Любовник Большой Медведицы

Да работы апошні, да жратвы ж - першы!

— Видишь, карабин автоматический какой, — говорит Грабарь.
— Где карабин?
— Вон, на плече несет.
— Так это ж вилы!
— Само собой. Это белорусский автоматический карабин — за раз пять дырок делает.
— А белорусская пушка тогда как выглядит?
— Топор это, — отвечает Грабарь. — В лоб ляснешь — конь свалится!

— Бачыш, які аўтаматычны карабін...
— Дзе аўтамат?
— Ну, на плячы нясе.
— Гэта ж вілы!
— Уласна… Беларускі аўтаматычны карабін, адразу 5 дзюрак робіць!
— Ну, а як выглядае беларуская гармата?
— Сякера... Дай у лоб, конь не вытрымае!

Дзіўнае ты, сэрца чалавека: пакутуеш ад аднастайнасці, нудзяць цябе адны і тыя ж людзі, а калі пакінеш - пачынаеш сумаваць па іх.

Пайшлі хлопцы на работу,
Дзяўчаты смуткуюсь:
Днем і ноччу ўсе мяркуюць,
Ці назад прыбудуць.

Одиночество научило меня думать и любить…

Голод — худшая из хворей.

Каб усе былі мудрымі, дык павар'яцелі б.

На грошы я не лысы. Меў і магу мець пад дастаткова, але не ганяюся за імі.

Гэта быў ламброзаўскі тып, пры з'яўленні якога перад турэмнымі кратамі газеты пісалі б «пра пануры пагляд забойцы, пра каменны выраз твару, пазбаўлены людскіх пачуццяў, пазначаны пячаткай злачынства, і пра звярыныя інстынкты дэгенерата» і г. д... пра бедака, безабароннага, нібыта хворае дзіця.