Цитаты из книги Зулали

когда-нибудь придет и мой черед превратиться в воспоминание. А пока я стою на склоне Филин-горы и смотрю вверх. И единственное, о чем прошу, - о возможности как можно дольше простоять так не одной, а вместе с родителями.

Որքան կարճատև է երջանկությունը կարոտից սահմանազատող ակնթարթը, որքան քիչ ժամանակ է մեզ տրված`սքանչելին զգալու համար, ու որքան շատ ժամանակ է տրված`այդ սքանչելին կարոտելու համար։

Սեպտեմբերը իրեն աստիճանաբար սիրահարցնելու հատկություն ունի։ Մինչև դու վերապրում ես ամռան հեռանալը, ընտելանում մտքին, որ առջևում երկար ցրտերն ենզ սեպտեմբերը աշնանային գույներով զարդարում է ծառերի սաղարթները, մեղմում ու ստվերագծում լույսը`փոխրենն ավելի վառ դարձնելով երանգները`նարջնագույնով ու կիտրոնագույն կադմիումով, ծիծաղկոտ ու ոսկեգույն օքրայով, այրված պիսակավոր սիենայով հոգածությամբ ներկայալով կեչու տերևի եզրաշերտը։

Կոտրված խաչով համրիչը մինչև օրս էլ ընկած է պահարանիկի վրա, աթոռի թիկնակին կախված է նրա բաճկոնը, անավարտ գրքի դուրս է ցցվել էջադիրը`սպիտակ սագափետուրը։ Եթե կարողանայի, կկարդայի էդ գիրքը, բայց պապիկս մեռել է, ու էլ մարդ չկա, որ ինձ օգնի`տառաճաբաչ դառնամ։

Նրա մահվան օրից քիչ բան է փոխվել, թերևս միայն փոշին է ավելացել, իսկ առաստաղի անկյունները պատվել են սարոտայնով։

Էդ շեկության համար ես նրան առանձնակի եմ սիրում. պապիկն էլ էդպես շեկ էր. մորուքն ու նույնիսկ հոնքերը, իսկ մազերը սպիտակ ու խիտ էին, կարելի էր մատներով խառնել։ Պապի մազերը ծերություն ու ծախոխտ էին բուրում։

Рассвет – солнце проснулось, восход – солнце привстало.

Полдень – солнце повернулось. Сумерки – время первой звезды, ночь – царствие луны.

В час сумерек, если встать к закату лицом, можно поймать первую звезду в последнем солнечном луче. Тем, кому это удалось, выпадет сто лет счастья.

Рангом ниже- душой чище...

Женщинам, может, и сложнее дается наука вождения. Но если мы ее постигаем - это уже навсегда. Нас никакими коврижками от руля не оттащить, потому что водить-это не просто счастье. Это состояние души

"Я бы сама, может, от себя ушла, появись такая возможность."

Человек, оторванный от природы, черствеет душой. Какой с него спрос? Соврет и не застесняется.

Не родился еще в Бочканц - семействе человек, которого бы пчела положила на лопатки!

Живы - и спасибо. Остальное значения не имеет.

Из-за кривенького забора выглядывала Макаранц Олинка - длинноносая и смуглая восьмидесятилетняя старуха, отчаянно смахивающая на изображение птеродактиля из зачитанной в детстве до дыр книги "Исчезнувший мир динозавров".

В минуты гнева в нем просыпался бывший танкист, требовал от меня невозможных вещей - например, тормозить задней ногой. Я старательно искала в себе задние ноги. Не найдя, искренне расстраивалась.

Дам тебе совет века. Спрашивай только о том, о чем людям по приколу говорить.