Хрыстос прызямлiўся ў Гароднi

1967
543 с.
@zviazda.by
издательство #літаратураімастацтва

"А они были просто людьми своего сословия, обороняющими свою власть и «величие», свой мягкий кусок. Они были просто детьми своего времени, несчастного, больного, гнойного, согнутого, когда человек был почти животным и только кое-где выбивались наверх ростки скрюченной, но упрямой и сильной жизни."

"- Сегодня хоть кого? Чего это весь синедрион собрался?
- Христа с апостолами смертью карать.
- Шутишь, что ли?

• Да нет, правда.
• Б-батюшки, — глухим голосом произнес палач. - В-вой!
• Что, не нравится?
•  Да нет... Нет! Случай какой редкий! Счастье, счастье какое привалило! И Он... Слушай, Ему же всё равно воскресать — может, и похвалит?"

  "Мусульмане вќразалі хрысціян Александрыі, хрысціяне вќразалі іудаістаў Гранады, іудаісты, падчас апошняга паўстання, здзіралі скуру з язычнікаў Кіпра. І ўсе мелі рацыю, і кожны трымаў манаполію на Бога, і лепшых не было сярод іх."

  В который раз убеждаюсь, что имея возможность читать книги на языке оригинала, не упускайте ее. В том числе и книги белорусских авторов. На русском читать не смогла и перешла на "родную мову". И книга заиграла.

  Роман хоть и с хепи эндом, но тяжёлый и печальный. Совсем другой Короткевич. История актуальна и с религиозной составляющей, и если ее отбросить. Битва за власть, за деньги. Происходило, происходит и, к сожалению, будет происходить.

  Автор даже не намекает, а в открытую говорит: справиться могут и единицы. Нужна попытка и ни одна. Нужна вера. Вера в себя и в другого человека. Но он и не скрывает, что жертвы всегда велики и даже огромны.

  В общем, если не пугают полтыщи страниц на белорусском языке, то обязательно стоит прочитать.

Я вельмі люблю творы Уладзіміра Караткевіча. Да нядаўняга часу маёй любімай яго кнігай была “Дзікае паляванне караля Стаха”, але ўсё змянілася пасля таго, як я прачытаў “Хрыстос прызямліўся у Гародні”. Гэта гісторыя Юрася Братчыка, якому было наканавана лёсам стаць “Хрыстом”. Чалавек апынуўся ў патрэбны час у патрэбным месцы і ім скарысталіся тыя, хто мае ўладу і пашану народа- Царква, якая прадстаўлена кардыналам Лотрам і праваслаўным дзеячам з вельмі цікавым прозвішчам- Балвановіч. Юрасем карыстаюцца, робяць усё магчымае, каб трымаць народ Гародні ў благагавейнай пашане перад Царквой. Ён стварае цуды, за ім ходзяць апосталы, народ захапляецца ім і сапраўды выказвае яму свой давер. Але калі Юрась выходзіць з-пад кантролю і пачынае дейнічаць не па плане “яго правялебнасці”, царква знаходіць спосаб яго ўсмірыць. Будзе ўсё: і здрадніцтва яго “апосталаў”, і суд са здекамі над ілжэмісіяй, і крыжовы шлях. 
Уладзімір Караткевіч – гэта не толькі пісьменнік, але і гісторык, і фалькларыст. Шмат якія творы гэтага пісьменніка былі заснаваны на рэальных падзеях. Не выключэнне і гэты твор. Ён абапіраецца на згадку ў летапісе пра цудоўнае прышэсце Хрыста ў Гародню. Гэты раман быў напісаны ў эпоху атэізму і быў нават экранізаваны; у гэтым бачылі знявагу і здзек над Царквой. І сапраўды, там можна бачыть тэксты, якія зневажаюць царкоўных дзеячаў і на першы погляд здаецца, што ўвесь гэты тэкст - адно суцэльнае багахульства. Але тэмы, якія падымае аўтар, і сёння не страцілі сваёй актуальнасці. Я не веру ў такога бога, якога прапаведуюць сваім жыццём Лотр і Балвановіч. Я не хацеў бы апынуцца ў царкве, якую прадстаўляюць гэтыя дзеячы. У кнізе ёсць, аб чым падумаць і паразважаць, а гэта галоўная якасць добрага твора. Кніга ўздымае перад чалавекам пытанні аб сваім сумленні, рэлігіі, сапраўднай духоўнасці, Царкве. Царква - гэта мы. Якімі будзем мы, такой будзе і яна