Цитаты из книги Новая земля

Ото паноў! о, Божа мілы! Якія гладкія іх рылы! Якія вусы і бароды! Паставіць бы іх у гароды — Ні вераб'і і ні вароны Не смелі б сесці на загоны!

Паненак розныя прыпасы Для завівання, для падкрасы, Каб трохі зменшыць перашкоды, Пахібкі матухны-прыроды.

Дзве рэчы трэба мець, каханы! Адна рэч - розум выхаваны: Умець прадгледзець, прылаўчыцца На цвёрдым грунце закрапiцца. Другая рэч, Антось харошы: Таксама трэба мець i грошы,

Яшчэ не дальш як пазаўчора Са мною гутарыў, смяяўся І аба ўсім мяне пытаўся, — Міхал гаворыць і ўздыхае. — Ох, браце: смерць не разбірае І не глядзіць нікому ў зубы: Гадзюкаю, брат, з-пад падрубы Знячэўку ўсадзіць сваё джала, Ці многа жыў, ці жыў ты мала, Ці ты багаты, ці ты бедны, Ці ты зайздросны, ненаедны. Жывём, клапоцімся, і дбаем, І ўсе нарэшце паўміраем, У нейкім згаснем летуценні, — Сказаў Ксавэры ў засмучэнні.

Век людскі — адна хвілінка.

А пры жаданні, пры ахвоце сам чорт не страшан у балоце!

"Жыві ж, наш край! Няхай надзея
Гарыць у сэрцы і мацнее,
Што хоць не мы, дык нашы дзеці
Убачаць цэльным цябе ў свеце!"

Калі сядзець ды так гадаці, — Не выседзіш нічога, маці. Не бойся: людзі не сядзяць, Зямля не будзе нас чакаць.

Хiба ж, Мiхале, мы сiроты? I пан, калi нам пашанцуе, Пад нашу дудку затанцуе: Няпраўда - згiне племя злое!

• Калi ж та будзе свята тое?

I бацьку скора сын забудзе Каротка памятка аб людзе, Аб простым людзе. I такая Ўсiм бедным доля выпадае: Прайсцi свой круг, прамарнавацца I невядомымi астацца Ды быць забытымi тут ўсiмi I сваякамi i чужымi.

Усё ж дамок свой моцна цягне, і кожны к матцы сваёй прагне...

Забілі зайца, не забілі, але ж, брат, груку нарабілі.

На свеце ўсё канец свой мае.

Добры конь і цягне дужа.

Мой родны кут, лугі, крыніца! Цяпер для вас я - чужаніца. Той самы лес, палеткі тыя, Ды людзі там жывуць другія. Мне душу смуткам напаўняе, Што ў прошласть канулі гадочкі, Мае шчаслівыя дзянёчкі, - Прайшла, вясна там маладая!

- Ох, браце: смерць не разбiрае I не глядзiць нiкому ў зубы: Гадзюкаю, брат, з-пад падрубы Знячэўку ўсадзiць сваё джала, Цi многа жыў, цi жыў ты мала, Цi ты багаты, цi ты бедны, Цi ты зайздросны, ненаедны. Жывём, клапоцiмся, i дбаем, I ўсе нарэшце паўмiраем,

Не: не задаволіш чалавека, І будзе вечна ён калека: Чаго-нібудзь, а будзе брак, Ужо бо створаны ён так!

Я больш забыўся, як ён знае.

...Людзі схільны строіць кпіны З тваіх нягод без дай прычыны.

Ой, да язык жа ты жаночы: Ці ёсць, ці не прычына тая — Усё роўна менціць і кусае.