و رددت الجبال الصدى

Доктор Башири, если хочу кого-нибудь проклясть, говорю: «Путь Господь даст тебе ресторан».

Теперь я был волен делать что хочу, но обнаружил, что свобода эта призрачна: то, чего жаждал я более всего, у меня отняли. Говорят, найди, дескать, назначение в жизни и исполняй его. Но бывает так, что лишь после того, как прожил жизнь, осознаешь, что имел назначение, причем такое, что и не приходило тебе в голову. И вот теперь, исполнив свое назначение, я ощутил бесцельность и брошенность на произвол судьбы

Веревка, что некогда вытянула из омута, может затянуть петлю на шее

Не бойся. Тебя там нет.

Зачем покидать уют и привычность родного дома ради мук перелётов и таскания чемоданов.

За пределами знания о злодеянии и добродетели есть поле. Я жду тебя там.

Ношу вас троих в сердце-каждую минуту каждого дня.

Но у большинства людей бывает наоборот. Они думают,что живут тем,чего хотят. Но на самом деле их ведут страхи. То,чего они не хотят.

Чтоб быть храбрым, нужно иметь что терять.

Масума причесалась и обвела глаза кайалом, как она это всегда делает к приезду Наби. Парвана знает, что делает она это лишь отчасти для него: больше потому, что он — ее Кабул. В сознанье Масумы он — ее связь с роскошью и блеском, с городом автомобилей, огней, шикарных ресторанов и царских дворцов, и не важно, что связь эта призрачна

Պարանը, որ քեզ հանում է հորջանուտից, հետագայում վերածվում է քեզ խեղդամահ անող հանգուցապատի։

Եթե մշակույթը ընկալենք իբրև տուն, ապա լեզուն այդ տան մուտքի դռան բանալին է։ Առանց լեզվի մարդը կորցնում է ճանապարհը, տունը և ինքնուրույնը։

Դա իրական ցնցում էր, երրորդ բեմական թատերական գործունեության նման մի բան, որ գրեթե երբեք չի պատահում իրական կյանքում։

Որոշ մարդկանց համար, հատկապես կանանց, ամուսնունը, նույնիսկ այդ կարգի դժբախտ ամուսնությունը, սովորաբար փախուստ է ավելի մեծ դժբախտությունից։

Ես երջանիկ էի`լինելու այն անոթը, որը նա լցնում էր իր պատմություններով։

Նրա ներկայությունը զգացվում էր տանն այնքան հաճախակի դարձած լռության մեջ. լռություն, որ ծավալվում էր արտասանված բառերի արանքում`մեկ դառնալով սառն ու սնամեջ, մեկ լցվելով չասված խոսքերով, որոնք նմանվում էին հասունացող, բայց այդպես էլ չտեղացող անձրևի։