Цитаты из книги Saare võimalikkus

После пятидесяти жизнь только начинается, это правда; вот только кончается она в сорок.

Ещё несколько лет назад я бы наверняка стал что-то доказывать, но теперь у меня не осталось сил, да и вообще не настолько это было важно

я склонен был с ней согласиться, хоть и по другим причинам — скорее из общего отвращения к теоретическим дискуссиям, с возрастом мне становилось все труднее не только принимать в них участие, но даже и проявлять к ним какой бы то ни было интерес.

Моё поколение ещё несло на себе отпечаток разнообразных дебатов по вопросу о наиболее удачном экономическом укладе — дебатов, неизменно завершавшихся выводом о превосходстве рыночной экономики; обычно в её пользу приводили тот убойный аргумент, что все народы, которым пытались навязать иную форму организации, при первой же возможности поспешно, порой даже стремительно, от этой иной формы отказывались.

В определённом возрасте, по-моему, становится не так-то легко заводить связи, — произнёс он, словно прочитав мои мысли. — Не так много поводов куда-то пойти, да и не хочется.

— Тебе нужно одно, — сразу же сказала она, — чтобы быдло было за тебя. Если быдло будет на твоей стороне, на тебя никто не станет наезжать. — Они и так за меня, — возразил я, — они же ходят на мои спектакли. — Этого мало; надо чуть чуть дожать. Больше всего они уважают бабки. Бабки у тебя есть, но ты почти этого не показываешь. Тебе надо чаще швыряться деньгами.

Естественно, мы переспали в первую же ночь; так всегда и бывает в серьёзных отношениях.

«безнадёжная любовь — это совсем не то, она мучительна и не рождает такой близости, такой чувствительности к интонациям другого, безнадёжно влюблённый слишком погружён в своё лихорадочное, тщетное ожидание, чтобы сохранить хоть каплю проницательности, способность верно истолковать какой бы то ни было сигнал;

Калі б мора стала чырвоным, я, напэўна, цалкам з гэтым згадзіўся б; але яно заставалася па-ранейшаму сінім, безнадзейна сінім.

Размова на тэмы маралі мае адну перавагу: дыскурс гэтага тыпу так жорстка і так доўга падпадаў цэнзуры, што цяпер выглядае як нейкая недарэчнасць і тым самым адразу прыцягвае ўвагу суразмоўцы; недахоп заключаецца ў тым, што суразмоўцу ніяк не ўдаецца ўспрымаць вас сур'ёзна.

Розніца ва ўзросце - апошняе табу, астатняя мяжа, тым больш неадольная, што, будучы апошняй, яна замяніла ўсе іншыя. У сучасным свеце можна быць свінгерам, бі- і транссексуалам, заафілам, садамазахістам, але старым быць забараняецца.

Калі шчыра кахаеш, адзіны шанец выжыць - гэта схаваць ад каханай жанчыны свае пачуцці, у любых абставінах напускаць на сябе лёгкую абыякавасць. Колькі суму гучыць у гэтай просценькай канстатацыі! Якое гэта абвінавачанне чалавецтву!..

У першы перыяд жыцця сваё шчасце ўсведамляеш пасля таго, як яго страціў. Потым прыходзіць сталасць, калі, толькі пачаўшы жыць шчасцем, ужо ведаеш, што ўрэшце яно будзе страчана. Сустрэўшы Красуню, я зразумеў, што дасягнуў гэтага сталага ўзросту. Але адначасова зразумеў, што не ўступіў яшчэ ў трэці ўзрост, у век сапраўднае старасці, калі ўвседамленне немінучае страты шчасця ўвогуле не дазваляе жыць.

Кожнаму - паводле харызмы ягонай.

Калі знікае секс, на яго месцы застаецца толькі цела былога партнёра і пачынае цьмяна ўспрымацца ягоная чужасць: у гуках, у рухах, у пахах; і сама прысутнасць гэтага цела, якое болей нельга адчуць, асвяціць каітусам, паступова пачынае раздражняць; на жаль, усё гэта даўно вядома.

Адзінота ўдваіх - гэта добраахвотнае пекла. У сямейным жыцці часцей за ўсё ўжо ад самага пачатку ёсць пэўныя дробязі, лёгкія разыходжанні, якія абое партнёры абыходзяць маўчаннем, радасна думаючы, што каханне ўладзіць урэшце ўсе праблемы. У цішыні гэтыя праблемы неўпрыкмет растуць, і праз некалькі гадоў прыарываюцца вонкі, робячы ўсякае сумеснае жыццё немагчымым.

"Жыць значыць брыдчэць", - зазначыў неяк Анры дэ Рэнье; але яшчэ ў большай ступені жыць - значыць мардавацца: бо несумненна, некаторым усё-ткі ўдаецца захаваць усярэдзіне нешта нязбрыджанае, пэўнае ядро быцця; але што можа важыць гэтая крыха ў параўнанні са змардаванасцю плоці?

Натуральна, як пры ўзнікненні ўсякіх сур'ёзных адносінаў, мы леглі ў ложак у першую ж ноч.

У пяцьдзесят год жыццё толькі пачынаецца, гэта так, але з той маленечкаю папраўкай, што канчаецца яно ў сорак.