Яблычак

Сяргей Пясецкі

Книга из цикла

Менская трылогія

Яблычак

Сяргей Пясецкі

4,6

(66)

Гляну я ў аконца…

Сяргей Пясецкі

4,5

(44)

Рейтинг LiveLib

4,6

66 оценок

5
71%
4
23%
3
5%
2
2%
1
0%

Ваша оценка

Прочитали 74Хотят прочитать 38

Рецензии

moi_polkozhiteli8 декабря 2018 г.
"Эх, яблычак, маладзенькi, А жыццё ў жыгана — не пячэнькі."
Ну што, шаноўныя фраеры, вітаю вас у паслярэвалюцыйным Менску, цудоўным горадзе асабіста для шантрапы, блатных і прастытутак. Хавайце свае грошыкі надзейна, але гэта наўрад ці зберажэ вас ад шырмача.
⠀
А ўпэўнены лі вы, што ваша маёмасць ў добрым стане, пакуль вы тут шпацыруеце па Залатой Горке. А я ж вам кажу, што Алік Баран ужо як час назад занёс вашыя даражэнькія рэчы да скупшчыка.
⠀
Як? Вы не ведаеце Аляксандра Барана? Так я вам растлумачу, што гэта першы медзвяжатнік на ўвесь Менск! Не верыце, так вось вам кніга, тут Пясецкій усё як было ўсімі рознакаляровымі фарбамі распавёў.
⠀
Тут і пра цяжкую працу скокера і шніфера, пра адпачынкі на маліне, пра каханне да дзяўчыны і пра любоў да свабоды. Ўвогул не кніга, а жыццё, сапраўднае і без прыкрас...
____________________
А калі казаць мовай чалавека 21-га стагодзя, хачу аддзякаваць выдавецтва Логвiнаў і Віктара Шукеловіча за пераклад з польскай і выданне на беларускай такой яскравай "Менскай трылогіі" (адзінае не зусім зразумела, як Trylogia złodziejska ператварылася ў Менскую
Читать далее
17
527
marmonstro27 июля 2025 г.
Работники ломика и отмычки
Минск в 1918 году — знакомые названия, беларуская мова, в предисловии обещали показать, что профессиональные преступники — это не самые страшные люди, бывают и пострашнее. Ещё обещали раскрыть идею, что «автоматическая благонадёжность» — не самая надёжная штука, а в прологе был намёк на две параллельные жизни мальчиков-ровесников. Одного выбросило на обочину жизни, а у другого было классное детство, у них один отец (а матери разные, соответственно) и имена одинаковые. Но ничего такого.
Главный герой трилогии (которую я не осилю) — Александр Баран, медвежатник. Супермен. Такой, герой немого кино: немногословный, но добрый, справедливый «конкистадор судьбы». Так и написано! С ужасным детством: мать рано умерла, отец о нём и не подозревал, крал еду у собак, но вырос в нуарного персонажа. Склеен из картона и раскрашен в чёрно-белый с редкими красными кляксами. Сюжет романа — это история, как 40-летний Баран влюбился в 25-летнюю мещанку Полину, помогал юноше встать на преступный путь и заработать денег, воровал всякое. Всё это разбавлено авторскими рассуждениями о том, что преступники — самые справедливые, честные, интуитивно знают жизнь, людей и вообще мушкетёры.
И у меня волосы как дыбом поднялись, так и не опустились. Хотелось бросить уже после пролога (о детстве главного героя), но оказалось, что это отличная книга на ночь. Две главы — и голова тяжёлая, утопает в подушке. Во-первых, романтизация преступной жизни — это идея из прошлого, понятно, но сегодня выглядит как красный флаг. Человек, который не получил никакого образования и научился читать как-то сам по себе, который видел в жизни одну только жесткость — и вдруг великодушие, справедливость? Может быть, но не в таких рыцарских формулировках же! И автор сам говорит, что в романе много прототипов, были такие люди, были такие события, но я ему не верю от первой до последней страницы. Во-вторых, все женские персонажи — отрицательные: любовный интерес главного героя, мещанка Полина, сразу оказывается мелочной, пустой и глуповатой бабёнкой. Есть его погибшая мать, мученица, соседка-распутница, какие-то третьестепенные герои и героини... Все они складываются в противопоставление мещанства и блатного мира по типу паскуды - герои. М-да. А в-третьих, нашим злодеям постоянно везёт, всё у них получается, краденое продают тут же, от погони уходят — ждала в конце орлов, честное слово.
Эх. Надежд было много: хочется новых имён и сюжетов, писателя хвалили знакомые, но явно мимо.
Читать далее
11
133
SashaLesnik27 ноября 2024 г.
Высакародны бандытызм
Сказаць па праўдзе, амаль нічога не чакаў ад "Яблычка". Аўтар для мяне новы (хоць ён і з Ляхавіч, што недалёка ад мяне), малюнак на вокладцы так сабе, не прываблівае, але цікава было б пачытаць пра Мінскнапрыканцы першай сусветнай. Хто пра гэта яшчэ пісаў? Не ведаю. Яшчэ адзін цікавы момант - галоўны герой - звычайны бандыт, злодзей, які крадзе па начах тое, што дрэнна ляжыць.
Пачынаецца раман здалёк, з маладых гадоў маці Аляксандра Барана (той самы галоўны герой кнігі). Як яна жыла служанкай, як ёй было цяжка, але яна не губляла веру з жыццё. Дарэчы, яна мне вельмі нагадала маю бабулю, якая рана страціла бацькоў і прайшла праз шмат цяжкасцей, але заўсёды была руплівай і жыццярадаснай. І вось гэтае дзяўчо нечакана зацяжарыла, нарадзіла хлопца, але хутка сыйшла з жыцця, таму Аляксандру Барану прыйшлося неяк хлапаціцца пра сябе амаль што самому. Таму неяк не дзіўна, што Аляксандр вырашыў звязаць жыццё з крадзяжом. Аўтар пра гэта піша, што не трэба вініць за гэта чалавека, таму што ў той час цяжка было выжыць, таму і шляхі ў кожнага былі свае. Да таго ж выкрасці - гэта не значыць забіць ці скалечыць. І ў рамане Баран паўстае нейкім такім высакародным злодзеем, які абкрадвае толькі тых, каго можна, хто не будзе потым на паперці стаяць. Ды й грошы потым часта ідуць на добрыя ўчынкі. Дарэчы, Пясецкі сам сядзеў, таму ведаў, пра што пісаў.
У "Яблычку" мы сочым за тым, як жыве Баран. З кім ён сябруе, каго ён кахае і з кім хоча звязаць сваё жыццё. Пра што думае, як дапамагае тым, каму патрэбна дапамога (напрыклад, выратаваў сабачку, з якога дзеці здзекваліся). Усе гісторыі вельмі цікавыя, мяне за вушы было не адцягнуць ад кнігі. Гэта той самы рэдкі выпадак, калі ты проста не можаш адкласці кнігу да заўтра, бо вельмі цікава, што будзе далей. І ў "Яблычку" не так шмат злачынстваў. Проста гісторыя жыцця. Часам вельмі смешна (так, ёсць вельмі прышпільныя анекдатычныя гісторыі), часам перажывальна, часам сумна.
Кніга вельмі спадабалася. Праз тры дні чытання адразу хацелася узяцца адразу за працяг, бо гэта трылогія. Жывы Мінск, жывы чорны свет Камароўкі, жывыя героі, жывыя гісторыі. Цікава! 9/10.
Читать далее
5
175

Все рецензии

Цитаты

Niaura11 июля 2025 г.
А мары - гэта самая вялікая каштоўнасць людей. Яны багаце душы. Яны золата, перлы, музыка і барвы жыцця. З мараў нараджаюцца казкі, а з іх узнікаюць вялікія ўчынкі. Яны ствараюць мастацтва, культуру. Яны нараджаюць герояў. І каханне таксама вырастае з іх.

2
95
Niaura14 июля 2025 г.
Што можа параўнацца з радасцю чалавека, які зрабіў нешта добрае таму, каго сапраўды кахае?!
1
75
NataFlink88510 февраля 2019 г.
Жыццё тасуе людзей не як вецер лісце, а як шулер карты. Увесь час ашуквае.
1
272