Творы

-Что ж это такое? - в отчаянии крикнул Виктор.
- Приключение, - спокойно ответил Мирон со своего дерева.

Усё на свеце можна абярнуць на карысць чалавеку.

З роспачы кідацца ва ўсе бакі - апошняя справа

Такая вылазка ім здавалася цікавейшай, чым арганізаваная экскурсія ўлетку.

- Там усё ідзе па раскладзе, як заняткі ў класе, - казалі яны. - Загадзя ведаеш, дзе калі будзеш і што цябе там чакае. Не можаш пайсці, куды захочаш, спыніцца, дзе сам хочаш, рабіць, што табе падабаецца. Такія падарожнікі ў дарозе адчуваюць сябе як дома, не ведаюць незвычайных прыгодаў і небяспек. Якое ж гэта падарожжа?!

Вялікая сіла ў вачах; у іх, як у люстры, адбіваецца душа і думкі чалавека, у іх ёсць нейкая асобная гутарка, асобная ўлада, каторай яны заваражываюць другіх… За іх у часе кахання ідзе чалавек на смерць, дабіваючыся свайго жадання. Зразумела, што чым душа чалавека мацней, тым мацней гіпноз вачэй яго. Кажуць, жылі калісь у пустыні такія святыя, каторыя сваімі вачамі лютых звяроў абваражвалі…

Марылі пра пальмы, джунглі, а не бачылі добрай пушчы, якая была за некалькі дзесяткаў кіламетраў ад іх. Уяўлялі сабе розныя паляванні на тыграў, сланоў, ільвоў, а вавёркі на волі не бачылі. Марылі пра мора, караблі, а не бачылі вялікага возера, якое ляжала за кіламетраў дваццаць ад іх.

Адразу з галавы, без практыкі, не надта выдумаеш.

Прадбачыць — гэта не значыць раскіснуць.