Паехаць на поўнач, каб памерці

Падзеі рамана вядомай шведскай пісьменніцы Іды Ліндэ «Паехаць на поўнач, каб памерці» разгортваюцца ў паўночнай Швецыі. У ім закранаюцца вельмі сур’ёзныя праблемы сацыяльнага, палітычнага і філасофскага кшталту, аднак гэта перш за ўсё мастацкі твор, і галоўны сродак яго ўздзеяння на чытача — мова.

Рейтинг LiveLib

3,8

32 оценки

5
19%
4
63%
3
13%
2
3%
1
3%

Ваша оценка

Прочитали 37Хотят прочитать 14

Рецензии

NelyaElovskaya4 июня 2020 г.
Як вытрымаць бясконцую адзіноту?
Адзінота ... Такое давячае, густое пачуццё, якое аддзяляе цябе ад свету. Вось пра што гэтая кніга. Менавіта пра ўчэпістае пачуццё пакінутасці. Пра тое, што ты сам-насам супраць усяго свету.

   Кніга цалкам не асацыюецца са Швецыяй. Такой квітнеючай, добраўпарадкаванай і ідэальнай. Чытаючы я ўвесь час лавіла сябе на думцы, што аўтар забыты, патрапаны жыццём, непрызнаны геній, які дажывае свой век у богам забытай хрушчоўцы з драўлянымі аконнымі рамамі, у якія холад пранікае без праблем, з вьевшімся пахам Прымы і ўціскальнай атмасферай блізкага канца.
   Апавяданне пачынаецца з забойства трох чалавек. І чытач пагружаецца ў свет забойцаў і жерт. І тут усё далёка не так проста. Свет ніколі не дзяліўся на чорнае і белае. Не, свет поўны адценняў шэрага. Нам удаецца прасачыць як кожны з персанажаў прыйшоў у гэтую кропку незвароту. Прасачыць іх думкі і пачуцці. І становіцца вельмі вельмі холадна, як быццам ты чытаеш гэтую кнігу, стоячы на краі абрыву.
   Сама кніга параўнальная са зборнікам апавяданняў, якія звязаныя паміж сабой. І гэта проста геніяльны падыход. Кожная частка - гэта гісторыя аднаго чалавека. Але ўсе разам яны звязаны менавіта патройным забойствам, што апісвалася ў пачатку.

   Думаю, што гэта твор трэба чытаць восенню, калі за акном задзімае вецер, а па падваконніку без стомы скачуць кроплі дажджу. І выглядаючы ў акно (асабліва жывучы ў Расеі ці Беларусі), цябе проста кідае ў цёмны вір, запоўнены тленнасці існавання.
Читать далее
9
175
HershensonTendrils22 апреля 2019 г.
Безвыходнасць шведскай поўначы
Гэта кніга, якая, як мне здаецца, не зусім шведская - яна мае ўніверсальны характар, то-бок замяні імёны герояў, назву мясцовасці, і падзеі маглі б адбыцца на беларускім Палессі.
Шведская парачка забівае некалькі чалавек. Усе ахвяры выпадковыя. Забойствы без дай прычыны. Так раман пачынаецца. і далей усё развіваецца ад гэтай першай главы. Усе главы кнігі звязаныя з першай, але гэта не лінейны іх працяг. Гэта нібы апавяданне пра адну і тую ж падзею, але з розных бакоў. Іда Ліндэ апісала гэтыя забойствы і вачыма забойцаў, і вачыма блізкіх ахвяраў.
На другой главе, як гэта было са мной, можа падацца, быццам чытаеце зборнік апавяданняў. Адолейце другую главу (першая і так цікавая) і вы далей усё зразумеце - і кніга, спадзяюся, вам зойдзе. Яна глыбейшая, чым можа падацца з анатацыі. Але занадта кароткая, чым хацелася б мне.
Читать далее
8
261
Kavalaksala15 июня 2019 г.
Спадабалася
Для аматараў скандынаўскага мастацтва. Вострае пачуццё адзіноты і жаданне даказаць, што жывы.Вельмі спадабалася мова перакладу і фармат - некалькі маленькіх расказаў, звязаных паміж сабой. Палучыла асалоду, чытаючы.
6
166

Все рецензии

Цитаты

NelyaElovskaya2 июня 2020 г.
Калі часта думаешь пра смерць, прыахвочваешся да бясконцых слёз. Хаця ведаеш, што ад слёз аніякага толку. Шукаеш Бога ці хаця б веры - каб было лягчэй перасоўваць рэчы, а калі веры не знаходзіш, то застаешся сам-насам з адзінотай.
0
93
NelyaElovskaya2 июня 2020 г.
Няма ў ёй нічога велічнага ці загадкавага. Адна толькі пустата.
0
62
NelyaElovskaya2 июня 2020 г.
Той, хто не ўмее забываць, гіне.
0
31