Tyll

Наша мова - гэта пакуль што блытаніна з дыялектаў, - сказаў Флемінг. - Калі не ведаеш, як працягнуць сказ, вышукваеш патрэбнае слова ў лацінскай, італьянскай ці нават французскай, ды і сказы закручваюцца неяк падобна да лацінскай манеры. Але гэта зменіцца! Мову трэба песціць і даглядаць, трэба ёй дапамагчы, і яна расквітнее! А дапамагаць ёй - гэта складаць вершы... Калі пачынаеш сказ па-нямецку, трэба прымушаць сябе па-нямецку яго і скончыць!

- А ведаеш, што лепш? Яшчэ лепш, чым ціхамірна памерці?

• Скажы.
• Не паміраць, маленькая Ліз. Гэта нашмат лепш.

Нешта паабяцаць - гэта ж амаль нічога не каштавала.

Смотреть надо уметь, понял? Это самое главное: смотри! Смотри и понимай людей. Это нетрудно. Люди просты. Они не хотят ничего особенного, просто каждый хочет на свой манер. И если ты поймешь, на какой манер человек чего-то хочет, то надо только точно так же захотеть, а тело уж само подстроится, и голос сам изменится, и глаза будут смотреть как надо.

Она чувствует, что нельзя задумываться, иначе ее покинет решимость, иначе она останется здесь, как положено; но он прав, можно просто взять и уйти. Все думают, что нельзя, а на самом деле ничто тебя не держит.

Сутнасць шлюбу не толькi ў‎ нараджэннi дзяцей, яна складаецца таксама з усiх раненняў‎, нанесеных адно аднаму, з усiх памылак, зробленых разам, з рэчаў‎, за якiя носiш крыў‎ду ў‎сё жыццё.

Мы ніколі не робім саступак, пакуль моцныя.

І вось сяджу я, думала яна, каралева Багеміі, курфюрстка Пфальцкая, дачка англійскага караля, пляменніца дацкага караля, стрыечная ўнучка Лізаветы-нявінніцы, унучка Марыі Шатландскай, і не магу дастаць дроў.

Цяпер лепшыя часы. Раней вас усіх спальвалі. Гэта доўга, гжта непрыгожа. Але павешанне - нішто сабе. Гэта хутка. Ты падымаешся на памост і не паспяваеш азірнуцца, як ужо стаіш перад Творцам. Спаляць цябе толькі потым, але ж ты памрэш ужо, табе гэта не будзе замінаць, вось пабачыш.