Эпідэмія ружаў

яе рукі як ногі бусла чырвоныя палачкі і я сяджу на кукішках і выю ваўком на белую поўню тваёй галавы бабуля я кажу табе: гэта не боль гэта так моцна цябе абдымае бог цалуе і коле сваёй няголенай шчакою

Што сусвет быў простым дваровым сабакам і кожны раз сустракаў нас ля дому пасля ўрокаў. І мы ўсе хацелі забраць яго сабе, але яго забраў нехта іншы - даў імя і навучыў камандзе "чужы" на нас.

Твая мова такая маленькая, што яшчэ й размаўляць не ўмее. A ты, Беларусь, у істэрыцы, табе ўсё здаецца, што акушэркі пераблыталі скруткі. Што ж табе зараз, карміць чужое дзіця, сваім малаком паіць мову чужую? Мову, што ляжыць сіняя на падваконні. Ці мова гэта, ці шэрань мінулагодняя, ці шэрань гэта, ці толькі цень ад іконы, ці цень гэта, ці проста нічога.