Грустный суп

Сборник белорусской писательницы составлен из трех сказок. Первая рассказывает о супе, который внезапно взял и погрустнел. Ну, не совсем внезапно, просто мальчик сказал что он не вкусный. И так супу по этому поводу взгрустнулось, что он даже скиснуть решил, но не успел, потому как его вылили обратно в кастрюлю, добавили овощей и всё кончилось хорошо. Прям реально, кончилось. Сказка мне совсем не понравилась. Да, сказка, но где вы видели, чтобы суп, который уже похлебали, выливали обратно в кастрюлю, добавляли ингредиенты, доваривали и снова подавали к столу. Да и если так, суп, ты чего радуешься? Тебя съедят и ты перестанешь быть...

Вторая сказка посвящена ёжику, который не мог уснуть и папа предложил ему посчитать овечек. Классический рецепт от бессонницы, но почему именно овец? Этот вопрос мучает героя и он напряженно ищет ответ, чем же так хороши овцы. Просто, бесхитростно и совсем неинтересно.

Третья сказка рассказывает о пуговице, который (да-да, он мужского пола) висит в шкафу на стареньком пальто и замучил всех соседей своими жалобами и стенаниями. И никто не расстроился, когда пальто, наконец, надели и, разумеется, потеряли пуговицу-стонота. И началась его серая жизнь на улице. Всё. Концовка вызвала недоумение. И о чем это было?!

Мне совершенно не понравилось. Очень просто и очень ни о чем. Ребенок, конечно, послушал с интересом, но по прошествии нескольких дней даже не вспомнил сюжеты. Иллюстрации вполне приятные, издание хорошее, но, повторюсь, ни о чем, как мне показалось.

Многія людзі, калі вырастаюць, перастаюць чытаць дзіцячыя кнігі, а гэта вельмі дрэнна. Чытайце іх, нават калі ў вас няма дзяцей! Часта дзеці задаюць такія пытанні, што нават дарослых ставяць у тупік. Я адчула гэта на сабе, калі мой брат быў зусім маленькі. На некаторыя пытанні ты не можаш адказаць не таму, што не валодаеш дастатковай колькасцю інфармацыі, а проста не ўяўляеш, як спрасціць яе для дзіцячага ўспрымання. У кнігарні нядаўна бачыла спецыяльную дзіцячую кнігу "Почему вода мокрая?", дзе сабраныя адказы дарослых на такія дзіцячыя пытанні. Ні за што не здагадаецеся, хто з вядомых людзей напісаў адказ на пытанне "Можно ли есть червей?" Дык вось гэтая невялічкая па аб’ёме кніга ў пэўнай ступені таксама дае адказы на некаторыя дзіцячыя пытанні, толькі робіць гэта вельмі творча, па-мастацку. Усяго ў кнізе 5 гісторый: Сумны суп, Парасон і слоўнік, Хворы гузік, Кот і кацяня, Навошта лічыць авечак. Гэтая кніга вучыць дзяцей сябраваць і дапамагаць адзін аднаму, не баяцца задаваць пытанні і шукаць інфармацыю, якая цябе цікавіць у абсалютна розных крыніцах, быць задаволеным сваім жыццём менавіта тут і цяпер. А самае галоўнае — не баяцца быць фантазёрам! Не трэба сумаваць, калі ты чагосьці не разумееш — проста прыдумай сваю альтэрнатыўную версію тлумачэння. У 2013 годзе "Сумны суп" быў уганараваны прэміяй "Экслібрыс" імя Янкі Маўра. Я вельмі ўсцешаная, што і пасля самога Янкі Маўра ў нашай літаратуры дастаткова добрых дзіцячых аўтараў. Раней Вольга Гапеева была мне знаёмая выключна як дарослая паэтка з неверагодна прыемным голасам, а цяпер я ў захапленні ад яе дзіцячай кнігі. Гэтая кніга акрамя задавальнення ад чытання прыносіць яшчэ і эстэтычная задавальненне, калі разглядаеш ілюстрацыі, зробленыя мастачкай Мартай Герашчанка. Як можна не палюбіць гэтыя шампіньёны-аквалангісты ў апавяданні "Сумны суп"! Я вельмі раю кнігу як "дарослым дзецям", так і "маленькім дарослым", як напісана ў анатацыі.