Цитаты из книги Сарматыя

Нават сынагогі тут — абарончага тыпу, мне неяк страшна падумаць пра іх мячэты. Вось, калі сьцісла, motto майго бэд трыпу: хочаш быць зь іх мужчынам — бяры мачэтэ. Час нерухомее ў жылах ад маразоў — месяц бяз сну і пяць стагодзьдзяў бязь візы. Рэчы тут маюць больш за адзін назоў. Я буду трымаць цябе ў курсе. Твая Алаіза.

Мора сармата разьліваецца ў яго ў галаве.

Іх паненкі, калі вайна, ідуць ваяваць. Ну, ня ўсе зь іх, а толькі як бацькі няма ці брата. У баі сармат – напятая цеціва, А дуга, што яе напінае, – дачка сармата. Гойсае лесам вершніца дзікай красы, конь паміж ног і спадніца ўгару без прыліку, і ўланскім пер'ем за ёю лятуць валасы колеру нешліфаванага сэрдаліку. Як Дыяна з Дэмэтрай – то з кушам, то з капачом, і да імшы, як павачка, штонядзелі… Усё, што яны не зваююць сармацкім мячом, прывядуць у палон на аркане сармацкай кудзелі.

Дарогі — лекі, лепшыя за парашкі.

Зомбі — гэта сьмярдзючая падла і гніль зямлі, што ўзьнялася з магілаў і, не ўваскросшы, ходзіць. Горш за зомбі быць можа толькі адно — маскалі: вось ад іх дакладна ніхто тут ня хоча паходзіць.

Нешта там у агні, у дрыгве, нешта ня тое з совамі, армагедон і пох.й — якая розьніца, якімі словамі апісваць канец эпохі?

Найлепшыя дрэвы тут берагуць на крыжы.

Іх мужчыны — арэлі: яны ня ўмеюць кахаць, Але не кахаць яны таксама ня ўмеюць.

Іх мужчыны як соль - рарытэтнае белае зло. Пасмакуеш раз - і больш не свая сама ты. Ты пытаесься, што мяне сюды прывяло. Калі праўду, то - срамата аднаго сармата.

Вільня - важна. Вільняй, сястра, прырастае сармат.

ён табе з пляча: не адразу будуецца Вільня.

Вільня сама - найпякнейшая з існых Мек,

але й найбруднейшая з тых, што стварыў чалавек,

пыльна, бы у Вільні - я б гэтак сказіла фразу.

Я кручу галавой - і круціцца у галаве: добра, што і руйнуецца ў іх яна не адразу.