Цитаты из книги Пан Лес (зборнік)

Жыве старэнькая бабулька каля самых могілак. Яна іх называе не інакш як раем і ўсё часцей і часцей думае пра яго. «Чаму?» — неяк запытаўся ў яе. «Таму што ў пекле ўжо нажылася».

Як па зорках, па расе твой апошні шлях праляжа, памірай, а жыта сей. Рунь пра сейбіта раскажа.

Берасьцянае неба, роднае. Мір астральны мой — ад цябе, бо зямное, нібы падлёднае, да паветра палонку б’е.

Галавою.

А трэба б сэрцам растапіць безнадзейны лёд, а іначай у паняверцы урасьце ў яго ўвесь народ.

Зашклянеюць і кроў, і вены, мозг раструшчыцца, быццам шкло, ад яго ледзяной гангрэны патыхне чалавечым тлом.

Берасьцянае неба. Выратуй! Ачышчальным агнём сваім спапялі чалавекавырадкаў, разьмяці іхны прах і дым.

я паэт прыгоннае паэзіі і такім да смерці застануся

я сцярплю таму што мая пакутная любоў мацней за самы жахлівы боль

хто плюе на жанчыну — той нелюдзь плюе на Радзіму, хто гандлюе святыняй — той маці сваю прадае.

на вясковым пагосце збаўляюцца людзі ад злосці, ён, як гай запаветны, здзіўляе спакоем душу.

Самыя вясёлыя і галасістыя салаўі — на вясковых могілках. Напэўна, таму, што і днююць, і начуюць не ў гнёздах, а ў душах маіх спрахлых дзядоў. Яны ж, як сведчыць тутэйшы народ, былі самымі жыццярадаснымі і жартаўлівымі людзьмі на Палессі.

ДЫ ПАКУЛЬ ТЫ ЯШЧЭ ЖЫВЕШ, ЗАПАЛІ ПРАД КУПАЛАМ СВЕЧКУ, ПРАЧЫТАЙ I СПАЛІ МОЙ ВЕРШ, А ВАНДАЛАМ СКАЖЫ: Я ВЕЧНЫ!

бо пад небам Сафіі Полацкай на народных паэтаў моляцца

бо ў гэтай краіне не маю я волі...

Паэт не мае права быць паэтам цнатлівае і чыстае красы, калі ў айчыне загніваюць рэкі і засыхаюць на вачох лясы.

паэт сказаў: п'ем за Айчыну! I кожны выпіў — за сябе...

Але балючай за ўсё зямлі, як той маці за самае пакутнае дзіцятка.

Я заўсёды камусь належу — хоць каханы, хоць ненавідны, я — за сонцам і супраць сонца, я — прычына бяды і шчасця.

Жыццё — вялікая мана. I толькі смерць яе пазнанне.

я сягоння на крыжы паэзіі, бы крывёю, сыходжу словамі.

не страшна — калі вырываюць пазногці страшна — калі д'яблавымі пазногцямі па душы

памірай, а жыта сей.