70-летнего старика с 14-летней девочкой - это мерзость. Да и с такой же 70-летней женщиной - тоже не слишком приятно. Я надеялась, что у них под конец жизни будут возвышенные платонические отношения, а тут такое. И да, где чума? Я хочу читать про чуму!

З першага прачытання рамана Маркеса "Каханне падчас халеры" дзесяць гадоў таму запомнілася толькі тое, што герой спакусіў дзяўчынку. І пасля спаў з ёй кожны тыдзень. Калі ж узяўся другі раз за кнігу, то раман пачаў раскрывацца для мяне. І першы вывад, кнігу трэба чытаць не ў 18-20 гадоў, калі ў жыцці было зусім мала эмоцый, звязаных з дзяўчатамі. Калі сэксуальны досвед бедны. Гэтая кніга заходзіць найлепш тады, калі можаш рабіць праэкцыю на сваё жыццё.
Пра ўзаемаадносіны мужчыны і жанчыны напісана багата кніжак. Розных. Але калі аўтар сапраўдны майстар, ён любую тэму зможа раскрыць не так, як гэта зрабілі іншыя. І вось раман Маркеса з такіх. Усё проста. Апавяданне ідзе лінейна. Няма той магіі, якая прысутнічае ў яго іншых кнігах. Але гэтае лінейнае апавяданне ідзе так, што з кожнай старонкай ты толькі захапляешся манерай аўтара. Табе здаецца, што ўсё ўжо зразумела з ім ці ёй, як Маркес прыўносіць новую дэталь, якая ўжо мяняе не толькі карціну, але і твае адносіны да персанажа. Праз некалькі старонак - новая дэталь, якая зноў усё мяняе. І тут другі вывад - не трэба кідаць кнігу, калі першыя 10-20 старонак не выклікаліюць эмоцый.
Пераклад рамана зроблены роўна. Не ведаю, ці заслуга гэта перакладчыка, ці выдавецтва, якое рыхтавала тэкст. Але чытаеш старонку за старонкай і ні за што не чапляешся. То бок пераклад зроблены настолькі цудоўна, нібы гэты раман сапраўды быў напісаны па-беларуску. Трэці вывад: калі хочаце па-беларуску прачытаць кнігу ў добрым перакладзе, выбірайце тыя, якія для перакладчыкаў не з'яўляюцца дэбютнымі. А якія ўжо мелі досвед выхаду кніг.
І апошні момант. Вывад, які робіш на прыкладзе саміх герояў рамана. Рабіце ўсё своечасова. А акунуцца другі раз у каханне з тым самым чалавекам праз шмат гадоў не атрымаецца. Вы будзеце кахаць маладыя вобразы, якія не адпусцяць вас да канца дзён.