Цитаты из книги Сымон-музыка

Смерць, жыццё... Дзіўно ўсё гэта! І нашто жыць? каб сканаць? Смерць прыйшла — і песня спета, І прыложана пячаць.

І любіў ён адзіноту, бо так лепей жыць ў ахвоту...

І любіў ён адзіноту, Бо так лепей было жыць: Тут ён мог сабе ў ахвоту Песні пець і гаманіць.

Ды што нам у тым прасторы? Што нам шыр без берагоў? Калі мы — чаўночкі ў моры Без вясёл, без жыгалёў?

Свой клопат — не прыгон.

Долю знойдзе ці не знойдзе — Гайда ў пуць, далёкі пуць!

Родны край! ты разарваны, І на захад ад мяжы Пан пыхлівы, надзіманы Моцна сцягвае гужы, Каб з варшаўскае майстэрні Беларусу сшыць халат, Ды ні ксёндз, ні пан не верне Плынь гісторыі назад! Эх, чаго нам ні прыйшлося, Брацце мілыя, ужыць! Колькі талентаў звялося, Колькі іх і дзе ляжыць Невядомых, непрызнаных, Не аплаканых нікім, Толькі ў полі адспяваных Ветру посвістам пустым! Дык хіба ж мы праў не маем, Сілы – шлях свой адзначаць І сваім уласным краем Край свой родны называць?

вер у бога, але богу не заўсёды, браце, вер!

Аднаго ж і князь не можа, Хоць казаць пра то нягожа: Князь не мае волі-ўлады Вольнай думцы даць парады, Думка ходзіць, дзе захоча: Ад зямлі да зор і сонца Няма думкам забаронцы. Думка праўду кажа ў вочы I вялікім і малому — Гора будзе твайму дому!

Адгрымелі час свой громы. Гром-пярун імчыцца далей З грознай раццю грознай хваляй, А па лесе бураломы Засталіся нерухомы; Хто ўцалеў, маўчыць зацята, Толькі дуб над трупам брата Роніць з лісцяў слёзы жалю. Дзесь на ўсходзе нікнуць хмары, Дзесь адсвечваюць зарніцы Блескам-ззяннем таямніцы; Скаліць зубы слуп пажару — Бляск над лесам, дзе стажары, Там няшчасце, там згінота: Нехта спален з тых грымотаў, Спален свечкай бліскавіцы.

Рука ў руку із ім з ахвотай Дзяўчына мілая ішла. І не кранала іх журбота, І расступалася імгла...