Gent normal

Мерыян тады хацела, каб у яе жыцці з'явіўся сэнс, каб можна было спыніць гвалт моцных супраць слабых, і яна прыгадала, як некалькі гадоў таму адчувала сябе такой юнай, разумнай і магутнай - амаль здольнай с чымсьці такім справіцца, а цяпер вось ведае, што ніякіх сіл у яе няма, яна будзе жыць і памрэ ў свеце надзвычайнага гвалту супраць тых, хто ні ў чым не вінаваты, і ў найлепшым выпадку дапаможа толькі некалькім людзям. Нашмат цяжэй прымірыцца з ідэяй дапамагаць нямногім - ужо лепш не дапамагаць увогуле нікому, чым рабіць нешта настолькі дробнае і нязначнае,...

Аднойчы Эрык назваў яе пры ўсіх "пласкагрудай", а Роб са смехам праціснуўся да яго і шапнуў нешта на вуха - ці то пагадзіўся, ці то прыдумаў іншую абразу, занадта брудную, каб прамовіць уголас. На пахаванні ў студзені ўсе казалі, якім цудоўным чалавекам быў Роб - жыццялюб, адданы сын і гэтак далей. Але яшчэ ён быў вельмі закамплексаваны, апантаны ўвагай да сябе і часам,адчаяўшыся, рабіўся жорсткім. Мерыян не першы раз думае, што жорсткасць раніць не толькі ахвяру, але і крыўдзіцеля - яго, магчыма, нават больш глыбока і незваротна. Калі цябе цкуюць, ты нічога асаблівага пра сябе не дазнаешся, а вось цкуючы іншага, дазнаешся пра сябе нешта, што ніколі не забудзеш

He can’t help Marianne, no matter what he does. There’s something frightening about her, some huge emptiness in the pit of her being. It’s like waiting for a lift to arrive and when the doors open nothing is there, just the terrible dark emptiness of the elevator shaft, on and on forever. She’s missing some primal instinct, self-defence or self-preservation, which makes other human beings comprehensible. You lean in expecting resistance, and everything just falls away in front of you. Still, he would lie down and die for her at any minute, which is the only thing he knows about himself that makes him feel like a worthwhile person.

Connell thinks the aspects of himself that are most compatible with Helen are his best aspects: his loyalty, his basically practical outlook, his desire to be thought of as a good guy. With Helen he doesn’t feel shameful things, he doesn’t find himself saying weird stuff during sex, he doesn’t have that persistent sensation that he belongs nowhere, that he never will belong anywhere. Marianne had a wildness that got into him for a while and made him feel that he was like her, that they had the same unnameable spiritual injury, and that neither of them could ever fit into the world. But he was never damaged like she was. She just made him feel that way.

Peggy thinks men are disgusting animals with no impulse control, and that women should avoid relying on them for emotional support. It took a long time for it to dawn on Marianne that Peggy was using the guise of her general critique of men to defend Jamie whenever Marianne complained about him. What did you expect? Peggy would say. Or: You think that’s bad? By male standards he’s a prince. Any time Marianne makes the suggestion, however tentative, that things might be coming to an end with Jamie, Peggy’s temper flares up.