Рецензия на книгу

• 

  czyk

  9 февраля 2012

  Бываюць кнігі, пра якія нельга сказаць: «Вельмі спадабалася». Нельга, бо проста мову займае. Проста дрыжыкі па скуры. Проста камяк у горле. Проста спыняецца час і зьнікаюць адлегласьці.
  

  
  

  Я ведаю: я загiну,
  Загiну i не ўваскрэсну,
  I ўсё ж за народы змагацца
  Пакiну кагорты свае,
  I будуць магутнымі словы,
  I пераможнымі — песні,
  Нават тады, калі прахам
  Стануць косцi мае.

  
  Вершы з гэтай кнігі — і ёсьць гэтыя кагорты. Праз страх, змяшаны з прагматызам, як праз масла, праходзяць яны вострымі мячамі і б’юць у сэрца.

  13 понравилось

  0

  461