Отзывы о книге ჰარი პოტერი და ფილოსოფიური ქვა

Упершыню кнігу Джаан Роўлінг прачытаў у 2001 годзе, калі вучыўся ў 7-м класе. Рускамоўнае выданне мне даў пачытаць аднакласкнік Лёша Манукін, з якога здзекваліся часта ў школе, але ў нас з ім былі добрыя зносіны. Аднак сёння я хацеў бы падзяліцца ўражаннямі ад перакладу Алены Пятровіч, выдадзенага ў 2020-м. Многія назвы і імёны ў беларускім варыянце набылі рысы, што пасуюць кнізе, хоць перакладаюцца без творчага вычварэнства, як у Співак. Напрыклад, Хэдвіга на манер беларускага жаночага імя Ядвіга гучыць вельмі мілагучна:

Гары ўвесь час бавіў ў сваімі пакоі ў кампаніі савы. Ён вырашыў назваць яе Хэдвіга - гэтае імя ён знайшоў у "Гісторыі магіі".

Павесялілі імёны сабак - Ікл і Пухнацік. А таксама цікава было ўбачыць назвы чароўных рэчаў, як люстэрка Арам:

Гэта было даволі велічнае люстра вышынёй да столі, у шырокай залатой раме і на дзвюх падстаўках у выглядзе кіпцюрыстых лап. Уверсе быў выразаны надпіс: "Арам яант е вапаз яав та ачч ілба енукт ібдау".

Калі вы не так блізка знаёмыя з сусветам Хогвартса, то пакіну вам гэты заклён для разгадкі (сумняюся, бо калі не чыталі кнігу, то фільм глядзелі многія). Аднак некторыя загадкі першай кнігі такі не трапілі ў кінастужку, якой сёлета спаўняецца 20 гадоў. Сярод выпрабаванняў, каб знайсці філасофскі камень, акрамя жывых шахмат і д'ябльскага сіла (дарэчы, тут у беларускай мове адзіночын лік пераўтварыўся ў множны),у Дж. К. Роўлінг была цудоўная загадка пра бутэлечкі, якую па сюжэце падрыхтваваў прафесар Снэйп:

Наперадзе пагроза, бяспека за табой, Ды кожную з бутэлек напоўніў свой напой. У дзвюх з сямі - патрэбны, знайдзі іх і ўцалей: Адзін назад вяртае, другі вядзе далей. У іншых дзвюх наліта крапіўнага віна, Яшчэ ж у трох - атрута, смяротная яна. Каб тут не заставацца, а працягнуць дарогу, Даём табе чатыры падказкі ў дапамогу: Вось першая: атруты на вока не відно, Але заўсёды справа - крапіўнае віно. Другая вось: напоі, якія бачыш з краю, Хоць розныя - ніводзін наперад не пускае. Вось трэця: у кожнай бутэлькі свой памер, Ёсць волат і курдупель: забіць - не іх намер. Чацвёртая падказка: у шостай і другой - Хоць розны маюць выгляд - аднолькавы напой.

Ілюстрацыя дапамагла б у гэтым квэсце, таму кіношная візуалізацыя стала б файнай знаходкай рэжысёра, але гэтага прыхільнікі не дачакаліся. Як не ўбачылі і Назолу - прывіда, які з усіх здзекваўся, усіх раздражняў і ўсім назаляў, таму імя атрымалася такім жа гаваркім, як і ў арыгінале - Peeves. Не ўбачылі і сябра Дадлі , які таксама паехаў на яго дзень нараджэння ў горад і заапарк разам з Дурслямі і Гары. Апошняе, мне падаецца, не так істотна для кінакарціны. Ды і ўвогуле можна знайсці шмат такіх дробных адрозненняў. Ёсць адрозненні і ў перакладах, але яны не ўплываюць на добрае ўражанне ад кнігі. З'явілася нават жаданне сабраць усю серыю з перакладамі на нашу родную мову. Таму чакайце новых водгукаў!

Главные герои произведения – Гарри, Рон и Гермиона, – 11-летние дети, приехавшие в Хогвартс, чтобы учиться магии. Им предстоит совершить множество чудес, пройти немало испытаний, поучив в конце лучший приз – крепкую дружбу. Особенно захватывающим был момент поиска философского камня, так как это было очень опасное приключение для одиннадцатилетних детей. Лорд Волан-де-Морт, главный злодей серии, очень мстительный, злой и пугающий. Мне не хотелось бы повстречать такого человека. Советую прочитать книгу «Гарри Поттер и философский камень» всем любителям магии и приключений, а также неожиданных поворотов. #ШКВ

Ну что сказать. Мое знакомство с Гарри Поттером началось в 16 лет)) Я сначала не хотела действительно знакомиться с этой культовой сагой ни в виде фильмов,  ни в виде книг. Но после того, как я начала интересоваться литературой и регулярно читать, решила все таки попробовать) Эту книгу я послушала в аудиоформате. И черт, это было прекрасно. Этот волшебный мир захватил меня с первых глав. Эта атмосфера. То, как Гарри узнает о том, что он волшебник. То, как он приезжает в Хогвартс, как заводит друзей, как они ходят в хижину Хагрида. Эта храбрая и бесстрашная тройка друзей вызывала у меня мурашки и скупые слезки счастья) Боже, я в восторге от этой доброй истории, от нее просто исходит тепло и уют. Обязательно советую всем книги о ГП) Фильм меня вообще не так впечатлил, это совсем не то, лично для меня ;) Но не отрицаю, что киноадаптация вообще-то, очень хороша.