Цитаты из книги Быў. Ёсць. Буду

“НА БЕЛАРУСІ БОГ ЖЫВЕ” “На Беларусі бог жыве”, – Так кажа мой просты народ. Тую праўду сцвярджае раса ў траве І адвечны зор карагод. Тую праўду сцвярджае Упартасць хваль, І продкаў запавет, І мовы залатая сталь, І нашых дум сусвет. Тую праўду сцвярджае Ўсё зноў і зноў Ўсім лёсам, – Няхай спакваля, – У хмарах дубоў, У вясёлках агнёў Купальская наша зямля. І няхай давядзе мне Іншая кроў, Што брашу, Як сабачы сын, – А няма нідзе Вярнейшых сяброў І прыгажэйшых жанчын. Гэта край раскрытых душ і дзвярэй, Гэты край – Твой дом і сабор... Ў нас дваццаць з лішнім тысяч рэк, Адзінаццаць тысяч азёр. Нам ёсць што піць, З падмосткаў ліць, Чым палі свае акрапіць, А як давядзе, то ёсць нам дзе І ворага ўтапіць. І тая памяць жыве не ў царкве, А ў кожнай жыве галаве: “На Беларусі бог жыве...” – І хай сабе жыве. А калі ён шле на нас кару і гнеў, – Ну што ж, – мы з ім свае: Ў вяршыні самых гонкіх дрэў Маланка з неба б’е. У вяршыні маленькіх і ніцых дрэў Маланка ніколі не б’е. І пра тое кожны пяе салавей Росным кветкам у роднай траве: “На Беларусі бог жыве”, – І няхай давеку жыве.

* Быў. Ёсць. Буду. Таму, што заўжды, як пракляты, Жыву бяздоннай трывогай, Таму, што сэрца маё распята За ўсе мільярды двухногіх. За ўсіх, хто ўздымае цяжкія разоры, Хто ў гарачым пекле металу, За ўсіх, хто змагаецца з небам і морам, За жывых і за тых, што сканалі. За ўсіх, хто крывёю піша Ў нязгодзе З рабства подлай дарогай, Хто за Край Свой Родны, за ўсе Народы Паўстане нават на Бога. За ўсіх, хто курчыцца ў полымі вёсак, Хто ратуе краіну ад краху, За ўсіх, хто бясстрашна глядзіць у нябёсы З барыкады, З пушчы І з плахі. Хто са смерцю гаворыць з вока на вока, З яе усмешкаю ветлай, І ўсё ж узводзіць – нясцерпна далёкі – Храм наш агульны і светлы. А калі ён горда заззяе ў зеніце – Непарушны – ўзнясецца ў неба, Вы з распятага сэрца кроплю вазьміце. Апошнюю. Болей не трэба. І няхай яна збоку, недзе на ганку, Дагарае й дзяцей не страшыць На граніце любові, На граніце світанку, На граніце велічы вашай.

Я ведаю: я загiну, Загiну i не ўваскрэсну, I ўсё ж за народы змагацца Пакiну кагорты свае, I будуць магутнымі словы, I пераможнымі — песні, Нават тады, калі прахам Стануць косцi мае. Такiя байцы не ўцякуць, Такія сябры не здрадзяць, Добрыя, як паветра, Надзейныя, як свiнец. А потым настане бітва, Бітва пры Рагнарадзі, I чалавецтву старому Прыйдзе паўсюль канец. Гэта будзе, напэўна, Ранiцай яснага мая, Тады з не крывёю паэты Параўноўваць будуць зару. Зброя не будзе патрэбнай — I людзі яе зламаюць, Героi не будуць патрэбны — I ў бітве апошняй памруць. I лёсам нашчадкаў будуць Толькі кахання раны, I толькі аднойчы мужчына Пралье жыватворную кроў, I шчасце будзе нясцерпным, Бы ад сліцця з каханай, Толькі не два імгненні, А тысячы тысяч вякоў. Пралескі спакойна будуць Квітнець на светлым прадвесні, А дзеці — гуляць жалудамі Пасаджаных намі дубоў, I людзям не будуць патрэбны Мае iржавыя песнi, I людзям не будуць патрэбны Мой боль і мая любоў… Думы мае загiнуць, Думы гневу i радасцi, Народжаныя ў пакутах Тысяч бяссонных начэй. . .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. . Прыйдзi, маё Рагнарадзi, Прыйдзi, маё Рагнарадзi, Няхай забыццё, Рагнарадзi. Прыходзь. Наступай. Хутчэй…