Цитаты из книги Горад мрой

—Кожнага беларуса некалі цягне ў лес. Або паляваць, або партызаніць.

Жаданне мець дзяцей — найвышэйшая праява эгацэнтрызму, бо ты ж хочаш увекавечыць сябе, ды не ў працах, не ў бронзе, а ў самой жыццёвай субстанцыі, хай і форма праявы можа быць не ідэальная.

Да таго ж несумленная гульня — прыкмета слабасці. Моцныя людзі гуляюць па правілах.

Для некага родная краіна – проста адцягнены панятак. Пустыя словы – і ніякай сувязі. А ёсць тыя, хто не могуць уявіць свайго шчасця без шчасця Радзімы – і часам яны пачуваюцца ідыётамі, хутчэй нават, часцяком. Таму што дабра не шукаюць. Не могуць напляваць і кінуць, завярнуцца і пайсці. Прыкладам – проста ўзяць і з'ехаць адсюль. Нават калі тут праблемы, нават калі тут – кепска... і яны адчуваюць, што нават сімвал мае жывую плоць – якая неадлучная ад іх уласнага цела і крыві.

Беларусы ўсё адно ніколі не змогуць танцаваць сальсу так, як кубінцы ці пуэртарыканцы. Але нейкі агеньчык, выбліск радасці – чаму б нам не навучыцца гэтаму – нам, сур'ёзным, задуменным, невясёлым, якія шарэюць ад нястачы сонца?

На цвінтары блага тым, хто баіцца смерці. І як бы яны ні мацаваліся, гэты экзістэнцыйны жах прабіваецца нават у выглядзе цялеснай нямогласці.

Ульянаўская, потым Першамайская — толькі цяпер разумееш, якія безаблічныя назвы і якія чароўныя вуліцы.

Найчасцей супакою не даюць не аб'ектыўныя акалічнасці, а нашы ўласныя думкі.

Я іду на свята не для таго, каб развеяць нуду, а для таго, каб памножыць радасць.

Людовік сказаў: "Дзяржава - гэта я", і патрыёт так кажа: мая краіна - гэта я, мая дзяржава - гэта я, цела маёй зямлі і нацыі - гэта маё цела! Душа краіны - мая душа! І вы яшчэ дзівіцеся, што мне - можа быць балюча?! Вы дзівіцеся?! А я прымаю ўсё блізка да сэрца, таму што сэрца краіны - маё ўласнае сэрца!

Агонь зачароўваў, узбуджаў, цягнуў да сябе - нядзіва, што я рашуча выступіла наперад і адразу ж трапіла ў лік факельшчыкаў. Праз вогнішча я скакала таксама адной з першых. Я не ўспамінала пра горад і недачытаную кнігу. У жылах маіх бегла распаленая аранжавая субстанцыя. Першы момант страшна: загарыцца адзенне, у другі ўжо не думаеш - праносішся над раскрытай агнявой пашчай, а ў трэці - стукнуўшыся падэшвамі аб зямлю, перараджаешся.

«Алеся! Табе чатырнаццаць гадоў! Ты старая баба, і ў цябе дагэтуль няма хлопца?!»

Мы можам зрабіць дэкларацыю, што пагарджаем забабонамі грамадства. Але яго ўплыў занадта тонкі! Стэрэатыпы ўсё адно ўбіраюцца нам пад скуру. А ў кожнага ж свой Шлях - вось мы і мучымся, таму што супярэчнасць адчуваем паміж патрэбай - і я не пабаюся сказаць, боскай патрэбай - ісці па сваім Шляху і паміж навязанымі нам стандартамі. Стандарты і традыцыі добрыя, але не як форма, а як змест.

Божа, калi я буду палаць у чысцы, то ў першую чаргу - за спазненнi. Выйсцi з хаты загадзя проста нерэальна.

Я не хачу аналізаваць – вы зразумейце, што не ўсё на свеце можна раскласці па палічках. Навошта разбіраць, як менавіта мы адчуваем – як гэта завецца і які цэтлік на гэта наляпіць... А вы не думалі, што рэальнасць – складанейшая за дэфініцыі?

Тое, што яна адчувала, звалася empire state of mind: ні з чым яна не адчувала такога зліцця, як са сталінскай архітэктурай.

...наша цела часам крычыць нам пра тое, што адмаўляецца прыняць розум. Гвалт адгукаецца хваробай.

Дыпламатам бывае цяжка мець справа з імператарскімі сёгунамі. Яны выхаваны ў духу вайны і ўвесь час ірвуцца ў бітву. Аднак належыць выяўляць цвёрдасць. Калі ў ваяра ёсць востры меч – гэта добра, але не варта махаць ім налева і направа. Гэта выяўляе ўбоства мыслення і злачынную неасцярожнасць. Наша галоўная зброя – ветлівасць. Аднак і сапраўднай ветлівасці не бывае там, дзе няма добрага мяча. Мне б хацелася, каб маладыя людзі разумелі гэта.

«А ты, Улада, у Партыі?» – спытала я. «А што я, лох нейкі?»

Думкі адольваюць. Нездарма гэты выраз узнік – хоць зацерся ад частага ўжытку, ніхто і не думае пра значэнне. Але праўда: галоўнае – не даць сваім думкам адолець, не дазволіць ім зжэрці цябе.