Цитаты из книги Мэсія з роду Эфраіма

Дзе я стаю, там мяне занадта, і дзе я іду, я нясу з сабою пах цемры.

... і на яго напаў зусім іншы страх, невядомы, які сплятаўся зь зямлёю і з зоркамі.

— Госьці, што мне рабіць? Госьці дурнавата паглядзелі на яго, а пасьля старэйшы зь іх спытаўся: — Маеш што есьці? — Ну, маю!? — Не рабі нічога. — Во як? А які сэнс? — Няма ніякага сэнсу. <...> І тут яго востра рэзнула думка, што прыйшла яму ў галаву. Рэб Бэня кінуўся да госьця і пачаў торгаць яго за нагу: — А што пасьля? Памерці, а? Госьць пачаў з усяе сілы выцягваць нагу зь ягонай рукі, але той не адпускаў, а раскрычаўся яшчэ гучней: — Дык што, а? Памерці? І ён расплакаўся: — Памерці?

Сьнег загаіў іхнае жыцьцё, раскрыў у іх яшчэ мноства вачэй для бачаньня, і яны ўглядаліся ў задуменны, празрысты сьвет, чыё яснае ціхае сэрца адкрытае і чыё яснае сэрца ўздрыгвае ад кожнага шолаху недзе там на галінцы...

Малiтва

Малiтва бедняка ў затаеньнi. Перад Богам ён раскрывае сваё сэрца. Чаму мы так пакутуем, Божа! Дзе я стаю, там мяне занадта, i дзе я iду, я нясу з сабою пах цемры. Я зайздрошчу птушцы, бо ёй лепей, чым нам, i глiне, бо ёй лепей, чым усiм. Што мне рабiць з маёю рукой, якая мне - лiшняя, i з сэрцам, якое мне лiшняе?

Ён паволі спасьцігаў гліну свайго цела, закапаўшыся тварам у пясок і ўчапіўшыся скурчанымі пальцамі ў карэньне.

Што мне рабіць з маёю рукой, якая мне — лішняя, і з сэрцам, якое мне лішняе?

Ён зарадаваўся ўсімі сваімі вантробамі...