Цитаты из книги Революция

... это тот особый оттенок  одиночества, который испытываешь в десятимиллионном мегаполисе, заполненном таким количеством равнодушных ко всему людей, что, гуляя по его улицам, можно почувствовать себя переставшим существовать.

... часу самалёты трымаюцца ў паветры, хоць яны зробленыя з жалеза і важаць тону, а ты, расставіўшы крылы сваіх рук, з вагой сорак пяць кілаграмаў, у паветры не трымаешся?

Сапраўдная свабода - гэта падпарадкаванне, гэта калі маеш дазвол выконваць чужыя загады. Бо існая свабода - гэта свабода ад сябе. Ад сумневаў. Ад ваганняў. Ад бяссоння. Свабода каралёў - гэта свабода ад загадаў кагосьці іншага, але не ад сябе ды ўласных страхаў. Больш жорсткага дыктатара, чым унутры нас, не існуе.

— Мы змагаліся не з Богам, а з рэлігіяй. Гэта значыць — альтэрнатыўнай уладай. Сістэмай, якая складае канкурэнцыю нашаму дамінаванню. А зараз зразумелі, што рэлігія і ўлада могуць працаваць разам.

Дакладней, назіраў, як ручаіны радкоў сустракаюцца з абрэзам старонкі і абрынаюцца вадаспадам, каб цячы з новага парогу, сусракаючы скалы абзацаў і ілюстрацый.

Магчамасць дапамагчы, Міша, мае два складанні: жаданне дапамагчы і рэсурс, які дазваляе гэта зрабіць. І калі няма жадання, няма і магчымасці, бо рэсурс робіцца бессонсоўным.

Здаецца, спрацавала трэцяе — магчымасць быць далучаным да чагосьці большага, мудрага, усёмагутнага. Мы ж усе ў глыбіні душы хочам, каб нас хто-небудзь рана ці позна ангажаваў у нешта такое.

Сапраўдная музыка ў любым выпадку ствараецца не дзе-небудзь — яна пішацца свядомасцю слухача. Менавіта ўнутры нас і нараджаецца адчуванне прыгажосці пачутых гукаў, альбо, наадварот, радражненне імі. Таму сапраўдны мудрэц можа колькі заўгодна ездзіць з адной касетай, адчуваючы то шчасце, то абурэнне праз адны і тыя ж песні.

Мудакамі не становяцца за адзін дзень, і назад з мудакоў у людзі не ператвараюцца.

Калі чалавек нараджаецца, ён здольны, праз сваю эластычнасць, і на моцны-моцны сон, і на обвостранае, яркае чуйнаванне. А калі старэе, няма больш ні таго, ні другога. Сядзішь па начах над кнігамі, чытаешь, згадваеш... А ўдзень у адвечнай дрымоце. Не спіш, не жывеш, а падыходзіш да смерці ў нейкім застыглым стане паўсну. Так, напэўна, прасцей сыходзіць.

...забаронены плод з'яўляецца такім не праз тое, што можа прычыніць шкоду, а таму што празмерна салодкі, і ў параўнанні з ім усе астатнія плады жыцця папросту страцяць смак назаўжды.

Я ведаю, я веру, што прыгажосць - вынік гульні ўспрымання...

Жыві сціпла. Бо толькі так можна захаваць пашану да раскошы.

Сапраўдная свабода — гэта падпарадкаванне, гэта калі маеш дазвол выконваць чужыя загады. Бо існая свабода — гэта свабода ад сябе. Ад сумневаў, ад ваганняў, ад бяссоння. Свабода каралёў — гэта свабода ад загадаў кагосьці іншага, але не ад сябе ды ўласных страхаў. Больш жорсткага дыктатара, чым унутры нас, не існуе.

Разлік у мяне просты: сур'ёзныя людзі ў наш час не чытаюць кнігі, бо вялікія тэксты для іх - даўно састарэлая форма выказвання. Таму мяне наўрад ці пачуе хтосьці, апроч цябе. Ну, хіба яшчэ трох соцень выпадковых людзей, якія дасюль бадзяюцца па запыленых кнігарнях і чытаюць кнігі.

Любовь, как и христианство, - религия слабых. Кажется: быть слабым просто, быть сильным - тяжело. Но попробуй стать слабым, когда ты силен! Никакой силы не хватит, чтобы ослабнуть!

Мудаками за один вечер не становятся, равно как за ночь не возвращаются обратно из мудаков в люди.

Там, дзе ёсць ўлада, заўседы будзе и барацьба за яе.

Справа ў тым, што чалавекам кіруе не воля да ўлады, а воля да падпарадкавання. Падначалення іншым чалавекам. Падпарадкаванне пазбаўляе адказнасці.