Пан Лес (зборнік)

Жыве старэнькая бабулька каля самых
могілак. Яна іх называе не інакш як
раем і ўсё часцей і часцей думае
пра яго. «Чаму?» — неяк запытаўся ў
яе. «Таму што ў пекле ўжо нажылася».

Як па зорках, па расе
твой апошні шлях праляжа,
памірай, а жыта сей.
Рунь пра сейбіта раскажа.

Берасьцянае неба, роднае.
Мір астральны мой — ад цябе,
бо зямное, нібы падлёднае,
да паветра палонку б’е.

Галавою.

А трэба б сэрцам
растапіць безнадзейны лёд,
а іначай у паняверцы
урасьце ў яго ўвесь народ.

Зашклянеюць і кроў, і вены,
мозг раструшчыцца, быццам шкло,
ад яго ледзяной гангрэны
патыхне чалавечым тлом.

Берасьцянае неба. Выратуй!
Ачышчальным агнём сваім
спапялі чалавекавырадкаў,
разьмяці іхны прах і дым.

я паэт прыгоннае паэзіі
і такім да смерці застануся

я сцярплю
таму што мая пакутная любоў
мацней за самы жахлівы боль

хто плюе на жанчыну — той нелюдзь плюе на Радзіму,
хто гандлюе святыняй — той маці сваю прадае.

на вясковым пагосце
збаўляюцца людзі ад злосці,
ён, як гай запаветны, здзіўляе спакоем душу.

Самыя вясёлыя і галасістыя салаўі —
на вясковых могілках. Напэўна, таму,
што і днююць, і начуюць не ў гнёздах,
а ў душах маіх спрахлых дзядоў. Яны ж,
як сведчыць тутэйшы народ, былі
самымі жыццярадаснымі і жартаўлівымі людзьмі на Палессі.

ДЫ ПАКУЛЬ ТЫ ЯШЧЭ ЖЫВЕШ,
ЗАПАЛІ ПРАД КУПАЛАМ СВЕЧКУ,
ПРАЧЫТАЙ I СПАЛІ МОЙ ВЕРШ,
А ВАНДАЛАМ СКАЖЫ:
Я ВЕЧНЫ!

бо пад небам Сафіі Полацкай
на народных паэтаў моляцца

бо ў гэтай краіне не маю я волі...

Паэт не мае права быць паэтам
цнатлівае і чыстае красы,
калі ў айчыне загніваюць рэкі
і засыхаюць на вачох лясы.

паэт сказаў: п'ем за Айчыну!
I кожны выпіў — за сябе...

Але балючай за ўсё зямлі, як той маці
за самае пакутнае дзіцятка.

Я заўсёды камусь належу —
хоць каханы, хоць ненавідны,
я — за сонцам і супраць сонца,
я — прычына бяды і шчасця.

Жыццё — вялікая мана.
I толькі смерць яе пазнанне.

я сягоння на крыжы паэзіі,
бы крывёю, сыходжу словамі.

не страшна — калі вырываюць пазногці
страшна — калі д'яблавымі пазногцямі
па душы

памірай, а жыта сей.