Горад мрой

—Кожнага беларуса некалі цягне ў лес. Або паляваць, або партызаніць.

Жаданне мець дзяцей — найвышэйшая праява эгацэнтрызму, бо ты ж хочаш увекавечыць сябе, ды не ў працах, не ў бронзе, а ў самой жыццёвай субстанцыі, хай і форма праявы можа быць не ідэальная.

Да таго ж несумленная гульня — прыкмета слабасці. Моцныя людзі гуляюць па правілах.

Для некага родная краіна – проста адцягнены панятак. Пустыя словы – і ніякай сувязі. А ёсць тыя, хто не могуць уявіць свайго шчасця без шчасця Радзімы – і часам яны пачуваюцца ідыётамі, хутчэй нават, часцяком. Таму што дабра не шукаюць. Не могуць напляваць і кінуць, завярнуцца і пайсці. Прыкладам – проста ўзяць і з'ехаць адсюль. Нават калі тут праблемы, нават калі тут – кепска... і яны адчуваюць, што нават сімвал мае жывую плоць – якая неадлучная ад іх уласнага цела і крыві.

Беларусы ўсё адно ніколі не змогуць танцаваць сальсу так, як кубінцы ці пуэртарыканцы. Але нейкі агеньчык, выбліск радасці – чаму б нам не навучыцца гэтаму – нам, сур'ёзным, задуменным, невясёлым, якія шарэюць ад нястачы сонца?

На цвінтары блага тым, хто баіцца смерці. І як бы яны ні мацаваліся, гэты экзістэнцыйны жах прабіваецца нават у выглядзе цялеснай нямогласці.

Ульянаўская, потым Першамайская — толькі цяпер разумееш, якія безаблічныя назвы і якія чароўныя вуліцы.

Найчасцей супакою не даюць не аб'ектыўныя акалічнасці, а нашы ўласныя думкі.

Я іду на свята не для таго, каб развеяць нуду, а для таго, каб памножыць радасць.

Людовік сказаў: "Дзяржава - гэта я", і патрыёт так кажа: мая краіна - гэта я, мая дзяржава - гэта я, цела маёй зямлі і нацыі - гэта маё цела! Душа краіны - мая душа! І вы яшчэ дзівіцеся, што мне - можа быць балюча?! Вы дзівіцеся?! А я прымаю ўсё блізка да сэрца, таму што сэрца краіны - маё ўласнае сэрца!