Цитаты из книги Мова

Даже если вы и купили себе флэт с прекрасным видом на город с высоты птичьего полета, птицей от этого вы не стали, потому что субстанция, из которой вы сделаны, плавает, а не летает.

Если живешь в заднице и ты — человек с образованием, позицией и гордостью, в сорок у тебя есть выбор. Или ты становишься говном — той самой субстанцией, которая и должна находиться там, где ты родился, и тогда у тебя будет карьера, символический капитал и секретарша с всегда готовым к употреблению фитнес-задом. Или ты пытаешься оставаться человеком, и тогда задница тебя отторгает, а все вокруг смотрят на тебя, как на говно. Потому что для говна не говно — говно.

Но мы, русские, еще хуже. Мы подражаем китайцам, потому что китайцы нам ближе и понятней. Мы думаем, что китайцы — задумчиво-загадочны и преданы своему делу. Не понимая, что мы видим только отражение отражения. Мы в культурной жопе, причем эта жопа — не наша, а китайская. А вы говорите, «беларуская культура»!

Китайцы ведаюць, як захоўваць нашыя скарбы, значна лепей за нас.

Была краіна. Прыгожая краіна. Была гісторыя. Гісторыя ваяроў ды волатаў. Гісторыя людзей, а не чарвякоў. Была культура. Культура, якой больш няма. Былі замкі і палацы, былі касцёлы, са званіцамі, што адбіваліся ў зацішных азёрах. Была мова. Наша мова, Сяргей. Мы на ёй размаўлялі. Мы з табой. Калі зваліся беларусамі.

Усіх вашых герояў знішчылі. Знішчылі здрадай і падманам. Магчыма, яны былі занадта годнымі для таго, каб даваць адпор тымі ж сродкамі, якімі нішчылі іх.

За мову спачатку сталi брать на вулiцах. Пры чё афiцыйным статусе дзяржаунага сродку камунiкацыi. Калi мiлiцыянты чулi, што чалавек размауляе не па-руску, падыходзiлi ды забiралi. Па артыкуле за дробнае хулiганства.

"Як можна баяцца чалавека, у якого чаравiki "Marko" з задранымi насамi?"

Человек, который плачет в ресторане – это скандал. Cold sex, постмарксистская критика чувственности, безэмоциональное потребление, человек как машина самоудовлетворения – все эти концепции привели к тому, что мир чувств стал практически таким же непристойным, как и мир употребления мовы. Хотите удостовериться в том, что мы – уже не люди? Поплачьте в кофейне. Если вы еще на это способны – искренне расплакаться. Если вам это позволят косметика MaxFactor и ваш консультант по омоложению.

Любая арганная музыка ў храме — гэта лесвіца на нябёсы, пытанне толькі ў тым, ці ёсць у табе нешта, здольнае па той лесвіцы ўздымацца.

Мы стасуемся толькі тады, калі нас нешта звязвае. Як толькі здзіўленне ад здарэння прайшло, а кручок з заплечніка дастаны — мы ідзём кожны сваёй дарогай. І гэта — нармальна. Проста я — занадта сентыментальны.

Я ў кожны момант магу кінуць. У маім жыцці былі некалькі тыдняў, калі я стала не ўжываў. І не цягнула. Адзіная прычына, з якой я зноў вяртаўся да мовы, — тое, што жыццё без яе — нудная халера. Паглядзіце навокал. Калі вас усё задавальняе, вывучыце тры мовы, прачытайце падручнік па гісторыі філасофіі і зноў паглядзіце навокал. Рана ці позна вы будзеце побач са мной, I swear.

- Было роднае слова, у якім гаўнюк называўся гаўнюком. Прыйшла іншая мова, дзе шмат новых слоў. І людзі разгубіліся. І ў такім зазгубленым стане жывуць дагэтуль. Дай людзям слова - і яны прыгадаюць, што такое дабро.

Ці ты спрабуешь заставацца чалавекам, і тады срака цябе адрынае, а ўсе навокал глядзяць на цябе як на гаўно. Бо для гаўна не гаўно - гаўно (такі вось афарызм).

Я ліхаманкава чытаў рускую класіку - шматслоўных дастаеўскіх, дэпрысіўных лермантавых, смешных гогаляў, з'едлівых пялевіных, страшных елізаравых.

- А чаму вы не перанясеце супраціў за мяжу? У Варшаву ці Вільню, дзе забароны мовы няма? - гэтае пытанне мне падалося цалкам лагічным, але яна з'едліва хмыкнула. - Там можна было б не хавацца... - Які сэнс у супраціве за мяжой? За мяжой - не супраціў. За мяжой - эміграцыя. Гэта наша зямля. І мы з яе не сыдзем.

У мяне нават узнікла ўражанне, што гэта - выраз на мове, але такое дапушчэнне азначала, што некалі ў Мінску мова сустракалася проста на вуліцы. Што сярод яе хадзілі дзеці, на яе глядзелі юнакі і дзяўчаты - што за бязглуздзіца!

У нас у краіне нармальна - не цікавіцца тымі, хто знік.