Варта патлумачыць, што ў 1958-1960 гадах Караткевіч вучыўся ў Маскве на Вышэйшых літаратурных курсах. І таму, хутчэй за ўсё, большасць вершаў і паэм, якія змешачны ў кніге, былі напісаныя ў Белакаменнай падчас вучобы. Кніга стваралася пад вялікім уплывам мастацтвазнаўцы Ніны Молевай, якая выкладала ў Караткевіча на курсах гісторыю мастацтва, і ў якую Караткевіч быў закаханы. Прынамсі ў зборніку “Вячэрнія ветразі” Молевай прысвечаны ажно чатыры вершы.
Але што да самой кнігі. У гэтым зборніку ўжо выдатна пазнаецца пазнейшы Караткевіч – з яго прыхільнасцю да прыгодніцкага, драматачнага сюжэту (нават у вершах), з яго рамантызмам і рыцарскімі дачыненнямі ў адносінах да жанчын, з яго прыхільнасцю да геройскіх учынкаў і да агульначалавечага гуманізму, з яго любоўю да сусветнага мастацтва.
Караткевіч у вершах перадусім імкнецца расказаць нейкую гісторыю, часам алегарычную, калі гэтая гісторыя дасылае нас у нейкія далёкія гістарычныя часы, напрыклад, як у вершы “Арганаўты”. Часам гэта вельмі драматычная гісторыя, як у паэме “Бацькава сэрца”, у якой апавядаецца як партызанскія атрад з вялікай колькасцю мірных жыхароў падчас Другой сусветнай выйны ноччу выходзіў з блакады побач з нямецкай заставай, і ў самы адказны момант заплакала немаўля. І бацька заціснуў яму рот. І пакуль людзі выходзілі на небяспечную адлегаласць, дзіцё памерла. Вайна скончылася, а бацьку ўпарта сніцца той драматычны прарыў.
Нават калі Караткевіч піша пра падзеі Другой сусветнай вайны, дык найперш ён апавядае пра змаганне за родную зямлю, за свабоду, за свой лёс. Часам гэтыя вершы маюць такі ўніверсальны змест, што крыху яго зьмяніўшы, можа атрымацца верш, напрыклад, пра паўстанне ў 1863 годзе.
Нягледзячы на каханне і цікавасць да вучобы, малады паэт у Маскве тужліва сумаваў па радзіме і пісаў адпаведныя вершы:
Я сумую па радзіме, Як каханы па дзяўчыне, Я жадаю ўвесь прыпасці Проста да яе рукі, Да грудзей – тугіх узгоркаў, Да вачэй – азёраў сініх, І замерці ў пацалунку На гадзіны і вякі.
15 понравилось
