Marginalis

Marginalis — насычаны і захапляльны філасофскі раман, дзеянне якога ахоплівае больш за чатырыста гадоў, паўтары сотні персанажаў і дзясяткі краін. Гэта пазл з мноства сюжэтных ліній, філасофскіх ды псіхалагічных матываў, якія складаюцца ў адно цэлае. Падзеі ў рамане разгортваюцца вакол уладальнікаў старажытнай загадкавай кнігі. У пошуках сябе і свайго «я» героі рамана прыходзяць да разумення, што часам не меншае значэнне мае тое, што знаходзіцца на палях — па-за цэнтрам, па-за межамі. Па-за м...

Жанры

Рейтинг LiveLib

3,9

75 оценок

5
27%
4
51%
3
16%
2
5%
1
1%

Ваша оценка

Прочитали 85Хотят прочитать 31

Рецензии

mbazulko21 ноября 2019 г.
Філасофскі раман. Менавіта так вызначаюць жанр гэтага твора. Але не трэба баяцца. Зразумець яго зусім няцяжка. А ў канцы кнігі аўтар увогуле лічыць патрэбным расказаць чытачу, навошта ён напісаў гэтыя некалькі гісторый.
Кніга пра звычайных людзей, якія аб’яднаны пошукам ці ўладаннем старажытнай кнігі. Прычым яны дзейнічаюць не групай, а паасобку. І ў розныя часы гісторыі. Наўрад ці будзе спойлерам, калі я скажу вам, што гэта магічная кніга, якую яны шукаюць, знаходзяць, - алегорыя. Яна ўвасабляе розныя імкненні розных людзей. Кожны ж з нас знаходзіцца ў пошуках лепшай будучыні, высокага статусу, знакамітасці, ці чаго-небудзь яшчэ. А ці каштуе наша жыццё хоць чаго, калі мы не дасягнулі вяршынь і не зарабілі ўсіх грошай свету, не знайшлі высокага кахання ці ўвогуле надта позна зразумелі, што камунікуем, працуем, жывём не з тымі?.. Тлусты плюс стаўлю кнізе за тое, што яна прымушае інакш пагдзядзець на мэты сваёго жыцця і ролю людзей у ім.
Але гэты набор гісторый выпадковых людзей часам стамляе. Ну нельга назваць кнігу захапляльнай. І нецікава чытаць пра бацькоў, бацькоў бацькоў ці нават проста знаёмых герояў. Здаецца непрафесійным, што аўтар чапляецца за самага мелкага персанажа ў гісторыі галоўнага персанажа і пачынае расказваць пра яго лёс, а потым вяртаецца да асноўнага сюжэта. І так паўтараецца зноў і зноў...
Гэты твор - на разок пачытаць. Але многія лічаць Стасельку перспектыўным аўтарам. Думаю, пазнаёміцца з іншымі яго кнігамі таксама будзе не лішнім.
Читать далее
40
626
Bolacka15 февраля 2017 г.
Ды не рэцэнзія, водгук. Усё так - раман насычаны, захапляльны, не адпускае, пакуль не дачытаеш.
...У кнізе пазначаны рэдактар, і карэктар. А памылкі замінаюць і псуюць уражаньне.
9
550
street_spirit18 августа 2021 г.
Бросила читать после главы, в которой персонажа занесло в Джонстаун (к сожалению, потратила часа четыре своей жизни на просмотр разбора жизни и деяний Джима Джонса на ютубе, а то может хоть тут было бы интересно), а надо было бросить на предыдущей, где сто отобранных сирот стали участниками эксперимента по строительству коммунизма, который свелся к публичным изнасилованиям женщин и избиениям мужчин. Вы, кстати, обращаете внимание, как мужчины-авторы описывают изнасилование женщины? Я - да. Симптоматичная штучка, скажу я вам. Anyway.
Очень поверхностно и просто очень плохо.
Читать далее
4
284

Все рецензии

Цитаты

My_18 ноября 2016 г.
Усё, што людзі спажываюць штодня, думаючы, што п’юць ваду, з’яўляецца толькі яе падабенствам.
8
181
My_18 ноября 2016 г.
нішто не вечна. Гэта натуральны ход гісторыі. Мовы, культуры, дзяржавы, падзеі і памяць пра іх з часам знікаюць, як і самі людзі. Знікалі і больш моцныя за ўбыхаў народы. Знікалі цывілізацыі, якія, здавалася, будуць існаваць вечна і паглынуць усе астатнія культуры. Але і яны паміралі. Усё памірае. Але праіснуеш ты сто гадоў ці тысячу — у канчатковым выніку не мае значэння. Гэта ўсяго толькі пясчынка ў параўнанні з тым, колькі існуе наш свет. А жыццё чалавека, чалавечая гісторыя — толькі малая частка таго, што існуе вакол. І калі-небудзь гэта ўсё знікне. Перад тварам сусвету, перад тварам вечнасці і бясконцасці мы — нішто.
Читать далее
8
168
My_18 ноября 2016 г.
Можа быць, прачытаўшы гэтую кнігу, вы паглядзіце і выявіце для сябе, што побач знаходзіцца — магчыма, гэта вашыя дзядуля, бабуля ці хто-небудзь яшчэ з блізкіх — тая самая вялікая асоба, што засталася на палях гісторыі.
7
112