Rozdział XXXV. Dwie odmiany szatanów
– A!… – wykrzyknęli jednocześnie Rochefort milady – to ty?…
– Tak, to ja.
– Przybywasz?… – zapytała milady.
– Z pod Roszelli. A ty?…
– Z Anglji.
– Cóż Buckingham?
– Nie żyje, lub śmiertelnie ranny; wyjeżdżałam właśnie, nic odeń nie uzyskawszy, gdy jakiś fanatyk go zabił.
– A!… – odezwał się Rochefort – oto, co się nazywa szczęśliwy traf, który ucieszy niezmiernie Jego Eminencję! Czy mu już doniosłaś?…
– Pisałam z Boulogne. Lecz, w jaki sposób ty się tu znalazłeś?
– Jego Eminencja, zaniepokojony, wysłał mnie do ciebie.
– Nie straciłam czasu napróżno.
– O! byłem tego pewny.
– Wiesz, kogo tu spotkałam?
– Nie.
– Zgadnij?
– Nie potrafię.
– Młodą kobietę, którą królowa z więzienia uwolniła.
– Kochankę tego smarkacza, d‘Artagnana?
– Tak, panią Bonacieux, o której schronieniu kardynał nie mógł się dowiedzieć.
– Więc znów szczęśliwy traf, mogący iść w parze z tamtym; pan kardynał doprawdy jest człowiekiem uprzywilejowanym.
– Wystaw sobie moje zdziwienie – ciągnęła milady – gdy ta kobieta stanęła przede mną.
– Czy ona wie, kto ty jesteś?
– Nie.
– Więc uważa cię za obcą?
Milady roześmiała się.
– Jestem jej najlepszą przyjaciółką.
– Na honor – rzekł Rochefort – ty jedna tylko, hrabino, zdolna jesteś cuda tworzyć.
– Dobrze się stało – powiedziała milady – bo wiesz, co się tu dzieje?
– Nie.
– Przyjadą po nią jutro lub pojutrze z rozkazem królowej.
Doprawdy! a ktoż taki?
– D‘Artagnan i jego przyjaciele.
– Przekonany jestem, że oni póty dokazywać będą, aż dostaną się do Bastylji nareszcie.
– Dlaczego oddawna ich tam nie zamknięto?
– Co chcesz!… pan kardynał ma jakąś słabość do tych ludzi, czego ja pojąć nie mogę.
– Doprawdy?
– Tak.
– Rocheforcie, powiedz mu tylko to: w oberży pod „Czerwonym gołębnikiem” ci czterej rozmowę naszą wysłuchali; powiedz mu, że, po jego odjeździe, jeden z nich wszedł do mnie i wydarł mi przemocą list bezpieczeństwa, który od kardynała dostałam; powiedz, że kazał uprzedzić lorda de Winter o wylądowaniu mojem w Portsmouth; że ledwie nie obrócili w niwecz całej sprawy mojej, jak to uczynili ze sprawą zapinek djamentowych; powiedz, że z pomiędzy czterech dwóch tylko należy się obawiać: d‘Artagnana i Athosa; trzeci Aramis, jest kochankiem pani de Chevreuse: temu trzeba życie darować, znamy jego tajemnicę, więc może być użytecznym; co się tyczy czwartego, Porthosa, to słaba głowa, zarozumiały i głupi, nie warto się nim zajmować.
– Skądże się tu wzięli wszyscy czterej, bo powinni być w tej chwili pod Roszellą?
– I ja tak myślałam, lecz list, który pani Bonacieux odebrała od Konetablowej i który – była na tyle niemądra – dała mi do przeczytania, przekonał mnie, że są wszyscy w drodze do klasztoru, aby ją porwać.
– Co tu począć, u djabła?
– Cóż ci kardynał polecił co do mnie?
– Kazał zabrać depesze piśmienne lub ustne, wracać pocztą jak najśpieszniej, a skoro się dowie, czego dokazałaś, osądzi, co masz dalej robić.
– Więc ja mam tu pozostać?
– Tutaj, lub gdziekolwiek w tych stronach.
– Czy nie możesz zabrać mnie z sobą?
– Nie; mam rozkaz wyraźny; w okolicy obozu poznanoby ciebie, a to, jak pojmujesz, kompromitowałoby kardynała.
– Będę zatem oczekiwała na dalsze rozkazy tutaj, lub gdzieś niedaleko.
– Powiedz mi tylko, gdzie się obrócisz, ażebym mógł cię znaleźć.
– Prawdopodobnie tu nie będę mogła pozostać. Czy zapomniałeś, że wrogi moje przybędą wkrótce?
– A! to prawda! lecz w takim razie ta mała kupcowa, wymknie się Jego Eminencji.
– Ba! – rzekła milady z uśmiechem, sobie właściwym – pamiętaj, że jestem najlepszą jej przyjaciółką…
– Prawda; mogę zatem powiedzieć kardynałowi, że co do tej kobiety…
– Niech będzie spokojny.
– Nic więcej?…
– Zrozumie on, co to znaczy.
– Domyśli się, że… A teraz, co ja mam zrobić?…
– Wracać jak najprędzej; sądzę, że wiadomości, jakie wieziesz, warte są pośpiechu.
– Mój powóz zepsuł się, gdy wjeżdżałam do Lilliers.
– A to przewybornie!…
– Dlaczegóż?…
– Potrzebuję twojego powozu.
– A jakże ja pojadę?…
– Konno, mój panie.
– Dobrze ci mówić; sto mil przeszło.
– Cóż to wielkiego?
– Ma się rozumieć, że pojadę. A potem?
– Potem, przejeżdżając przez Lilliers, odeślesz mi powóz i rozkażesz służącemu, aby mi był posłuszny.
– Dobrze.
– Masz zapewne przy sobie jakieś pismo od kardynała?
– Mam pełnomocnictwo.
– Pokażesz je przełożonej i dodasz, że przyślesz po mnie dziś albo jutro i że powinnam się udać z osobą, przybywającą w twojem imieniu.
– Dobrze, rozumiem.
– Wyrażaj się ostro do przełożonej, mówiąc o mnie.
– A toż znów po co?
– Jestem przecie ofiarą, prześladowaną przez kardynała. Muszę zyskać zaufanie pani Bonacieux.
– Masz rację. Napisz mi tylko raport dokładny o twoich czynnościach.
– Opowiedziałam ci wszystko; pamięć masz doskonałą, powtórz, coś usłyszał; papier możesz zgubić.
– Masz rację, jak zawsze, chcę tylko wiedzieć, gdzie cię odnaleźć, żeby napróżno w okolicy nie szukać.
– To prawda, poczekajno…
– Może chcesz mapy?
– O, znam te strony doskonałe.
– Byłaś już tutaj kiedy?
– Tu się wychowałam.
– Będziesz zatem oczekiwała?
– Zaraz, zaraz, pomyślę trochę… a!… otóż mam w Armentières.
– Co to jest Armentières?
– Małe miasteczko nad rzeką Lys; w razie czego przeprawię się tylko za rzekę i jestem już zagranicą.
– Ale chyba tylko w razie niebezpieczeństwa?…
– Ma się rozumieć…
– A wtedy, jak się dowiem, gdzie jesteś?…
– Czy tobie lokaj potrzebny?…
– Nie.
– A czy to pewny człowiek.
– Wypróbowany.
– Zostaw mi go; nie zna go tu nikt, pozostanie w miejscu, skąd się oddalę i doprowadzi cię tam, gdzie będę.
– Mówisz zatem, że oczekiwać będziesz w Armentières? Napisz mi to na kawałku papieru, gdyż boję się zapomnieć; przecie nazwa miasteczka nie może cię skompromitować, wszak prawda?
– Kto wie?… lecz mniejsza o to – rzekła milady, pisząc na półarkuszu papieru – kompromituję się…
– Dobrze – rzekł Rochefort, biorąc papier, któryzłożył i schował w kapelusz – chociażbym go zgubił, zrobię, jak dzieci mają zwyczaj robić: będę powtarzał przez całą drogę: Armentières. Czy to wszystko?
– Tak sądzę.
– Zastanówmy się: Buckingham nie żyje, lub ranny śmiertelnie; rozmowa twoja z kardynałem podsłuchana przez czterech muszkieterów; lord de Winter zawiadomiony o twojem przybyciu do Portsmouth; d‘Artagnana i Athosa zamknąć w Bastylji; Aramis kochankiem pani de Chevreuse; Porthos głupiec; pani Bonacieux odnaleziona; przysłać ci powóz jaknajspieszniej; mojego lokaja zostawić do twego rozporządzenia; zrobić z ciebie ofiarę kardynała, aby przełożona nie powzięła jakich podejrzeń; Armentières nad rzeką Lys. Czy wszystko?
– Doprawdy, kochany hrabio, cudowną masz pamięć. Ale, ale, dodaj jedno jeszcze…
– Co takiego?…
– Zauważyłem prześliczny lasek, dotykający ogrodu klasztornego; powiedz, że wolno mi po nim spacerować, kto wie? może będę zmuszona wyjść tylnemi drzwiami?
– Myślisz o wszystkiem.
– A ty zapominasz o jednej rzeczy…
– O czem?
– Nie pytasz, czy mam pieniądze.
– Ile żądasz?…
– Wszystko, co masz przy sobie.
– Mam około pięciuset pistolów.
– Ja posiadam tyleż; z tysiącem pistolów można wiele dokonać; dalej, wypróżnij kieszenie.
– Oto masz…
– Dziękuję. A ty odjeżdżasz?
– Za godzinę, zjem tymczasem cokolwiek.
– Wybornie… Adieu, hrabio!
– Adieu, hrabino.
– Poleć mnie względom kardynała.
– A ty mnie łasce szatana.
W godzinę potem Rochefort pędził co koń wyskoczy; w pięć godzin mijał Arras. Czytelnicy wiedzą już, jak go d‘Artagnan poznał i jak z tego powodu obawy muszkieterów wzrosły i dodały im podniety do dalszej podróży.