Цитаты из книги Жэтон на метро

Я б арганізоўваў рэгулярныя экскурсіі ў бальніцы, каб людзі разумнелі і цанілі жыццё. Бо людзі часта лічаць сябе няшчаснымі толькі таму, што не ведаюць, якія яны шчаслівыя.

Дзіўна, што нас палохае будучая смерць, але не палохае мінулая. Нас жа не было раней, да нараджэння, мы ўжо як мінімум адзін раз былі мёртвыя. Колькі часу? Столькі, колькі нас не будзе - вечнасць. Цэлую вечнасць мы былі мёртвыя. Значыць, мы ўжо адзін раз прайшлі бясконцасць і ўваскрэслі з яе.

На свеце толькі дзве сапраўдныя непрыемнасці: першая — не дабіцца чаго хацеў, другая — дабіцца чаго хацеў.

Дзіўна, што нас палохае будучая смерць, але не палохае мінулая.

Злодзей часта гучней за ўсіх крычыць «лаві злодзея».

— Не думаю, — паўтарыў Рак. — Літаратура перажывае не лепшыя часы. — Колькі яна існуе, столькі ж пісьменнікі сцвярджаюць пра неспрыяльныя для яе часы.

Калі чалавека па сто разоў на дні запэўніваць, што ён злодзей, і не даваць магчымасці апраўдацца, не выключана, што калі-небудзь яму сапраўды захочацца ўкрасці — хоць будзе за што цярпець.

Ніякай ні новай, ні старой літаратуры ўвогуле не бывае. Ёсць толькі таленавітае і не. Што таленавітае, тое і новае.

— А тое, што ў нас другое стагоддзе адна і тая ж памылка. Мы думаем, што мова — панацэя. Верым, што калі ўсе загавораць па-беларуску, дык аўтаматычна стануць разумнымі, смелымі і добрымі.

— Дык кожны чалавек падазроны. Калі паставіць мэту — у кожнай шафе знойдзеш па шкілету.

Супраць хамства няма зброі.

Бывае, тое, што здавалася вечным, прамільгне за адно чалавечае жыццё, а падзенне знічкі расцягнецца на тысячагоддзі; ад з’явы нібыта глабальнага маштабу з часам у гісторыі не застаецца і следу, і наадварот, якаясь драбяза, узніклая на пустым месцы, пакрысе пачынае павялічвацца, разрастацца, раскручвацца, уцягваючы ў сваю арбіту ўсё новых і новых людзей, заблытваючы іх, ператасоўваючы і прымушаючы рабіць самыя неверагодныя ўчынкі...

Хуліган у акулярах удвая больш небяспечны, гэта вам кожны міліцыянер пацвердзіць.

Мы думаем, што мова - панацэя. Верым, што калi ўce загавораць па-беларуску, дык аўтаматычна стануць разумнымi, смелымi i добрымi.

Горш няма за маралістаў і прынцыповых.

Нішто так хутка не старэе, як неалагізмы.

Я не вельмі перажываў, калі мяне не было, я нават не магу сказаць, колькі мяне не было, і гэта наўрад ці ад таго, што чалавечы розум не ў сілах ахапіць бясконцасць; хутчэй ад таго, што бясконцасць — круглая.

Чародка маладых ясеняў, на адных гірлянды сямян, якія аж гнуць галінкі, на другіх — ніводнага. Манчжурскі арэх — перыстыя, як у рабіны, лісткі, толькі разоў у пяць большыя. Нагрэтая за дзень драўляная нефарбаваная лавачка. Верхавы вецер варушыць лісце бяроз і вербаў. Але асабліва рытмічны шум у асін. Калі заплюшчыць вочы — ілюзія шуму мора. Лес, дрэвы і ёсць кампенсацыя нам за адсутнасць мора.

Ніякі фільм не можа быць завершаным, бо рэальнасць бясконцая.