Леаніды не вернуцца да Зямлі

Продкі любілі пасмейвацца са смерці. Але смерць, але прадчуванне яе — гэта зусім не смешна. Гэта агідна, брыдка, гэта варожа. З гэтым не можа прымірыцца сэрца...

Для мяне зараз добры снег толькі таму, што яго можна стрэсваць на цябе.

Гэты горад быў падобны на тыя гарады, якія сняцца ў самых шчаслівых снах дзяцінства, аб якіх потым плачаш, не маючы змогі трапіць у згублены рай.

Так, вакол сапраўды быў дваццаты век з яго падвышанай уражлівасцю, з яго высакалобасцю і бурхлівай пераацэнкай каштоўнасцей, катэгарычнай жорсткасцю адных і прасветленай цярпімасцю другіх, але ж у астатнім усё было як раней: жанчыны снавалі свае мярэжы, а мужчыны ўсё даравалі ім.

Вядома, каму наканавана шыбеніца, той можа смела ставаць на лыжы.

Ад шчасця, хай нават пакутнага, не ратуецца ніхто.

Заўсёды каханне таго, які пакахаў спачатку — мацнейшае, а ў таго, хто пакахаў другім — больш эгаістычнае і незалежнае... Бо чалавек, будуючы ідэал свайго кахання, знаходзіць больш або менш падобную да яго і кахае больш за ўсё тое, што стварыў у сваім уяўленні. А той, хто пакахаў другім — кахае больш эканамічна, бо адкрывае паступова і знаходзіць толькі тое, што ёсць...

Вазьмі маё сэрца,

Вазьмі маё сэрца,

Вазьмі майго сэрца

Чырвоны гранат.

Я ведаў, што трэба кахаць бязмерна,

Што не бiць, а песцiць павiнна рука,

Што лепей ягня, чым тхор крыважэрны,

Лепей юродзiвы, чымсьцi кат.